Call of Duty Black Ops 7 - Singleplayer
De singleplayer van Call of Duty Black Ops 7 voelt als een grote terugkeer naar de bombastische chaos waar de serie ooit zo goed in was, maar dan met een flinke scheut eigengereide Treyarch-waanzin eroverheen gegoten. Je merkt vanaf de eerste missie dat de makers geen zin hadden om nog langer te doen alsof de campagne een soort serieuze militaire reconstructie moet zijn. Dit is pure popcorn met rookgranaten, schreeuwende commandanten, moreel twijfelachtige keuzes en explosies die overal vandaan komen behalve van logica. En eerlijk gezegd is dat precies waarom het werkt.
Het vierplayerconcept hangt als een rare schaduw over de hele ervaring. De game wil dat je voelt alsof je deel uitmaakt van een team, zelfs als je solo speelt. NPC’s die mee praten, hebben ineens persoonlijkheden, eigen frustraties, kleine opmerkingen en soms zelfs nuttige info. Het is een duidelijke poging om de boel levendiger te maken. Alleen, als je in je eentje speelt, dan zijn ze er niet. Dan hoor je ze wel over de comms, maar zijn afweziger dan Casper het Spookje. Je kunt er ook voor kiezen om met vrienden te spelen of met onbekenden. Soms werkt dat, soms voelt het alsof je met drie ongewenste Airbnb-gasten op missie bent. Maar in de beste momenten ontstaat er een soort gecontroleerde chaos waarin iedereen zijn rol speelt en de actie nog groter aanvoelt. De campagne is echter wel volledig te spelen in je eentje en dat pakt beter uit dan je zou verwachten.
Het belangrijkste is dat de missies goed tempo hebben. Black Ops 7 wisselt tussen de nieuwe open wereld Warzone map en grote setpieces waarin het lijkt alsof het script elk moment uit elkaar knalt van ambitie. Over de open wereld map kan ik kort zijn; ik vind dat soort missies kwalitatief uitermate teleurstellend. Maar voor elke stomme missie, kiest Treyarch voor een grote setpiece missie waarin het lijkt alsof het script elk moment uit elkaar knalt van ambitie. Dat het verhaal, de missiestructuur, heel erg lijkt op een Zombie missie, dat moet je net liggen of niet. De een vindt het helemaal niets, maar ik heb er van genoten, maar ik ben dan ook een Zombie fan.
Het verhaal hangt zoals altijd op een dun lijntje tussen intrigerend en totale onzin. Er is politieke spanning, AI komt even om de hoek kijken, er zijn bedrog en geheime operaties, maar uiteindelijk draait het om het typische Black Ops gegeven: je weet nooit of je iemand kunt vertrouwen en elk hoofdstuk probeert je opnieuw te laten twijfelen. Het bekende conspiracysfeertje zit er dik bovenop en dat geeft de game die herkenbare identiteit waar fans voor terugkomen. De cast doet het prima en weet de meest bizarre dialogen nog met een strak gezicht te presenteren. Soms voelt het alsof je middenin een actiefilm uit de jaren negentig bent beland.
Toch zijn er ook minpunten. Het ontbreken van pauzeren blijft onlogisch en voelt alsof iemand in de ontwerpvergadering dacht dat dit een briljant idee was voor extra spanning. Het gevolg is vooral irritatie. Het ontbreken van checkpoints maakt het nog erger omdat je soms tien minuten speelruimte kwijt bent omdat je een missie niet kan afmaken. Vooral tijdens langere gevechten voelt dat onnodig hard.
En nee, dit is niet die gebruikelijke reeks COD-momenten waar je bijna elk jaar weer doorheen moet: geen sniperopdracht waarin je op exact het juiste moment moet ademhalen, geen standaard guns-blazingrun zonder enige nuance, geen verplichte stealth waar iedereen ineens doet alsof geluid verboden is, geen AC130-missie die alleen bestaat omdat “het er altijd in zit”, geen voorspelbare backstoryhoofdstukjes en geen opgeplakte vehiclemissie die voelt als een verplichte attractie. Black Ops 7 laat die hele klassieke structuur los.
In plaats van dat vertrouwde rijtje maakt de campagne ruimte voor onverwachte scenario’s die niet leunen op oude trucjes. Geen checklist van herkenbare onderdelen, maar missies die een andere toon neerzetten, die je laten schakelen tussen improvisatie, planning en spontaniteit. Het voelt alsof Treyarch eindelijk heeft besloten dat de singleplayer niet hoeft vast te houden aan een formule die al vijftien jaar meegaat.
