Slingerende grote piemels
De laatste tijd voelt het kijken naar VI voor mij als ‘iedere dag erwtensoep eten’. Vaak heb ik er geen trek meer in en zet ik het halverwege uit. Ik sta om een uur of vijf op in de ochtend en kijk VI terug, daarna Nieuwsuur. Ik zet het vooral af wanneer Wilfred Genee een interessante discussie om zeep helpt door zijn 50+-reclame of een zelfverzonnen zwak onderwerp. Dat irritante inbreken van hem is gewoon ergerlijk. Het programma scoort rond een miljoen kijkers, ongelofelijk eigenlijk gezien de oubolligheid en verschrikkelijke voorspelbaarheid die er langzaam in is geslopen. Maandagavond sla ik standaard over, omdat de VI-heren samen met Valentijn Driessen het voetbal van het voorafgaande weekend doodanalyseren, waarin 22 duurbetaalde ego’s achter een bal aanrennen. Het domste spel ooit.
En dan heb je te pas en te onpas de slingerende bruine en witte piemels in beeld, precies op het moment dat de helft van het miljoenenleger aan kijkers gaat knikkerbollen. De donkere man die met zijn half stijve 30 cm de zee uitstapt met aan zijn hand een onooglijke plofkip in inmiddels wel een beetje een pathetisch beeldregie? Net zoals de blanke man met een beeldvullend klokkenspel dat hij ritmisch tegen zijn eigen anus slaat. Best knap als je bedenkt dat negentig procent van de gemiddelde man niet verder dan zijn eigen scrotum komt. Het draait allemaal om banaliteiten, niet alleen in woord Johan en Rene, nee, ook in beeld. Ongebreidelde naaktbeelden, halve waarheden en rechtse vaak achterhaalde denkbeelden. Waarom kijk ik dan nog? Nou, dat is makkelijk: er is niks beters. Kun je nagaan hoe zwak de Nederlandse televisie eigenlijk is.
Johan Derksen heeft rechtse en linkse denkbeelden die hun sterkste uiting vinden in zijn logica. Ook ikzelf heb die links-rechtse denkbeelden met gevoelens. En voor zijn 76 jaar doet hij het nog best goed, alhoewel namen en tijd regelmatig door elkaar gehaald worden. Rene van der Gijp is de duurstbetaalde aanjaaglach van Nederland. Wanneer hij zijn longcompressoren aanzet, stoppen de vliegtuigen in de lucht, krijgt Trump zijn tiende tia waar hij zelf niets van merkt, maar de rest van de wereld wel, duwt premier Jetten hem nog even diep in de keel van zijn Le Home boy en droomt Nederland nog even over een afgerond en werkend asielbeleid. Dan hebben we het nog niet over de rest van de tafelgasten gehad, wellicht een volgende keer. Ik ga slapen en hoop dat mijn vorige droom weer verschijnt, dat D66 geen asielspelletjes meer speelde en het oprecht meende met zijn kiezers.