Ballerina toont dat John Wick niet alleen is in zijn wereld
De John Wick-films zijn al jaren een toonbeeld van gestileerd geweld, strakke pakken en moordenaars met een code. In Ballerina verschuift de focus van de koelbloedige hitman zelf naar een nieuwe hoofdrolspeler — of beter gezegd: hoofdrolspeelster. En dat blijkt een slimme zet. Ballerina is een spannende, stijlvaste uitbreiding van het Wick-universum waarin Ana de Armas overtuigend de hoofdrol draagt, zonder dat ze een vrouwelijke kloon van Keanu Reeves hoeft te zijn.
Het draait om Eve Macarro, een getrainde ballerina en huurmoordenaar die op zoek is naar de waarheid achter de moord op haar vader. Haar zoektocht brengt haar in contact met verschillende figuren uit de onderwereld van het bekende Wick-universum. Zonder teveel prijs te geven: er wordt niet alleen gedanst, er wordt ook flink gevochten — in theaters, bossen en ondergrondse bunkers, met alles van messen tot vlammenwerpers.
Dat Ballerina eindelijk in de bioscoop te zien is, voelt bijna als een opluchting. De film zat al sinds 2017 in de pijplijn, wisselde onderweg van schrijvers, kreeg herschrijvingen en werd meerdere keren uitgesteld. Originele regisseur Chad Stahelski heeft mogelijk zelfs een groot deel van de film opnieuw gefilmd. Toch voelt de film verrassend samenhangend. Regisseur Len Wiseman (Underworld, Live Free or Die Hard) weet de stijl en sfeer van de Wick-films te behouden, maar geeft Ballerina ook een eigen toon: net iets melancholischer, net iets intiemer.
Centrale kracht is Ana de Armas, die Eve overtuigend neerzet als een personage met diepgang, trauma én dodelijke precisie. Ze maakt van Eve geen vrouwelijke John Wick, maar een vrouw die haar eigen regels en ritme volgt. De Armas toont fysiek uithoudingsvermogen en emotionele gelaagdheid in een rol die veel vraagt, en ze draagt de film moeiteloos. Of ze nu een tegenstander uitschakelt met een haarspeld of met een spelletje borden breken, ze blijft geloofwaardig en intrigerend.
Wat betreft de actie: die stelt opnieuw niet teleur. Eén scène, waarin Eve vecht tegen een groep zwaarbewapende vijanden terwijl vlammenwerpers de omgeving in lichterlaaie zetten, is een absoluut hoogtepunt. De choreografie is strak, de cameravoering vloeiend en de spanning voelbaar. Net als bij de eerdere Wick-films wordt geweld hier verheven tot kunstvorm. Toch is niet alles even perfect. De rol van Keanu Reeves voelt wat geforceerd en leidt eerder af dan dat het iets toevoegt. Zijn scènes lijken er vooral te zijn om het Wick-DNA te bevestigen, maar halen de vaart soms uit het verhaal.
Ondanks dat minpunt is Ballerina een geslaagde toevoeging aan het John Wick-universum. Het is een film die niet alleen het bekende geweldsritme vasthoudt, maar ook nieuwe emotionele lagen toevoegt. Ana de Armas bewijst dat zij prima een eigen hoofdstuk kan dragen, zonder te hoeven leunen op het imago van haar voorgangers. Als dit een voorproefje is van wat nog gaat komen in dit filmische universum, dan is de toekomst van de John Wick-wereld in goede handen
