Met tong80, op en over het WK-2026 # 21

Vandaag een rustdag in de Tour, en stilte voor de aankomende WK-storm. Uitkijken naar Spanje-Frankrijk en Argentinië-Engeland. Mooie, traditionele affiches in de halve-finales. Kan het contrast met het leuke, maar megalomane, patserige en protserige WK-2026 groter zijn dan met deze voetballer..... Publiekslievelingen zijn doorgaans de betere voetballers of charismatische spelers, sterren met een overvloed aan media-aandacht.

Anders wel de harde werkers op het middenveld of de granieten verdedigers, de sloten op de deur die de harten winnen of stelen van de voetbalfans. Daarom is de ongekende populariteit van René van Rijswijk bij zijn clubs zo opmerkelijk. De Rotterdammer begon in het betaalde voetbal bij RKC in Waalwijk, daarna Cambuur in Leeuwarden en het Nijmeegse NEC, om weer bij Cambuur te eindigen. Zijn slungelige lichaamsbouw maakte van de rechtsbuiten een atypische profvoetballer. Wat hem nog meer een vreemde eend in de voetbalbijt maakte was zijn haardracht.

De Colombiaan Carlos Valderama en "onze" Ruud Gullit hadden als spelers een opmerkelijk kapsel. Dat waren wereldtoppers, die zich dat konden en mochten veroorloven. Speelden zelfs als aanvoerder op wereldkampioenschappen. De klittende paardenstaart tot op zijn billen maakte van René van Rijswijk een buitenbeentje. Frank Snoeks noemde hem "De voetballende Wally Tax" Hij was inderdaad een outsider in de voetbalwereld. Zijn gebrek aan écht talent was ook geen standaard gegeven voor een beroepsvoetballer. Zijn interesse in alternatieve gitaarmuziek en psychologie was ook niet standaard te noemen. Je zou verwachten dat, als je jezelf zo etaleert het compenseert met prestaties op het veld.

Hij had als bijnaam echter: "De spits die nooit scoort." De latere student psychologie scoorde voor zijn drie clubs in 314 wedstrijden 31 doelpunten. Dat zijn 53 doelpunten minder dan dat zijn beste vriend en ploeggenoot bij NEC, Patrick Pothuizen, aan gele kaarten ontving (Nederlands record) De talentloze, blind rennende, hardwerkende en vrijwel nooit scorende rechtsbuiten had niks met het voetbalwereldje, vond zijn collega's maar eenheidsworsten. Toch werd-ie op handen gedragen door de supporters.

Van Rijswijk scoorde in stadion De Goffert in 123 wedstrijden 3 keer voor NEC. Hij wist in drie seizoenen 3 keer de nul te houden. Nadat hij 60 wedstrijden achtereen het net niet wist te vinden, kreeg hij een niet te missen kans, raakte de bal verkeerd met zijn scheenbeen, waarna de bal tergend langzaam over de doellijn hobbelde. Hij liep nog net geen ererondje. Maakte zijn cultstatus wel waar. Het hartstochtelijk juichen van de supporters was oprecht. 'Zo maak je ze niet meer mee' is zo nu en dan geen cliché. Of er nog eens een René van Rijswijk in de Eredivisie zal spelen? Het zou wel mooi zijn.......

tong80

Met tong80 naar het WK-2026 - (@Gemini-AI-impressie)