Grooming-slachtoffer woedend: politie en gemeente wijzen aansprakelijkheid en schadeclaim af

Een vrouw die als tiener het slachtoffer was van een groomingbende in Bradford zegt dat ze zich diep beledigd voelt, nu haar schadeclaims zijn afgewezen door de autoriteiten. Fiona Goddard werd vanaf haar veertiende misbruikt en verkracht door minstens vijftig mannen. De daders, negen mannen van Aziatische afkomst, kregen in 2019 samen meer dan 130 jaar celstraf. Toch stellen zowel de politie van West Yorkshire als de gemeente Bradford nu dat zij niet aansprakelijk zijn voor wat haar is overkomen.

Uit een officieel onderzoek naar kindveiligheid blijkt dat de moeder van Fiona al in 2008 alarm sloeg over mogelijke seksuele uitbuiting. Er waren signalen dat Fiona contact had met volwassen mannen en dat zij bijna dagelijks verdween. In dossiers stond dat genoteerd als "ongeoorloofde afwezigheden", wat leidde tot een lagere urgentie bij de politie, vergelijkbaar met een standaard vermissingsmelding. Volgens het rapport ondernamen politie en jeugdzorg toen geen actie, ondanks deze duidelijke aanwijzingen.

In een brief aan de advocaat van Fiona schrijft de politie van West Yorkshire dat de beschuldigingen van nalatigheid, machtsmisbruik en samenzwering "volledig ongegrond" zijn. Tegen de media zegt de politie niets meer te kunnen zeggen omdat het om een lopende juridische zaak gaat. Fiona reageert boos. Ze zegt dat de politie en de gemeente in het openbaar hebben erkend dat ze fouten maakten en excuses aanboden, maar haar in besloten kring proberen te "gaslighten" door elke verantwoordelijkheid te ontkennen. Volgens haar is dat "weer een nieuwe vorm van wegwuiven".

Fiona zegt dat ze haar verhaal deelt omdat andere slachtoffers bang zijn om een schadeclaim in te dienen en vrezen voor verwijten of publieke kritiek. Zij benadrukt dat geen enkel bedrag haar jeugd kan teruggeven, maar dat zij bereid is hierover te praten voor mensen die nog stil blijven uit angst. Haar advocaat, Amy Clowrey van Switalskis, stelt dat het gebruikelijk is dat autoriteiten in dit soort zaken juridisch geen schuld erkennen, ook al hebben ze publiekelijk fouten toegegeven en excuses gemaakt.

De misstanden begonnen toen Fiona en een ander meisje wegvluchtten uit hun zorginstelling in Bradford in de vroege jaren 2000. Nadat ze een man om een vuurtje had gevraagd, begon een periode van systematische benadering. De mannen speelden in op haar kwetsbaarheid en lieten haar geloven dat ze ergens bij hoorde. Daarna werd ze door heel het Verenigd Koninkrijk verhandeld, onder meer naar Blackburn, Rotherham, Rochdale, Birmingham, Edinburgh en Oldham. Op haar vijftiende raakte ze zwanger van een van haar verkrachters. Ze beviel net na haar zestiende verjaardag, maar haar dochter werd direct na de geboorte bij haar weggehaald en ter adoptie afgestaan.

Ondanks de zwangerschap en tal van meldingen ging het misbruik nog twee jaar door. Tussen 2008 en 2013 werd Fiona regelmatig door de politie aangetroffen in auto’s met mannen. Zij zegt dat agenten haar toen de schuld gaven en haar vertelden dat zij "de reden was dat de samenleving achteruitging" omdat zij "hardwerkende mannen in gevaar bracht". Ze werd in politierapporten omschreven als "kindprostituee", van seks in ruil voor cadeaus beschuldigd toen ze veertien was, en rond haar zeventiende neergezet als iemand die een "bordeel runde". Ook zouden agenten steeds hebben gezegd dat ze "straatwijs" was en zichzelf kon redden, waardoor haar vermissing minder ernstig werd genomen.

In 2019 kwam er eindelijk een grote strafzaak tegen negen leden van de bende. Basharat Khaliq kreeg 20 jaar cel voor vijf verkrachtingen en één aanranding met penetratie. Saeed Akhtar kreeg 20 jaar voor verkrachting en het aanzetten van een kind tot prostitutie. Naveed Akhtar werd veroordeeld tot 17 jaar voor twee verkrachtingen. Parvaze Ahmed kreeg 17 jaar voor drie verkrachtingen. Izar Hussain kreeg 16 jaar voor verkrachting en een poging daartoe. Mohammed Usman kreeg 17 jaar voor twee verkrachtingen. Kieran Harris werd veroordeeld tot 17 jaar voor twee verkrachtingen en werd door een van zijn slachtoffers omschreven als "een kwaadaardige, elfachtige man". Fahim Iqbal kreeg 7 jaar voor medeplichtigheid aan verkrachting en Zeeshan Ali kreeg 18 maanden voor aanranding.

Na de veroordelingen trad Fiona naar voren in de media. Ze zei dat ze niet wilde dat slachtoffers zich schaamden en benadrukte: "Ik heb niets verkeerd gedaan." In eerdere interviews vertelde ze dat de jarenlange mishandeling haar het gevoel gaf dat ze "minder dan mens" was en door de samenleving werd gemeden. Ze moest volgens eigen zeggen "tot het uiterste knokken" om haar zaak serieus genomen te krijgen en vijf jaar lang telkens opnieuw aangifte doen voordat politie en justitie ingrepen.

Fiona zat ook in een nationaal panel dat het misbruik door groomingbendes onderzoekt, maar stapte daar samen met andere overlevenden uit. Ze vond dat het ministerie van Binnenlandse Zaken het onderzoek afzwakte en dat de overheid een "giftige omgeving" creëerde voor slachtoffers. Zij en anderen vrezen dat de raciale en religieuze motieven achter de misdrijven worden weggedrukt. Het ministerie ontkent dat en zegt dat het onderzoek juist grondig moet zijn en antwoorden moet geven waar slachtoffers al jaren om vragen. Toch voelt Fiona zich opnieuw niet gehoord, nu de instanties die haar eerder lieten vallen ook haar claim om erkenning en schadevergoeding van de hand wijzen.