Terminator 2D: No Fate
Terminator 2D: No Fate is de zoveelste game in het rijtje van games die gebaseerd zijn op de iconische Terminator-franchise. Helaas zijn er maar weinig goede kwalitatieve games gemaakt met een goede filmadaptatie van de film Terminator 2: Judgement Day. Toegegeven de eerste paar games die tegelijkertijd uitkwamen in het jaar van de film, hadden weinig om mee te werken. Behalve een aantal bladzijdes met een aantal scenes in het script, was het vooral een eigen interpretatie van hoe het spel vormgegeven werd. Tegenwoordig is het iets beter geregeld en heeft licentiehouder (sinds 2013) Reef Entertainment heeft nu de game-ontwikkeling uitbesteed aan diverse partijen met in 2019 de licentie voor Terminator: Resistance door het Poolse Teyon en dit jaar voor de indie developer van retrogames Bitmap Bureau uit het VK. Bitmap Bureau maakt nu zijn eerste debuut in de franchise met de 2D pixel actie side-scroller Terminator 2D: No Fate.
Terminator 2: Judgement Day is voor mij één van de meest memorabele actie/sci-fi films uit de jaren '90 van James Cameron waar ik als ik klein jochie stiekem voor naar de bioscoop ging ondanks dat ik misschien wat te jong was. Een film die voorspelde dat de machines de ondergang veroorzaakten voor de mensheid. Hoe ironisch is het dan dat een film uit begin jaren '90 met het thema kunstmatige intelligentie hedendaags weer zo actueel is. In de huidige maatschappij waar de trend ligt met een steeds grotere inzet van kunstmatige intelligentie en waarbij AI-hulpassistenten zoals ChatGPT, Gemini en Perplexity met gemak te bedienen zijn vanuit de palm van je hand en onbemande drones al op het militaire veld worden ingezet. De technologie streeft de wetgeving ruimschoots voorbij, waarbij er geen rem lijkt te zitten op de ontwikkeling of de vrijheid waarin hier geopereerd wordt, tot het grijze gebied aan legaliteit aan toe. Inmiddels raken dagelijks duizenden banen verloren raken aan deze ontwikkeling, waarbij de gaming-industrie hiervan ook één van is. Technocratie is het streven van de grote westerse techbedrijven om zoveel mogelijk macht en controle te krijgen over de rest van de bevolking met het commercieel winstoogmerk van een handje vol Techbro-miljardairs. Nu lijken de ontwikkelingen zo hard te gaan, dat er eigenlijk maar weinig over de gevolgen of de grenzen waarin kunstmatige intelligentie zou kunnen opereren wordt nagedacht, ondanks de ethische bezwaren van sommige experts. Isaac Asimov geloofde dat de toekomst van de mensheid met AI volledig afhing van verantwoord ontwerp en bestuur. Robotica heeft morele grondslagen nodig. Maar in hoeverre merken wij als mensheid hierin iets van? Worden de morele bezwaren en mogelijke gevaren van deze technologie hierin acht genomen door de grote techreuzen? De terminator-films geven een inkijk op een duistere toekomst waarbij de mensheid de complete controle kwijt is over het kunstmatige intelligentie netwerk Skynet en robots een compleet een eigen leven gaan leiden. Om te overleven, kiest de Skynet ervoor om in opstand te komen met de missie om de hele mensheid uit te roeien. Denk je dat Judgement Day realiteit wordt of fictie blijft? Terminator 2D: No Fate geeft je de mogelijkheid om de gebeurtenissen na te spelen of te veranderen naargelang de uitkomst van bepaalde gebeurtenissen die afhankelijk zijn van je eigen keuzes.
Storymode & Gameplay
Terminator 2D: No Fate speelt als een oldschool run & gun 2D sidescroller uit de jaren '90 met veel actie en de nodige explosies, die je misschien gewend bent uit gelijkwaardige games zoals Metal Slug en Contra 3 (Super Probotector in Europa). De introductie confronteert je met een 2D artstyle slide-show van een aantal iconische personages uit de film franchise waaronder Linda Hamilton (Sarah Connor) en Robert Patrick (T-1000). De missie van de studio was om een getrouwe weergave van de film Terminator 2: Judgement Day te creëren dus zijn er voor de storymode van het spel een 13 tot 16 tal levels gecreëerd gebaseerd op de meest iconische gebeurtenissen uit de film. Als speler wissel je tussen de personages, Sarah, John en de T-800.
