Snow White betovert op momenten, maar overtuigt niet
Zelden had een film de afgelopen jaren zo’n hobbelige aanloop als Disney's live-action remake van de klassieker uit 1937. Dit zorgde ervoor dat een grote première op Londen's Leicester Square uitbleef en de Amerikaanse première werd beperkt tot een bescheiden rode loper. Maar was dat uiteindelijk nodig? Het antwoord is simpel: nee. Snow White blijkt namelijk een prima film te zijn met het hart op de juiste plek, maar wel eentje die kampt met een identiteitscrisis.
Zoals bijna negentig jaar geleden, is ook ditmaal Sneeuwwitje op de vlucht voor haar boze stiefmoeder, die niets liever wil dan de mooiste van het land zijn. Wanneer haar magische spiegel laat weten dat niet zij, maar Sneeuwwitje de mooiste is, stuurt ze de jager eropuit om haar stiefdochter te vermoorden. Dit leidt de prinses naar een avontuur met de zeven dwergen, waarin ze uitvindt wie ze echt is en hoe ze haar moed kan inzetten om voor eens en altijd het bewind van de boze koningin te breken.
Vier jaar geleden werd aangekondigd dat rijzende ster Rachel Zegler de rol van de iconische Disney-prinses zou vertolken, wat een storm van kritiek veroorzaakte. Maar Zegler laat al snel zien waarom ze deze rol verdient. Haar charme en plezier spatten van het scherm en bereiken moeiteloos het netvlies van de kijker. Ook haar zangtalenten, die ze al eerder toonde in Spielberg's West Side Story, komen weer tot hun recht. Ze zingt de sterren van de hemel tijdens een moderne versie van de klassieker 'Whistle While You Work', maar steelt ook de show met het nieuwe nummer 'Waiting On A Wish', dat speciaal voor haar werd geschreven.
Dit is een van de sterke punten van de film: de nieuwe muziek. Liedjesschrijvers Pasek en Paul, bekend van The Greatest Showman, bewijzen opnieuw waarom ze de meest gewilde namen in Hollywood zijn. De nieuwe nummers, gezongen door Zegler, zijn fris, aangenaam en beloven potentiële oorwurmen te worden.
Maar in deze pluspunten schuilt ook de grootste valkuil van de film. Op momenten lijkt de film niet te weten wat hij wil zijn: een hervertelling of een verhaal dat zich grotendeels aan het origineel houdt. Dit zorgt ervoor dat Gal Gadot’s vertolking van de boze koningin compleet over de top en misplaatst aanvoelt. Haar liedjes beginnen te irriteren zodra ze weer een noot inzet. Haar acteerprestatie is ronduit teleurstellend, en duwt de charme die eerder is opgebouwd snel naar de achtergrond.
Die identiteitscrisis wordt ook duidelijk in de derde akte, die wat gehaast en rommelig aanvoelt. Creatieve keuzes lijken onlogisch, zoals de gebrekkige afronding van het vernieuwde achtergrondverhaal van Sneeuwwitjes ouders. Sommige nieuwe verhaallijnen voelen geforceerd aan, en laten we zeggen dat dwerg Dopey nooit meer hetzelfde zal zijn.
En over die dwergen gesproken: er is veel gezegd en geschreven over de keuze om voor computergeanimeerde dwergen te gaan in plaats van echte acteurs. Beide kampen reageerden fel op Disney’s beslissing, maar uiteindelijk blijkt het in sommige scènes een goede zet te zijn. Er zitten indrukwekkende shots in die je doen vergeten dat je naar CGI-personages kijkt, onder andere wanneer de dwergen wacht houden bij het lichaam van Sneeuwwitje, een scène die is iedereen is bijgebleven uit zijn kindertijd. Helaas zijn er ook momenten waarop juist pijnlijk duidelijk wordt dat je hier naar een computercreatie zit te kijken. Ook hier valt weer de disbalans te zien waar de film mee worstelt.
De live-action hervertellingen van Disney-klassiekers zijn nog lang niet ten einde, want over twee maanden verschijnt Lilo & Stitch al op het programma, en de trailer ziet er veelbelovend uit. Hoewel er genoeg te bekritiseren valt op deze remake, is er ook veel om van te genieten. De ophef en haat blijken achteraf onterecht. Geen vergiftigde appel dus, maar wel mag de film zich nog een keertje goed in de magische spiegel bekijken.
