Met tong80, op en over het WK-2026 # 23

Ik heb gisteren genoten van de eerste halve finale op dit WK. Het was geen spectaculaire wedstrijd, met veel kansen of doelpunten, maar het tactisch briljante Spanje wist het favoriete Frankrijk op alle terreinen te neutraliseren. Daarbij vergaten ze niet aan te vallen wanneer mogelijk. Vanavond een andere WK- klassieker, Argentinië-Engeland.

De mannen van Thomas Tuchel willen na zestig jaar de wereldtitel weer naar huis halen. 'Football's coming home' Iedere voetballiefhebber kent deze clash nog van het WK86. Met de hand van God, en het "goedmakertje" door Maradona zelf, met het mooiste WK-doelpunt ooit. Al veel eerder, op het wereldkampioenschap 1966 in eigen land, won Engeland in de kwartfinale met 1-0 van Argentinië. Een overwinning die in het Zuid-Amerikaanse land werd betwist, omdat het winnende doelpunt van Geoff Hurst buitenspel zou zijn.

Ook weigerde de onlangs overleden Antonio Rattín toen het veld te verlaten. Dit was de geboorte van de gele en rode kaarten. Ter verduidelijking van de door de scheidsrechter genomen beslissing. Aan controverses op WK's dus geen gebrek tussen deze twee landen. Engeland won in zijn historie dus/maar één groot toernooi. Het WK-66 in eigen land. De grootste voetballer van zijn generatie zou de absolute ster moeten worden. Het werd echter één van de grootste decepties of voetbaldrama's op een WK. Jimmy Greaves had vrijwel elk mogelijk record als clubvoetballer en international in zijn bezit. In Engeland had hij een status vergelijkbaar met Messi, Ronaldo of Marco van Basten. Niet iedere voetballer kan die status waarmaken op een WK. Omdat ze uit een "klein" voetballand kwamen en zich niet kwalificeerden. George Best, Jari Litmanen, Ryan Giggs of George Weah zijn de grootste voorbeelden. Soms door zelf slecht te spelen, een andere keer door een verzakend elftal of door blessureleed.

Dat laatste overkwam deze vedette. Jimmy Greaves begon bij Chelsea zijn profloopbaan. Bij die club vestigde hij in 1961 zijn eerste record door 41 doelpunten te maken in één seizoen, nog steeds een clubrecord. In 1959 en 1961 werd hij algemeen topscorer van Engeland. In 1960 werd hij de jongste speler die 100 doelpunten in de Engelse competitie maakte. Om een paar jaar later op zijn 23ste zijn 200ste te maken, ook al een record. Het buitenland lonkte. Maar net zoals bij een andere legendarische spits uit het Verenigd Koninkrijk, Ian Rush, werd het geen succes in Italië. In feite mislukte hij niet als voetballer bij AC Milan, hij maakte 9 doelpunten in 12 wedstrijden, maar de heimwee naar Engeland werd hem teveel. Hij vertrok naar Tottenham Hotspur. Daar steeg zijn toch al imponerende carrière naar nog grotere hoogtes. Hij speelde er 9 seizoenen waarin hij 266 doelpunten maakte in 379 wedstrijden.

Werd ook nog eens 4 keer topscorer van Engeland; in 1963, 1964, 1965 en 1969. Daardoor heeft-ie nog altijd het record van zes maal topscorer van Engeland in handen. Nog eens een record zijn z'n 357 doelpunten in 516 wedstrijden. Waar hij echter het meest naar snakte was de ultieme internationale roem met het Engelse elftal. Op het WK in eigen land. Met Tottenham had Greaves al internationaal van zich doen spreken door in 1963 de Europacup-2 te winnen door met 5-1 Atletico Madrid te verslaan in de finale. Twee goals van de superspits. De eerste Europa-Cup voor een Engelse club. In het Engelse elftal zou hij uiteindelijk 44 doelpunten maken in 57 wedstrijden. Het was daarom niet de vraag of Greaves zou gaan schitteren, de vraag was hoeveel doelpunten hij zou gaan maken. Het werden er nul. In de wedstrijd tegen Frankrijk viel hij geblesseerd uit en werd vervangen door Geoff Hurst. Die hem met zijn doelpunten, onder anderen een hattrick in de finale tegen West-Duitsland, uit het team hield. Greaves is één van de echt grote spelers die nooit op een WK heeft mogen schitteren. Hij is in eigen land een onsterfelijke voetballegende (2021 overleden. 81 jaar), ook als analist bleef hij graag gezien.

Echter, internationaal wordt Geoff Hurst herinnerd als ster van het winnende Engelse WK-team. Jimmy Greaves voetbalde nog wel lang door. Op zijn 38ste stopte hij pas. Zijn leven dus voortzettend als TV-analist en in de pub met een biertje voor de tv. De tv-beelden van een scorende en uitblinkende Jimmy Greaves op het WK-66 in eigen land zijn nooit te zien geweest. Zijn palmares blijft echter ongeëvenaard. Evenals zijn populariteit, te vergelijken met Willem van Hanegem in Nederland, Garrincha in Brazilië, Uwe Seeler in Duitsland en Rik Coppens in België. Geweldige voetballers, kleurrijk en geliefd.

Dus Willem, blijf nog maar even onder ons. We kunnen wel een authentieke brombeer gebruiken in deze cynische tijden. Dan ook graag als analist tijdens het EK-2028 in het Verenigd Koninkrijk. Dat je na het toernooi zegt dat het niet slecht was, en dat dat ventje van Summerviel geen slecht spelertje is. Dan weten we dat Oranje de terechte Europees kampioen is, en de beker niet heeft gestolen.

tong80

Met tong80 naar het WK-2026 (@Gemini-AI-impressie)