Met Tong onderweg naar het WK 2026 # 10

Ik scoorde zo'n 60 doelpunten per seizoen in de jeugd. Werd ieder jaar kampioen. Op m'n 14e trainde ik al mee met het eerste/selectie. Op m'n 15e maakte ik m'n debuut in NIVO Sparta-1. We speelden derdeklas. Toen het op 2 na hoogste amateurniveau. Door allerlei omstandigheden werd ik nooit wat er in het verschiet lag. Sterker nog, ik speelde 15 jaar in het eerste, terwijl ik de avond ervoor zo zat als een vergiet. Het Torentje uitrolde, of verliet.

Vaak verlangde ik in de rust naar een wissel. Het zat me destijds niet mee. Ik zou per abuis zomaar kunnen scoren. Of een bal panklaar op het hoofd van Robbie leggen. Uit tegen ASH penningmeester Loek van Gameren tegen me in de rust: 'Wat een mooie actie Herman, zo'n hakbal over je eigen hoofd.' Ik zei tegen Loek dat ik toch die kant op moest. Ik liet me in de rust wisselen.

Op je hoogtepunt stoppen liet ik me geen twee keer zeggen. Moest immers fit zijn voor de derde helft. Ik geloof in reïncarnatie. Ik ga er dan ook vanuit dat ik op aarde terugkom als Wout Weghorst. Een keer talentloos, en als mobiel gehandicapte terend op platvoeten, die je steunzolen nodig hebben om te lopen als John Cleese in het Ministry of Silly Walks. Dat ik dan op het WK-2080 in Noord-Korea, in de finale tegen Oesbezikstan moet warmlopen. Vervolgens weiger in te vallen. Dat Sjaak Swart er meer recht op heeft. Sjakie vervolgens het winnende doelpunt maakt. Van een schoonheid, ongeëvenaard in een belangrijke finale. Hij al juichend zijn broek tot over z'n oren trekt. Ik tevreden een pilsje open trek, en met Ernst Michels proost op het gewonnen WK.

Herman/tong80. Ex-voorzetter.

Afscheid Sjaak Swart in benefietwedstrijd 8 augustus 1973 (@Bert Verhoeff / Anefo - WikimediaCommons)