Britse Labourpartij blijft de lul
De Britse Labourleider Jeremy Corbyn is niet van plan op te stappen, ook niet als zijn partij volgende maand praktisch wordt weggevaagd bij de parlementsverkiezingen. Dat heeft campagneleider Ian Lavery tegen The Independent gezegd.
Labour kreeg donderdag al flinke klappen bij lokale verkiezingen. Op dit moment hebben de Conservatieven van premier Theresa May een krappe meerderheid in het Lagerhuis, dat op 8 juni kan worden uitgebreid naar misschien wel een tweederde meerderheid. Die denkt de premier nodig te hebben bij de komende Brexit-onderhandelingen.
Het is goed politiek gebruik om de pijp aan Maarten te geven bij een dergelijke nederlaag, maar Corbyn zou dat op voorhand al niet van plan zijn. Hij wil eerst zorgen dat zijn opvolger net als hij uit het uiterst linkse kamp komt.
De Labourleider werd tot tweemaal toe gekozen via een campagne door het goed georganiseerde online platform Momentum. Dat heeft zijn wortels in de oude vakbondbeweging.
Gehaat
Ook in Nederland zijn PvdA-leden doorgaans linkser dan PvdA-stemmers, maar in Groot-Brittannië speelt er nog een andere dynamiek: de grote weerzin tegen de voormalige centrumlinkse Labourpremier Tony Blair. Zijn steun aan de Irak-oorlog heeft hem tot een van de meest gehate personen van het Verenigd Koninkrijk gemaakt. Het heeft de Labourpartij tevens tot op het bot verdeeld in centrumlinks en uiterst links.
Bij een eerdere leidersverkiezing stond de centrumlinkse David Miliband op het punt te worden verkozen, totdat zijn linksere broer Ed hem een mes in de rug stak, er met de winst vandoor ging en de verkiezingen van 2015 verloor. In ieder geval in zulke mate dat de Conservatieve leider David Cameron zijn Brexit-referendumbelofte kon doorzetten.
Ed stapte wel op, en Jeremy Corbyn moest vervolgens met zichtbare tegenzin de Remain-campagne leiden. Het leek er toen al op dat Corbyn een breuk met de liberale EU helemaal niet erg vond, dat immers een sta-in-de-weg is voor een socialistisch Groot-Brittannië.
Tegenstanders
Maar de kiezers hebben schijnbaar helemaal geen trek in een socialistisch land. En ze kunnen zich lastig voorstellen dat Corbyn er een behoorlijke Brexit-deal uit kan slepen. Dus zijn zelfs Brexit-tegenstanders van plan om in godsnaam maar op Theresa Mays partij te stemmen.
Naar verluidt wil Corbyn in ieder geval aanblijven tot de Labourconferentie van komend najaar. Dan wordt er gestemd over nieuwe leiderschapsregels. Momenteel heeft een kandidaat de steun van vijftien procent van de parlementariërs nodig. Dat moet vijf procent worden.
De verwachting is dat dit voldoende is om weer een uiterst linkse kandidaat naar voren te schuiven, die vervolgens door de Labourleden kan worden gekozen. De terugkeer van een geloofwaardige oppositie in het Lagerhuis zou daarmee nog wel eens lang op zich kunnen laten wachten.
Hele nare man.
Nu is Burnham overigens tot burgemeester van Manchester gekozen, het grootste Labour-succes van afgelopen donderdag, en hij heeft inmiddels wél geleerd hoe hij zichzelf moet zijn.
Helaas te laat, maar hij staat hoog op de lijst om ooit alsnog premier te worden.
Die middenklasse gaat niet op een extreem links Labour stemmen, men zal wel goed gek zijn.
Men verwacht alleen niet meer - terecht of onterecht - daar levenslang in te moeten vertoeven. Uit die wens tot zgn. upward mobility kun je vermoedelijk wel goed verklaren waarom een uiterst linkse partij het in het gemiddelde electoraat niet meer zal redden. Men stemt niet volgens wat men is, maar volgens wat men wil zijn.
Een Labour dat zich richt op de standpunten van de vakbonden is al sinds de jaren 80 dood en begraven.
Het probleem is in dit geval de Labour- en vooral Momentumleden, die hebben echt hun kop in hun aars zitten.
Het werkt wel zo: de leden kiezen vanuit hun eigen gedachtengoed iemand. De aanname is dat dit gedachtengoed in voldoende mate overeenstemt met het gedachtengoed van het electoraat.
Maar dat werkt in het VK om twee redenen slecht. De eerste reden is de in het artikel genoemde hetze tegen Tony Blair; die is incidenteel maar wel hardnekkig. De tweede reden is structureel: het districtenstelsel zorgt doorgaans voor een evenwicht van twee partijen ergens om het midden heen.
Dat evenwicht is nu door Momentum verstoord. Het gevaar is dat er een jarenlange of zelfs decennialange overheersing van de Conservatives komt. Dat moet je als sociaaldemocraat gewoon echt niet willen. Maar het is die mensen om een of andere reden niet aan hun verstand te peuteren.
[ Bericht gewijzigd door Philosocles op zondag 7 mei 2017 @ 01:13 ]
Om te kunnen reageren moet je zijn ingelogd op FOK.nl. Als je nog geen account hebt kun je gratis een FOK!account aanmaken