Daar gaat het helaas bij velen van ons mis, die missen deze traditionele opzet, waardoor de hele single player als een kaartenhuis in elkaar valt. Het verhaal leunt ook erg op Black Ops 1 en 2 en ik denk dat er weinig mensen zijn die dat zo kunnen oplepelen. De terugkerende Warzone-elementen blijven een dubieuze keuze. Aan de ene kant geeft het de campagne een frisse dynamiek door grotere omgevingen en meer vrijheid te bieden, aan de andere kant voelt het soms als een verplicht nummertje dat vooral bestaat om de Warzone-fabriek draaiende te houden. Toch zitten er missies tussen die die sandbox-vrijheid slim combineren met geregisseerde onzin, waardoor je van het ene bizarre moment in het andere rolt.
Wat Black Ops 7 vooral laat zien, is dat Treyarch eindelijk bereid lijkt om risico’s te nemen. Soms betekent dat als een missie volledig uit de bocht vliegt hoe bagger het is, soms levert het een scène op die je je nog weken later blijft herinneren. Het is geen meesterwerk, geen revolutie en zeker geen terugkeer naar de strak geregisseerde campagnes van vroeger. Je zou zelfs nog kunnen zeggen dat het de best-of is van alles wat de afgelopen jaren uitgebracht is (neem de klimrace Get High Run, of de guided missies van Zombies) en je hebt de single player voor dit jaar. Moet je dat wel leuk vinden, anders kom je echt van een koude kermis thuis.
Het brengt je uiteindelijk bij de vraag voor wie deze campagne nu eigenlijk bedoeld is. Voor de klassieke Black Ops-speler die hunkert naar strak geregisseerde momenten vol spanning en mysterie? Of voor de moderne Call of Duty-fan die Warzone ademt en vooral vrijheid, chaos en emergente actie wil? Black Ops 7 probeert krampachtig beide doelgroepen tegelijk tevreden te stellen, en daardoor voelt het soms alsof het twee identiteiten door elkaar heen roert die niet altijd lekker mengen. Maar wanneer het lukt, wanneer die ouderwetse paranoia samenvalt met moderne bombast, ontstaat er een soort ongeleid projectiel van een singleplayer die tegelijk herkenbaar en compleet gestoord is.
De opvallendste momenten zijn die waarin de game zijn eigen inconsistentie omarmt. Een missie die begint als een serieuze infiltratie kan zonder waarschuwing ontsporen in een hallucinerende trip die rechtstreeks uit de Zombies-modus lijkt te zijn gesloopt. Een rustige verhoorscène verandert binnen twee minuten in een complete infiltratie van zombies. Black Ops 7 is op z’n best wanneer het niet probeert te doen alsof het een samenhangend verhaal vertelt, maar wanneer het unapologetisch kiest voor spektakel en sfeer boven logica. De momenten waarop je je afvraagt of je nou een complot ontrafelt of gewoon door acht lagen misleiding tegelijk heen valt, horen bij de charme of bij de frustratie, afhankelijk van hoeveel geduld je hebt.
Juist door die grillige opzet blijft het een campagne die je liever ondergaat dan begrijpt. Het verhaal zit vol knipogen, callbacks, verdraaide herinneringen en verwijzingen die vooral zin hebben als je Black Ops 1 en 2 nog terug kan dromen. Nieuwe spelers zullen regelmatig denken dat ze een hoofdstuk gemist hebben, terwijl veteranen het waarschijnlijk waarderen dat Treyarch eindelijk weer dat rauwe, paranoïde DNA omarmt. Het is een zeldzame poging om het verleden én het heden van de serie te mixen, al voelt het soms alsof er iets te veel tegelijk in de mixer is gegooid.
Uiteindelijk voelt de singleplayer als een Frankenstein van ideeën, invloeden en experimenten, maar wel één die brutaal genoeg is om rechtop te blijven staan. Als je het aandurft om de inconsistenties voor lief te nemen en mee te gaan in de achtbaan, dan is dit een campagne die je vermaakt, frustreert, verbluft en soms zelfs laat lachen om de totale onzin. Maar als je hoopt op een terugkeer naar de klassieke Black Ops-spanning uit de oude doos, bereid je dan maar voor: dit deel heeft heel andere plannen.
