Hongersnood in Sudan: elke twee uur sterft een kind

In Sudan heerst een hongersnood van ongekende omvang. In een vluchtelingenkamp in Darfur overleden vorige maand dertien kinderen aan ondervoeding. En dat is nog maar één kamp van de vele. In grotere kampen, zoals Zamzam, stierf vorig jaar volgens schattingen om de twee uur een kind.

Meer dan dertig miljoen mensen in Sudan hebben humanitaire hulp nodig. Ruim zeshonderdduizend mensen verkeren in direct levensgevaar. Volgens de VN en hulporganisaties is Sudan op dit moment de grootste humanitaire crisis ter wereld. De term ‘hongersnood’ wordt zelden gebruikt, maar in Sudan is die officieel uitgeroepen.

De oorzaak ligt grotendeels bij het slepende conflict in het land. Al 27 maanden woedt er oorlog tussen het regeringsleger en de paramilitaire RSF. Beide partijen worden gesteund door buitenlandse machten, met name uit de Golfregio. In veel gebieden zijn hulpgoederen doelwit van plundering of worden ze ingezet als oorlogswapen. In Darfur, waar de RSF het voor het zeggen heeft, is de situatie het ernstigst. Hulp komt nauwelijks binnen en hulpverleners worden vermoord.

El-Fasher, een stad in Darfur, wordt al maanden belegerd. Burgers daar zijn afgesneden van voedsel, water en medicijnen. Er heerst angst voor wat er gebeurt als de RSF de stad volledig inneemt. Deze strijdgroep wordt beschuldigd van grootschalig geweld, moordpartijen en verkrachtingen. Eerder, bij de aanval op kamp Zamzam, werd al duidelijk hoe ver de misdaden gaan.

Het grote probleem: niemand ziet het gebeuren. Buitenlandse journalisten kunnen de regio niet in en lokale verslaggevers zijn gevlucht of monddood gemaakt. Internet en telefoonlijnen functioneren nauwelijks, waardoor verhalen amper naar buiten komen. Af en toe worden er voiceberichtjes doorgestuurd vanuit belegerde gebieden, maar dat zijn losse stemmen zonder gezicht.

Veel Sudanezen voelen zich verlaten door de internationale gemeenschap. De afwezigheid van aandacht roept frustratie op. Sommigen wijzen op selectieve empathie en racisme: "Het lijden van mensen met een donkere huid wordt genegeerd." De combinatie van afstand, beeldloosheid en vermoeidheid van slecht nieuws maakt dat kinderen in Sudan in stilte sterven. Ongezien en vergeten.