IndyCar-race Iowa eindigt met zware crash, Van Kalmthout vijfde en negende

In de IndyCar Series was het een druk weekeinde: op de Iowa Speedway stonden twee ovalraces op het programma. Zaterdagavond laat werden 250 rondes verreden op de korte baan, zondagavond volgde nog eens een 250 ronden lange race.

Race één
Colton Herta vertrok vanaf poleposition, naast Scott McLaughlin. Alex Palou en Will Power volgden, voor Scott Dixon, Pato O'Ward, Alexander Rossi, Santino Ferrucci, Marcus Armstrong en Marcus Ericsson - Rinus van Kalmthout vertrok vanaf de dertiende plek. Al bij de start ging het mis: David Malukas ging vlak achter Van Kalmthout in de rondte en nam daarbij ook onder meer Agustin Canapino en Romain Grosjean mee.

Na wat opruimwerkzaamheden konden we dan echt van start, waarbij Herta en McLaughlin de leiding namen. Dat kabbelde rustig voort, tot een door een kapotte velg langzaam rijdende Graham Rahal na tachtig ronden voor een caution zorgde. Vrijwel het hele veld kwam een pitstop maken onder geel en daarbij behield Herta de leiding, voor McLaughlin, Dixon en O'Ward - Power's stop ging erg langzaam en hij viel ver terug, Van Kalmthout kwam als negende terug de baan op.

Bij de herstart greep McLaughlin de leiding en die hield hij vast tot in elk geval 75 ronden voor het einde, toen Herta de laatste pitstopronde opende. Op dat moment ging het gelijk fout voor Palou: de kampioenschapsleider spinde, caution. Daarmee was het voor Herta ook ineens bijna onmogelijk om nog voorin terug te keren, want na hem kon de rest ineens allemaal tijdens de caution stoppen.

Met McLaughlin, O'Ward, Dixon, Josef Newgarden, Armstrong én Van Kalmthout in de top-6 werd het groen weer gezwaaid, tot een volgende stilvallende auto de boel even stil legde. Met dertig ronden te gaan was het weer groen, McLaughlin, O'Ward, Dixon, Newgarden en Van Kalmthout voorop. Kort daarop spinde Herta bíjna, gelijk al genoeg voor de raceleiding om er weer een caution in te gooien. Die onnodige caution zorgde voor meer problemen: Pietro Fittipaldi en Ed Carpenter knalden bij de herstart de muur in, nadat Power lomp tegen Fittipaldi beukte.

De volgende herstart verliep beter en na een flink duel wist Van Kalmthout zijn vijfde plek te verdedigen tegen Ferrucci. McLaughlin reed ondertussen toch onbedreigd naar de winst, voor O'Ward, Newgarden, Dixon en de prima vijfde plek voor Van Kalmthout, zijn beste resultaat in twee jaar.

Race twee
McLaughlin vertrok dit keer vanaf poleposition, Palou startte naast hem. Dixon, Herta, Felix Rosenqvist en Rossi volgden, voor O'Ward, Rahal, Malukas en Canapino - Van Kalmthout startte dit keer op de vijftiende plek. Bijna honderd ronden lang reden ze in slagvolgorde over de baan, tot McLaughlin van de voorste mannen als eerste zijn eerste pitstop kwam maken.

De rest volgde, waarbij Palou mazzel had: Canapino spinde toen Palou binnen stond en zorgde zo voor een caution, waardoor Palou snel de leiding had - Will Power zat er na een goed getimede stop ook bij en McLaughlin, Dixon en Herta volgde op drie, vier en vijf. Veel spektakel was er niet, behalve af en toe wat in het middenveld, en met dik vijftig ronden te rijden werd de in principe laatste pitstopronde geopend.

Power ging wat later naar binnen dan Palou en nam via de pitstraat de leiding over. Palou bleef in de buurt, maar kon geen echte aanval meer plaatsen: de buiten de top-20 gestartte Power won, voor Palou en McLaughlin. Daarmee was het nog niet klaar, want na de finish kwam ineens Sting Ray Robb ondersteboven in beeld glijden, waarna ook ineens Carpenter, Rossi en Kyle Kirkwood in en boven elkaar langs kwamen schuiven - Van Kalmthout schoof daardoor zowaar nog op naar plek negen.

Uit de herhaling bleek dat Robb achterop de door brandstofproblemen stilgevallen Rossi klapte en meters hoog door de lucht vloog, de andere drie gingen vervolgens ook de muur in - Robb bleek achteraf in elk geval wel redelijk in orde te zijn.