Nederlandse estafettesprinters stunten met WK-brons, ook brons voor vrouwen 4x400m

In Tokyo is zondag het wereldkampioenschap atletiek alweer afgesloten. Dat gebeurde met een zo nu en dan uitermate natte avond vol finales, waarin het publiek ondanks het weer flink kon genieten en Nederland het toernooi op fraaie wijze af wist te sluiten.

Hoogspringen vrouwen, finale
Vooraf leek het een strijd te gaan worden tussen wereld- en olympisch kampioene Yaroslava Mahuchikh uit Oekraïne en de Australische wereldindoorkampioene Nicola Olyslagers. De zeikende regen gooide enige roet in het eten, maar vooral voor Mahuchikh: de Oekraïnse bleef steken op 1,97 meter en pakte daarmee het brons, dat ze deelde met de jonge Servische Angelina Topic. Olyslagers sprong foutloos over 2,00 meter, maar kreeg gezelschap: ook de Poolse Maria Zodzik kreeg dat zeer verrassend voor elkaar. Nog meer zat er voor beiden niet in en op basis van de foutloze reeks pakte Olyslagers zo de wereldtitel.

800m vrouwen, finale
De Keniaanse Lilian Odira won vorig jaar verrassend de nationale olympische trials, maar kwam op de Spelen niet door de halve finales. Nu won ze opnieuw de trials, maar dit keer bereikte ze de finale wel en dat ging bijzonder goed. De Britse olympisch kampioene Keely Hodgkinson streed met landgenote Georgia Hunter Bell om het goud, maar Odira sprintte ze allemaal voorbij en liep naar het goud in 1:54,62 minuten, een verbetering van het kampioenschapsrecord van nota bene Jarmila Kratochvilova uit 1983. Hunter Bell liep in 1:54,90 naar het zilver, één honderdste voor Hodgkinson.

5000m mannen, finale
Mike Foppen liep een prima wedstrijd en kon lang mee, maar toen het tempo écht serieus op werd geschroefd moest hij de top toch wel laten gaan: twaalfde in een keurige 13:05,94 minuten. Voorin werd de sprint ingezet door de Ethiopiër Biniam Mehary en Isaac Kimeli uit België, maar het was de Amerikaan Cole Hocker, olympisch kampioen op de 1500 meter, die alles en iedereen voorbij knalde en de wereldtitel won in 12:58,30 minuten. Kimeli pakte in 12:58,78 zilver, het brons ging in 12:59,61 nog naar Jimmy Gressier uit Frankrijk, de zo verrassende wereldkampioen op de tien kilometer.

Discuswerpen mannen, finale
Door de hevige regenval werd de boel al heel snel stilgelegd, het was simpelweg niet veilig om in de ring rond te gaan draaien. Na een lange pauze, waarin onder meer alle estafettefinales werden gelopen, kon er eindelijk weer geworpen worden, maar nog altijd waren er hier en daar wat glijpartijen te zien.

Dat maakte het spektakel niet minder, te beginnen met wereldrecordhouder Mykolas Alekna. De Litouwer kwam in zijn tweede poging tot 67,84 meter en ging daarmee lang aan de leiding, hoewel de Zweed Daniel Ståhl (67,47m) en Alex Rose uit Samoa (66,96m) in de buurt kwamen. Voor Rose bleef het daar bij, wat Samoa wel een historische eerste medaille ooit opleverde op het WK. Ståhl haalde in zijn allerlaatste poging echter gigantisch uit: 70,47 meter en daar kon Alekna niks meer tegenin brengen, dus pakte de Zweed zijn derde wereldtitel.

4x400m mannen, finale
Vooraf leek het in de werkelijk stromende regen een uiterst spannende strijd te worden: de Amerikanen hadden Vernon Norwood, Jacory Patterson, Khaleb McRae en hordenkampioen Rai Benjamin, Botswana had met topsprinter Letsile Tebogo en 400-meter-finalisten Lee Eppie, Bayapo Ndori en Busang Kebinatshipi een superteam en ook Zuid-Afrika was met Lythe Pillay, Udeme Okon, Wayde van Niekerk en Zakithi Nene zeer sterk.

Dat bleek, vooral wereldrecordhouder Van Niekerk, al jaren geplaagd door blessures, liep een verschroeiend snel rondje. Zo sloot Nene aan bij de VS en Botswana en sprintte hij met Kebinatshipi en Benjamin om het goud. In een fenomenale laatste paar meter was het individueel wereldkampioen Kebinatshipi die Botswana in 2:57,76 naar het goud sprintte, nét voor de VS (2:57,83) en Zuid-Afrika (2:57,83). Nederland kwam er met Jonas Phijffers, Terrence Agard, Liemarvin Bonevacia en Ramsey Angela niet aan te pas en werd in 3:04,84 achtste.

4x400m vrouwen, finale
Wilde Nederland überhaupt enige kans hebben om de wereldtitel te verdedigen, dan moesten Eveline Saalberg, Lieke Klaver en Lisanne de Witte de wedstrijd van hun leven lopen en Femke Bol een forse voorsprong geven tegen de Amerikaanse Sydney McLaughlin-Levrone. Dat lukte niet helemaal: Isabella Whittaker, Lynna Irby-Jackson en Aaliyah Butler waren te sterk en een wederom fantastische McLaughlin-Levrone maakte het af in 3:16,61 minuten, een verbetering van het Amerikaanse kampioenschapsrecord uit 1993.

Jamaica was met Deianea Oakley, Stacey Ann Williams en Andrenette Knight ook een maatje te groot, slotloopster Nickisya Pryce was ook nog sneller dan Bol: Jamaica pakte zilver in 3:19,25 minuten, voor Nederland was er in 3:20,18 wel fraai brons.

4x100m vrouwen, finale
Vooraf was wel duidelijk dat het tussen de VS en Jamaica zou gaan: Melissa Jefferson-Wooden, Twanisha Terry, Kayla White en Sha'Carri Richardson namens de VS en legende Shelly-Ann Fraser-Pryce, tweeling Tia en Tina Clayton en Jonielle Smith namens Jamaica. Het was bijzonder spannend, maar Richardson hield stand en de VS pakte in 41,75 seconden het goud, voor de 41,79 van Jamaica. Toch scheelde het allemaal niet veel: in 41,87 seconden snelden Sina Mayer, Rebekka Haase, Sophia Junk en Gina Lückenkemper namens Duitsland naar het brons.

4x100m mannen, finale
Het laatste loopnummer van het WK gaf Nederland een al meer dan uitstekend toernooi nog eens een bijzonder fraai toetje: Nsikak Ekpo, Taymir Burnet, Xavi Mo-Ajok en Elvis Afrifa snelden in een nieuw Nederlands record van 37,81 seconden zeer verrassend naar het brons, de tweede Nederlandse WK-medaille ooit op de sprintestafette en de eerste sinds Timothy Beck, Troy Douglas, Patrick van Balkom en Caimin Douglas in 2003 brons pakten.

Destijds waren de Amerikanen het sterkst en nu was dat niet anders: goud ging in 37,29 seconden, de vijfde tijd ooit gelopen, naar Christian Coleman, Kenny Bednarek, Courtney Lindsey en Noah Lyles. Estafetteland Canada liep in 37,55 seconden naar zilver met Aaron Brown, Jerome Blake, Brendon Rodney en Andre de Grasse.