Man nog steeds op bezoek bij vrouw die hun vijf kinderen verdronk
In het kader van 'hoe de fuck kan dit':
De Amerikaanse Rusty Yates vertelt in een nieuw interview waarom hij zijn ex-vrouw Andrea nog steeds bezoekt, bijna 25 jaar nadat zij hun vijf kinderen heeft verdronken. Hij spreekt kalm over hun contact, ook al bracht de gebeurtenis zijn leven volledig uit balans. Volgens hem blijft zij in zijn ogen een zorgzame vrouw die zwaar ziek was toen het misging.
Op 20 juni 2001 ging Rusty vroeg naar zijn werk bij het Johnson Space Center in Houston. Thuis raakte Andrea, die zwaar kampte met psychoses na de geboorte van hun jongste kind, volledig in de war. Nadat hij het huis had verlaten, gaf ze hun kinderen Noah van zeven, John van vijf, Paul van drie, Luke van twee en de zes maanden oude Mary een bad en verdronk ze. Ze legde hen daarna op een bed en belde eerst de hulpdiensten en daarna Rusty. Toen agenten binnenkwamen, zei ze meteen: "I just killed my children."
Het drama leidde tot een zaak die grote aandacht trok in de Verenigde Staten. Andrea werd aangeklaagd voor vijf moorden, en aanklagers wilden de doodstraf. Haar advocaten voerden echter aan dat zij in een zware psychose zat en geen besef had van wat ze deed. Ze werd in 2002 veroordeeld tot levenslang met kans op vrijlating. In hoger beroep werd die uitspraak vernietigd, en in 2006 werd ze opnieuw berecht. De rechter sprak haar toen vrij wegens krankzinnigheid.
Sindsdien woont Andrea in een gesloten zorginstelling in Kerrville in Texas. Volgens rapporten blijft ze kampen met wanen en gelooft ze nog steeds dat haar kinderen gevaar liepen. Ze vertelde psychiaters dat zij dacht dat hun zielen verloren zouden gaan en dat zij hen moest redden. In gesprekken zei ze dat haar opvoeding hen zou laten “vallen” en dat ze vreesde voor straf na de dood.
Rusty en Andrea zijn in 2005 gescheiden, maar hij zoekt nog steeds contact. Hij probeert haar eens per jaar te bezoeken en spreekt haar verder via telefoon en berichten. Volgens hem blijven ze rustig met elkaar praten en herinnert hij zich vooral hun jaren met de kinderen.
In het interview zegt Rusty dat hij alleen met haar kan praten over de tijd toen het gezin nog compleet was. Hij noemt die herinneringen waardevol, hoe pijnlijk het verhaal ook is. Hij zegt dat Andrea in zijn ogen altijd een lieve en toegewijde moeder was, ondanks de tragedie die volgde.
Rusty vertelt dat hij nooit had gedacht dat Andrea tot zoiets in staat was. Hij omschrijft haar als zacht en geduldig. Hij blijft overtuigd dat de ziekte volledig bepalend was voor wat er gebeurde. Volgens hem geeft het hem rust om haar af en toe te spreken en terug te kijken op de periode voordat haar geestelijke klachten zo zwaar werden.
Hij zegt dat hun gesprekken hem helpen om iets van de oude band te bewaren. Voor hem blijft het een manier om om te gaan met het verlies dat hij elke dag voelt. Rusty sluit af met de gedachte dat het contact met Andrea hem helpt om de goede momenten met hun kinderen niet te laten verdwijnen.
