Kirby Air Riders

Kirby Air Riders op de Switch 2 voelt als dat ene verjaardagsfeest waar je binnenkomt, meteen wordt omvergerend door een roze mascotte op een zwevend surfplankding en je denkt wat gebeurt hier eigenlijk maar na vijf minuten lach je te hard om nog weg te willen. Het is pure chaos in de beste en slechtste betekenis van het woord. De game probeert op elk moment je aandacht te grijpen en te houden met kleuren die van het scherm af knallen, geluidseffecten die je hersenen masseren en een tempo waarbij je je afvraagt of je controller nog wel in je hand zit en niet allang tegen de muur geplakt is. Het is Kirby en dus is het schattig maar het is ook een van de meest hyperactieve racers die Nintendo in jaren heeft gedropt.

Het begint rustig. Je opent het spel, ziet dat strak vormgegeven menu dat wel wat wegheeft van Smash, en denkt ja hoor Sakurai heeft zijn visitekaartje weer achtergelaten. Je kiest een machine, pakt een Kirby versie naar keuze en dan ben je klaar om te gaan. De game vraagt niet of je klaar bent want je bent het nooit echt. Je wordt de baan op geslingerd met een snelheid waar F Zero zelfs even van achter zijn oren krabt en nog voordat je het gevoel hebt dat je iets beheerst vlieg je door bochten waarvan de binnenkant meer wegheeft van een wasmachine op centrifugestand dan van een racecircuit. Het voelt heerlijk. Het voelt idioot. Het voelt Kirby.

Maar het is niet alleen racen. Het is nu ook vechten. Botsen. Schermutselen. Copy abilities gebruiken alsof je in een chaotische arena bent gegooid en maar moet hopen dat je juiste knop onthoudt. De nieuwe special actie is typisch zo een toevoeging waarvan je eerst denkt had dat nou gemoeten maar na twee potjes kun je niet meer zonder. Het geeft net dat extra gevoel dat je iets slimmer kunt spelen dan je tegenstanders terwijl je eigenlijk vooral aan het gillen bent wanneer er weer zo een onverwachte power up in je gezicht ontploft.

En dan is er nog die eigenaardige keuze dat je bijna alles met de B knop doet. Remmen, boosten, aanvallen, opschalen, afremmen, het voelt alsof Nintendo dacht wat als we een hele racer ontwerpen rond één knop en dan kijken of spelers het doorhebben. In het begin voelt het ronduit belachelijk omdat je hersenen weigeren te accepteren dat één knop zo veel tegelijk kan zijn maar zodra je het ritme doorhebt snap je waarom ze het gedaan hebben. Het dwingt je om te spelen op gevoel in plaats van op pure reflexen waardoor de besturing een soort ritmisch dansje wordt dat verrassend bevredigend aanvoelt. Het is even wennen maar zodra het klikt denk je niet meer na over welke knop wat doet maar alleen nog over hoe je met zoveel mogelijk flair als eerste over de finish kunt glijden.

En dan de beroemde City Trial. De modus die bij de oude Air Ride verantwoordelijk was voor heel wat vriendschappen die miraculeus stand hielden ondanks pure sabotage. Hier is het groter, drukker en lawaaiiger dan ooit. De stad is een speelplaats vol verborgen ruimtes, power ups die de balans tussen spelers totaal kunnen kantelen en gebeurtenissen die willekeurig lijken totdat je ze door begint te krijgen. Met zestien spelers online gaat het helemaal los. Je zweeft, springt, knalt en verzamelt stat verhogingen alsof je leven ervan afhangt en daarna duik je met alles wat je hebt in de eindwedstrijd die bepaalt wie echt de beste is. Het is een combinatie van voorbereiding en geluk die soms oneerlijk voelt maar meestal hilarisch uitpakt. De ene pot eindigt in een race, de andere in een gevecht, soms in een bizarre opdracht die eruitziet alsof iemand bij Nintendo teveel koffie op had tijdens het ontwerpen. En dat is juist het charmante.

De singleplayermodus verrast meer dan je zou denken. De hoofdstukken zitten vol uitdagingen, minigames en baasgevechten die niet allemaal even memorabel zijn maar wel precies genoeg variatie geven om je het idee te geven dat je iets opbouwt. Het voelt een beetje als een lange warming up voor de echte actie maar dat is prima want het helpt je om de stuurfijngevoeligheid en de mechanica onder de knie te krijgen voordat je de online arena in wordt gegooid en daar genadeloos wordt gesloopt door iemand met een username die waarschijnlijk door een kat is getypt.

Grafisch straalt het spel. De Switch 2 laat zien dat Nintendo eindelijk weer wat extra power te bieden heeft en Kirby maakt daar schaamteloos gebruik van. Prachtige omgevingen die soms net te veel glimmen maar altijd vrolijk zijn en het soort soepele animatie dat je doet afvragen waarom sommige andere raceseries het niet zo mooi voor elkaar krijgen. De prestaties blijven strak zelfs wanneer er vijftien tegenstanders om je heen aan het exploderen zijn en je zelf probeert niet van een platform te lazeren.

Toch zitten er minpunten aan. Soms wordt alles gewoon te veel. De visuele drukte en de snelheid zorgen ervoor dat je af en toe even niet weet waar je bent en dan hoop je maar dat je machine vanzelf de goede kant op gaat. Sommige banen zijn wat aan de korte kant en een paar minigames in het verhaal voelen alsof ze er alleen zijn om het hoofdstuk wat op te rekken. De balans in City Trial kan ook af en toe vreemd uitvallen waardoor iemand die bijna niks verzameld heeft toch verrassend goed presteert in de eindwedstrijd. Dat levert grappige momenten op maar voelt soms oneerlijk.

Maar ondanks dat zijn dit details in een game die vooral draait om plezier. Pure adrenalinepret die je lacht, vloekt, schreeuwt en blijft spelen. Het is geen strakke racer zoals je die van andere series kent maar dat probeert het ook helemaal niet te zijn. Kirby Air Riders wil dat je geniet van chaos en daar slaagt het fantastisch in. Het is fel, snel, lawaaiig en heerlijk krankzinnig. Het is precies het soort game waar FOK!-gebruikers elkaar na een potje in de reacties proberen wijs te maken dat ze heus wel wisten wat ze aan het doen waren terwijl niemand gelooft wie dan ook. Een waardige opvolger van een cultklassieker en een van de leukste multiplayerervaringen die de Switch 2 dit jaar krijgt.