De retro artstyle is prachtig vormgegeven als een nostaligische throwback naar de games uit de jaren '90. Er is duidelijk veel aandacht besteed aan de grafische presentatie uit dat tijdperk, met iets vloeiendere animaties en parallax scrolling van de achtergronden terwijl je je rennend en schietend door de verschillende locaties loopt voor een wat dynamischer effect. Leuk detail is dat deze retro 2D pixelstijl een Nederlandse inbreng heeft. De Art-Director/Pixel artiest Henk Nieborg (die ook aan eerdere games heeft gewerkt zoals Shantae-franchise, Contra en XenoKrisis) heeft zijn hand gelegd op de 2D sprites en de animaties van de game. Er zit zelfs een klassieke "Attract Mode" in, die ook vergelijkbaar is met arcadekasten in de speelhallen, waarbij een demo van het spel draait om de aandacht van de bezoekers te trekken.
Het spel geeft een beknopte versie van het verhaal weer, waarbij je als speler de levels naspeelt uit een aantal iconische acties-scenes uit de speelfilm. Denk hierbij aan de achtervolging van de T-1000 met de vrachtwagen op John Connor en de T-800, de inbraak bij Cyberdyne Systems en de helikopter-achtervolging op de snelweg. Er is een goede variatie aan verschillende type vijanden en verschillende moeilijkheidsgraden. Het spel is denk voor 75% aan "Run & Gun"-stijl gameplay met wat interessante gameplay tweaks, waarbij je melee opties hebt, kan schuilen en bukken voor inkomende kogels tijdens vuurgevechten en slidings hebt om te ontwijken of een pareer-actie te doen. Deze acties variëren overigens per personage die je speelt. De besturing van je personage is klassiek in 8-richtingen, waarij de ontwikkelaars duidelijk het spel hebben gemaakt voor een D-pad-stijl controller.
Voor de variatie in gameplay hebben ze naast de standaard run & gun speelstijl afgewisseld met een paar levels, die andere speelstijlen vereisen waarbij bijvoorbeeld Sarah Connor moet ontsnappen uit een psychiatrische inrichting met een stealth-speelwijze of een level waarbij je als een T-800 in de bar een aantal motorbendeleden in klassieke beat'em up stijl een pak rammel geeft. Het spel bevat ook een aantal gelicenseerde soundtracks uit de film en opgevuld met een passende mix van industriële synthesizer- en gitaarscheurende muziek.
Naast de representatie van bekende scenes uit de film, zijn er ook een aantal levels gecreëerd die misschien niet 1 op 1 te herleiden zijn naar de film maar meer wat creatievere invullingen zijn van het uit het filmscript, dit zijn met name de Future Wars levels waarbij je als een volwasssen John Connor tegen de verschillende terminators vecht op het slagveld in de toekomst. Daarnaast zijn er een tweetal momenten waarbij je de uitkomst van het verhaal kan beïnvloeden voor een ander einde.
Wat wel opvallend is dat ze wel de portretrechten hebben weten te bemachtigen voor Linda Hamilton en Robert Patrick, maar de gelijkenis van Arnold Schwarzenegger is de grote afwezige. Voor de gameplay maakt het verder weinig uit, maar het is wel een gemis is dat hij niet in de verschillende cutscenes voorbijkomt. Daardoor heeft de T-800 ook niet een hele grote rol in de gameplay.
Hoewel ik het waardeer dat ze het 90's gameplay genre aspect trouw blijven, zijn er ook een aantal nadelen. Het voortgangssysteem is klassiek lineair opgezet met korte levels van ongeveer 5 minuten per stuk en de moeilijkheidsgraad is hierbij eigenlijk kunstmatig lastig gemaakt door zich te conformeren aan het klassieke coin-up principe waardoor je eigenlijk het spel moet doorspelen met een beperkt aantal continues en een tijdslimiet. Dit is voor de lagere moeilijkheidsgraden misschien niet echt een probleem, maar zodra je Hard-mode wil spelen heb je maar één continue met daarbij de moeilijkheid dat er meer vijanden spawnen en meer weerstand bieden. Het meest frustrerende is dat je bij het verliezen van je laatste continue, het spel weer helemaal vanaf vooraf aan mag beginnen. Dit heb ik op twee momenten gehad, ergens halverwege het verhaal en bij het één na laatste level, die gebaseerd waren op achtervolgingsscenes en het ontwijken van objecten. En hoewel ik me dit continue-systeem nog wel herinner uit de arcade hallen van vroeger, is dit niet een feature die ik graag nog in modernere games van tegenwoordig zou zien. Mensen hebben tegenwoordig niet meer de tijd en het geduld om telkens opnieuw te beginnen. Daarnaast voelt het nog redundant ook, omdat er ook een Arcade-mode aanwezig is die juist bedoeld is om die klassieke-speelmodus na te bootsen uit de arcadehallen, alle levels achter elkaar alleen dan zonder saves & continues. Er is overigens nog wel een Level Training mode, maar deze is dan weer gek genoeg niet echt functioneel, omdat je enkel de levels opnieuw kan spelen die je eerder al gehaald hebt, dus niet het level waar je net moeite mee hebt om door te komen. Het een is een kleine tweak, maar ik denk dat dit het spel wel wat toegankelijker had gemaakt als het level wordt vrijgegeven om te oefenen, ondanks de hogere moeilijkheidsgraad.
