Impressie: Orbitals
Afgelopen week kregen we de mogelijkheid om een bezoek te brengen aan Nintendo Benelux om een preview-sessie van een uur mee te krijgen van de nieuwe co-op multiplayer game Orbitals. De game wordt ontwikkeld door de Japanse studio Shapefarm en uitgegeven door Kepler Interactive, bekend van onder andere gerenomeerde titels zoals Clair Obscur: Expedition 33 en Pacific drive.
Orbitals neemt je mee op een intergalactisch co-op ruimteavontuur van Omura en Maki, twee jonge onafscheidelijk ruimteverkenners, die het meer moeten hebben van lef en onbevangenheid dan ervaring in het werkveld. Samen trotseren ze de gevaren van de intergalactische ruimte op zoek naar hulp voor hun vervallen ruimtebasis, die gevangen zit in een bovennatuurlijke kosmische storm.
Shapefarm heeft gekozen voor een animatiestijl geïnspireerd door jaren '90 tekenfilms zoals Cowboy Bebop, Gundam, Sailor Moon en Ranma met verhaalelementen geïnspireerd uit Studio Ghibli films. Als speler kies je de rol van Omura of Maki, waarbij iedere speler een apart personage bestuurd. Het spel gebruikt asymmetrische gameplay om samenwerking en interactie te bevorderen tussen twee spelers. Het spelconcept is als het ware in dezelfde geest als de bekende Hazelight games zoals Split fiction of It Takes Two. Maar in tegenstelling tot de Hazelight games zit je als speler niet vast aan een specifieke rol. Omura en Maki verschillen in persoonlijkheid maar hebben geen unieke specifieke vaardigheden die toegespitst zijn op het personage, in plaats daarvan zit de gameplay voornamelijk in het gezamenlijk oplossen van verschillende puzzels en het gebruik van verschillende soorten gereedschap om de verschillende puzzeluitdagingen aan te gaan. Het is gereedschap universeel uitwisselbaar, waardoor je niet hoeft te vechten om wie wat doet. Als je speler kun je bijvoorbeeld een ruimteschip besturen of het kanon bemannen om het ruimte puin op te ruimen en ondertussen wisselen naar voorkeur. Het is fijn om deze flexibiliteit te hebben.
Bij het opstarten van het spel kun je kiezen uit verschillende talen van voice-acting zoals Engels, Japans en Chinees, waarbij ik en mijn partner gekozen hebben voor Japanse voice-over omdat het eigenlijk gewoon het beste bij deze artstyle paste. De voice-acting is hierin ook redelijk klassiek in de stijl uit die tijd, beetje campy en tikkeltje overdreven in de expressies gepaard met een passende soundtrack die vooral synthesizer en gitaarmuziek bevatte uit de jaren '80.
Het ruimtestation waarin je verblijft fungeert als een soort basis waar je vanuit opereert en diverse opdrachten uitvoert, dit kan variëren van herstelwerkzaamheden aan het ruimtestation, of het verzamelen van resources van andere ruimteschipwrakken die zweven door de ruimtevuilnisbelt.
In de ongeveer 45 minuten durende speelsessie, merkte ik dat er veel variatie was in de verschillende puzzels. Het begint allemaal redelijk makkelijk maar de puzzels worden naarmate je verder vordert in het spel steeds uitdagender. Wat me eigenlijk wel verbaasd is hoe goed ze die balans hebben weten te vinden voor een game die toegespitst is voor een breed publiek. Toegegeven je kan niet echt doodgaan in het spel, maar bepaalde platform en puzzelelementen zijn enigszins nog best lastig om samen met een partner op te lossen, omdat het niet alleen het gaat om het gebruik van het juiste gereedschap maar ook om een goede afstemming met je partner als het om timing in platform-elementen gaat. Het kost je misschien een paar pogingen, maar het is nooit zo overdreven moeilijk dat je je gaat frustreren. De fun zit hem ook deels in het samen uitvogelen hoe de puzzel in elkaar steekt. De puzzels los je samen op in Splitcreen mode of op een enkel groot scherm, net afhankelijk van wat de opdracht op dat moment is. Wat ook een positief punt voor mij was, is dat de je als speler nooit hoeft te vervelen of lang hoefde te wachten op de ander, omdat het samenspel van fundamenteel belang voor de voortgang in het spel. Het voelt alsof het spel gemaakt is om met elkaar samen op de bank te spelen, maar daarnaast biedt het ook nog de mogelijkheid om het via Gameshare online te spelen. Ook in deze hoeft er maar één iemand in bezit van het spel te zijn om samen het spel te kunnen spelen.
Hoewel de eerste indruk tot nu positief is, vond ik eerlijk gezegd de 45 minuten durende speelsessie net wat te kort om een echt goede impressie van het spel te krijgen. Als het om de sfeer en ambiance gaat, voldoet het volledig aan de 90's Japanse anime vibe van weleer, de handgetekende animaties geven een unieke touch aan de gameplay omdat de animaties ook enigzins dezelfde cinematografische formaat (24 frames) gebruiken zoals in de oude tekenfilms. Het spel draait zelf op 30 fps, maar hierin is een bewuste keus gemaakt om de animaties van de personages in een lagere framerate te presenteren wat leidt tot die typische tekenfilmachtige bewegingen uit de oude jaren '90 anime. Voor de besturing maakt het niet zoveel uit, het is even wennen, maar na een paar minuten heb je de besturing door en vrijwel alles is vrij intuïtief te noemen. Het spel is zo ontworpen dat je dit met zowel ervaren als onervaren spelers kan spelen, wat wel zo toegankelijk is. Er zijn niet veel spellen op de markt die deze artstyle hebben en daarbij tegelijktijd ook een soepele intuitieve besturing bieden.
Maar qua verder verloop van het verhaal is het me nog niet duidelijk of we hier puur te maken hebben met een lineaire game of dat het deels ook vrije keuze geeft in het kiezen van je missies. Wat er wel overblijft is dat ik na die 45 minuten enthousiast ben over het spel en dat het smaakte naar meer. Helaas moeten we daarvoor nog een paar maandjes wachten. Orbitals komt op 3 september pas uit exclusief voor de Nintendo Switch 2, zowel in digitaal vorm als fysiek.