Fire Emblem: Fortune's Weave

Recensenten van games zeggen wel eens dat ze grotendeels al een mening hebben gevormd na een paar uurtjes spelen. Dan heb je immers de hoofdlijnen van het spel wel gezien. Soms is dat ook helemaal niet het geval. Na meer dan twintig uur spelen heb ik nog geen idee wat mijn eindconclusie voor Fortune’s Weave gaat zijn.

De nieuwste Fire Emblem is een gigantische game vol ideeën, mechanieken, personages en verhaallijnen. Je hoeft het uiteraard niet per se ingewikkeld te maken, maar als je alles wilt zien wat Fortune’s Weave te bieden heeft, verwacht ik dat je daar minstens honderd uur speeltijd voor nodig zult hebben. 

Fortune’s Weave speelt zich af in dezelfde wereld als Three Houses, maar dan op een ander continent genaamd Dagda, en ook in een andere tijdsperiode. Als de game begint heeft er al een apocalyps plaatsgevonden. Met behulp van de godin Fortuna kan deze ramp misschien alsnog voorkomen worden, maar dan moeten vier belangrijke personen de gebeurtenissen die kort voor de calamiteit plaatsvinden overleven. 

Die vier personages zijn uiteraard de mannen en vrouwen op de cover: Cai, Dietrich, Theodora en Leda. Je kiest een van hun routes en gaat terug in de tijd om dat personage te begeleiden. Meerdere routes tegelijk doen is trouwens dit keer eenvoudiger, want je kunt vrij tussen de verschillende verhaallijnen springen. Ik heb voor deze preview de vier routes uitgebreid kunnen testen, maar ik tast dus nog in het duister over wat er gebeurt nadat je een van de routes afrondt. Want dán begint de game blijkbaar pas echt. 

Wat ik wél alvast kan zeggen, is dat elke route verrassend anders is. In Three Houses had je ook meerdere verhaallijnen waaruit je kon kiezen, maar je speelde altijd als professor Byleth en voor mijn gevoel was er simpelweg niet genoeg variatie. Als je er in Fortune’s Weave voor kiest om meerdere routes te spelen is dat gelukkig een stuk minder repetitief. Dit keer heb je namelijk echt vier verschillende hoofdpersonages met hun eigen motivaties, vrienden en spelmechanieken. 

Ze hebben wel iets met elkaar gemeen: ze doen allemaal mee aan de Heroic Games. Dit is een groots toernooi in de hoofdstad waar de beste krijgers duelleren. De grote winnaar krijgt een wens vervuld van de Divine Sovereign, de belangrijkste figuur in Dagda. Cai doet bijvoorbeeld mee om gratie te verdienen voor zijn ter dood veroordeelde vader. Dietrich daarentegen is alleen uit op de kick van de strijd en lost sowieso al zijn problemen op met zijn zwaard.

De vier hoofdpersonages hebben daarbij hun eigen mechanieken buiten de gevechten om. Cai komt van het platteland en leert groente kweken en dieren vangen. Leda is danseres en dient regelmatig op te treden. Theodora kan als charismatische koningin allerlei extra leden voor haar leger rekruteren. Dat is dus wat ik bedoelde met variatie: afhankelijk van je gekozen personage doe je net iets andere dingen.

De vier verhalen zijn eveneens behoorlijk verschillend en hebben slechts een paar raakvlakken. Als je maar één route speelt leer je amper iets over de andere hoofdpersonages. Dagda kent bovendien allerlei goden en complexe politieke facties. Die leer je niet allemaal kennen in één route, want een aantal zijn gekoppeld aan bepaalde hoofdpersonages. Ik heb het liefst de volledige context, dus ik heb besloten om ze allemaal te spelen. Dat is wel een grote commitment, want elke route is minstens zo’n vijftien uur. 

Het is een leuk doel, maar er zitten wel nadelen aan. Fortune’s Weave bevat net als Three Houses namelijk een hoop ‘dode speeltijd’. Ongeacht de route die je kiest, moet je allerlei klusjes doen in de hoofdstad, personages rekruteren en Dagda in het algemeen verkennen. Het spel zit vol onvermijdelijke skirmishes; extreem simpele gevechten die strategisch niets om het lijf hebben. 

Het spel bevat verder, net als Shadows of Valentia, speciale ‘dungeons’. Je mag zo’n dungeon vrij doorlopen en verkennen. Gevechten verlopen dan niet via de traditionele methode, maar worden plotseling turn-based zoals in een klassieke RPG. Het is een tof idee, maar de dungeons die ik tot nu toe heb doorlopen zijn helaas vrij inspiratieloos en simpel. 

We hebben skirmishes en dungeons dus al in eerdere Fire Emblem-games gezien, maar alles bij elkaar ben je in Fortune’s Weave misschien net iets te vaak saaie content aan het spelen waar je totaal niet bij na hoeft te denken. Als je dan ook nog eens alle vier de routes speelt, wordt dat gevoel alleen maar versterkt. 

Voor nu heb ik nog steeds het idee dat ik me pas in de beginfase van de game bevind. De grote vraag is voor mij of dit spel zich na de route-segment meer op unieke maps gaat richten en misschien iets minder op de wat oppervlakkigere randzakken. Fortune’s Weave komt op 17 september uit en is exclusief voor Switch 2.