Verder is het toch wel een gemiste kans dat ze geen ingesproken dialogen van stemacteurs hebben die je in de huidige games ook ziet. De kleine installatiegrootte en dat het zowat op elk hardware platform te spelen is dat ouder is dan 10 jaar is dan wel een fijne meegenomen eigenschap vanuit dat tijdperk.
Dan komen we bij het punt herspeelbaarheid. Dit kan voor iedereen varieren, maar voor de context is dit wel een belangrijk punt om aan te stippen. De Storymode kun je in minder dan een uur uitspelen en mocht je nog de alternatieve eindes willen zien, dan zul je twee keer opnieuw dezelfde playthrough moeten doen met een andere keus in het verhaal. Nu is het wel zo dat vroeger de games ook niet superlang waren, maar ik kan me niet herinneren dat de oude games zo kort waren als deze game. Maar misschien zijn mijn gedachten wat rooskleuriger dan het toen daadwerkelijk was.
Voor de rest zijn er nog een Arcade-mode, een vrij te spelen Infinite mode, een Boss Rush-mode en Mother of The Future mode. Maar dit zijn allemaal vrij kleine variaties van dezelfde gameplay-loop. En hoewel de gameplay-loop in het begin nog wel vermakelijk is, was eigenlijk na de 3e playthrough op verschillende moeilijkheidsgraden en alternatieve eindes bij mij wel de kous af. De eentonigheid van de gameplay begon zich toen voor mij te manifesteren. Ik ben iemand die ook niet graag 3x hetzelfde gerecht eet binnen 3 dagen. Er zit wel wat variatie in de levels, maar over de gehele lijn biedt dat voor mij te weinig om het nogmaals door te spelen op korte termijn. Wellicht had een co-op mode hierin de duur van herspeelbaarheid kunnen verlengen. Ik denk dat de game vooral leunt op de nostalgiefactor van zulke type games, fans van de Terminator-films en/of mensen die High Scores/Online leaderbords/Speedruns willen najagen.
Conclusie
Terminator 2D: No Fate heeft veel goede aspecten overgenomen van de games uit de jaren '90. De artstyle past goed bij het tijdperk sinds de uitgave van de film, de Run & Gun segmenten zijn leuk om te spelen en het is goed dat er hier en daar tussen de levels door wat variaties zijn in speelstijl. Echter is de gameplayloop voor het verhaal vrij kort en gaat het na een aantal keer spelen toch snel vervelen. De soundtrack daarentegen is wel een goede mix van gelicenseerde muziek uit de films en een industriële mix van gitaar en synthesizer muziek die complementair zijn aan de actie in het spel. Qua missie zijn ze wat mij betreft wel geslaagd om een trouwe representatie te maken die waardig is aan de film en het 90's game tijdperk.
Echter snijdt dat mes wel aan twee kanten. Doordat ze juist trouw willen blijven aan het script van de originele film en vast blijven houden aan de originele 90's fomule beperkt het spel zichzelf ook daarmee met daarbij ook de tekortkomingen van de klassieke games uit de 90's. Daardoor is er te weinig variatie/afwijking mogelijk in het verloop van het verhaal, wat zorgt voor de korte gameplay en daarbij voelt het progressiesysteem voor de story-mode wat gedateerd aan. Dat zijn een aantal punten die het moeilijk maken om de game makkelijk aan te raden. Je moet je voor jezelf afvragen of je plezier haalt uit het feit dat je meerdere keren het spel wil doorspelen in deze klassieke stijl, los van het verhaal en of het daardoor de moeite van aanschaf waard is.
De no-fate alternatieve einde keuzes zijn een leuke variatie aan de gameplay echter zijn deze toch wat beperkt (tot 2) en zorgen niet voor een veel langere levensduur van het spel. Wellicht dat een 2-speler co-op mode en dat je een vrije keuze had van de speelbare personages de herspeelbaarheid had vergroot.
Gespeeld op pc ook beschikbaar voor Nintendo Switch 1/2, Playstation 4/5, Xbox One, Xbox Series X|S
