Gamescom 2026: Gears of War: E-Day
Op gamescom konden wij even aan de slag met Gears of War: E-Day en jongens en meiden, dit wordt weer ouderwets modderhappen, kettingzagen en Locust die op onprettige wijze uit elkaar worden getrokken. Gears of War: E-Day lijkt daar geen enkele moeite mee te hebben. Sterker nog, The Coalition lijkt met deze prequel vooral terug te willen naar de reden waarom de serie twintig jaar geleden zo’n enorme indruk maakte.
E-Day speelt zich veertien jaar voor de eerste Gears of War af, tijdens de eerste uren van de Locust-invasie. Marcus Fenix en Dominic Santiago zijn nog jonger en moeten samen met Lucas Reyes en Mags Carter ontdekken wat er in hemelsnaam onder Sera vandaan komt. De actie speelt zich af in Kalona, een nieuwe stad die tijdens de invasie in korte tijd verandert in een slagveld.
Wat vooral opvalt, is dat Marcus en Dom nog helemaal niet de doorgewinterde oorlogsmachines zijn die we kennen. Ze volgen bevelen, weten zelf nauwelijks wat ze tegenover zich hebben en proberen simpelweg te overleven. Dat geeft de twee een opvallend menselijke kant. Dom is ondertussen vooral bezig met zijn vrouw Maria en zijn familie in Ephyra, terwijl Marcus nog duidelijk in de schaduw van zijn vader Adam Fenix staat. Het zijn nog niet de cynische klootzakken die we later kennen. Ze zijn bijna kawaiii desu.
De gameplay is weer vertrouwd: rennen, dekking zoeken, schieten, herladen en vooral heel veel Locust aan stukken zagen. Tegelijkertijd heeft The Coalition de bewegingen flink gemoderniseerd. Springen, vaulten, glijden en flanken verloopt allemaal soepeler zonder dat het bekende Gears-gevoel verdwijnt. En ja, Marcus kan zelf springen! De Perfect Reload is uiteraard ook weer terug, al is de timing net even anders. Of misschien word ik gewoon een dagje ouder.
Ook de intelligentie van de Locust is aangepakt. Ze vallen aan, zoeken dekking en werken samen, waardoor de vijanden een stuk gevaarlijker aanvoelen. Je teamgenoten doen dat over het algemeen ook, al rennen ze nog steeds als een kip zonder kop naar je toe wanneer je down bent. Daar zit overigens een nieuwe beperking aan. Je kunt in een gebied maar een beperkt aantal keer down gaan. Ga je meer dan vier keer onderuit, dan ben je ook echt dood. Dat voorkomt hopelijk dat je voortdurend als een halve zool uit dekking kunt kruipen om vervolgens weer door een teamgenoot overeind geholpen te worden.
De campagne blijft grotendeels lineair, maar de wereld voelt minder doods aan dan in eerdere delen. Overal zijn andere COG-eenheden bezig met hun eigen gevechten, waardoor Bravo Squad daadwerkelijk onderdeel lijkt van een grotere oorlog. Ik moest vooral gniffelen bij de opdracht om Charlie te unfucken uit een nogal benarde situatie. Zodra dat gelukt is, blijft Charlie Squad bovendien bij je om de missie af te maken. Ineens bestaat je team uit een mannetje of tien en voelt de strijd een stuk grootschaliger.
Vooralsnog voelt Gears of War: E-Day dan ook als precies de nostalgische terugkeer waar fans op hoopten. Niet simpelweg dezelfde game opnieuw, maar een moderne versie van wat Gears ooit zo goed maakte: brute actie, sterke personages, smerige vijanden en vooral heel veel problemen die met een kettingzaag opgelost kunnen worden. Als de rest van de campagne hetzelfde niveau weet vast te houden, kan 6 oktober wat mij betreft niet snel genoeg komen.