The Last Case of John Morley
The Last Case of John Morley is zo’n game die je in eerste instantie oppakt omdat het er sfeervol uitziet, maar waar je uiteindelijk in blijft hangen doordat het verhaal je langzaam in zijn greep krijgt. Vanaf het moment dat voormalig detective John Morley zijn stoffige kantoor binnenstapt en een nieuwe, allesbepalende zaak zich aandient, is duidelijk dat deze game zich volledig richt op sfeer, mysterie en een licht melancholische ondertoon. De ontwikkelaars hebben zichtbaar hun best gedaan om een wereld te creëren die tegelijkertijd grauw en levendig aanvoelt, met een nadruk op kleine details die je telkens even stil laten staan om rond te kijken. De stad London waarin Morley rondstruint voelt oud en beschadigd, maar ook gevuld met verhalen die je niet altijd te horen krijgt, alleen maar kunt vermoeden. Juist dat maakt de setting zo aantrekkelijk.
De gameplay is een mix van klassieke detective-elementen, klik over al op en moderne adventuremechanieken. Je doorzoekt locaties, praat met een handvol interessante personages en vult je notitieboekje met aanwijzingen die je ook echt moet combineren. Het is geen game die je pampert of je een pijl geeft die precies vertelt waar je heen moet. Af en toe leidt dat tot wat gefrustreerd heen-en-weer lopen, hersenkrakende puzzels, maar meestal voelt het alsof je daadwerkelijk een zaak oplost in plaats van dat je een voorgeprogrammeerd pad volgt. Morley zelf is een boeiend personage, niet per se omdat hij origineel is, maar omdat hij door zijn vermoeide, soms cynische Engelse houding geloofwaardig aanvoelt. Een detective die duidelijk wat tikken heeft gehad en eigenlijk niet meer in de stemming is voor nog een ingewikkelde zaak, maar die het toch doet omdat niemand anders het oppakt. De Britse humor zit er dik in, maar dan moet je dan wel van houden.
Het verhaal is waar de game echt uitblinkt. Het begint klein, bijna banaal, maar stukje bij beetje wordt duidelijk dat de zaak niet alleen Morley’s professionele kunde op de proef stelt, maar ook oude wonden openrijt. De schrijvers hebben opvallend veel aandacht besteed aan subtiele karaktermomenten en dialogen die nergens geforceerd lijken. Het tempo ligt relatief laag, maar dat past bij de toon en geeft ruimte aan wereldopbouw en emoties. Tegen het einde worden de losse eindjes netjes bij elkaar gebracht zonder in bombast te vervallen. De finale voelt intiem en verdient daardoor juist meer impact.
Grafisch is de game geen blockbuster, maar de stijl werkt uitstekend. Het kleurgebruik is somber, soms bijna zwart-wit, maar met accenten die precies op het juiste moment opvallen. De animaties zijn niet perfect, maar wel voldoende om de sfeer te dragen. De soundtrack is minimalistisch en weet met een paar eenvoudige motieven precies de juiste spanning op te roepen. En er missen wat elementen die je vandaag de dag wel verwacht, zoals het doorskippen van gesprekken bijvoorbeeld. Ik lees sneller de ondertitels dan dat ze praten, maar je moet netjes wachten totdat iedereen uitgesproken is.
The Last Case of John Morley is geen game die iedereen zal aanspreken. Wie snelle actie zoekt, komt bedrogen uit. Maar spelers die houden van trage mysteries, sterke sfeer, Britse humor en een hoofdpersonage dat meer lagen heeft dan hij zelf wil toegeven, krijgen een bijzonder avontuur voorgeschoteld. Het is een game die na de aftiteling nog even blijft hangen, precies omdat hij niet groter wil zijn dan hij is maar wel raakt waar het telt.
