Voetballiteratuur....'Vier finales en een beker.'

Laat ik maar met de deur in huis vallen. Ik heb een geweldig (voetbal)boek gelezen (In één ruk), en dat wil ik hier graag delen. Het verscheen vorige week, en is geschreven door Gerard Knolhoff, een schrijver en dichter. Het is een roman die velen hier zal aanspreken. Anekdotisch, nostalgisch, persoonlijk, en toch voor velen herkenbaar.

'Vier finales en een beker.' behelst de periode vanaf het WK-74 tot en met het WK-2010. Je kunt ook zeggen dat het boek gaat over meer dan alleen voetbal. Het gaat ook over persoonlijk verlies of leed. Het gaat ook over gelukzalige momenten met vrienden of familie, al dan niet voetbal gerelateerd. Het gaat ook over studentenfeestjes met schraal en lauw bier. Bij de jonge Gerard (1967) begon de liefde voor voetbal rond, of tijdens, het WK-74.

Vanaf dat legendarische WK rekende de schrijver uit hoe vaak hij zelf op een wereldkampioenschap zou gaan schitteren. Hoe herkenbaar voor mij, en ik denk ook herkenbaar voor vele andere (oudere) voetballiefhebbers. Rekenen vanaf andere, latere, toernooien kan natuurlijk ook. Een periode, jaren 70, waar hij het heeft over Stuif-es-in, The Sweet, Duitse kindertelevisie, of over Ti-Ta Tovenaar. Later komen bands als Pixies, the Cure of U2 voorbij.

Ook André Hazes (EK-88) ontbreekt natuurlijk niet. Iedereen herkent de jassen als doelpalen bij het straatvoetbal. Iedereen herkent ook het toe eigenen tijdens partijtjes van bekende voetbalnamen. Schrijver Gerard Knolhoff was als broekie op straat of op het pleintje niemand minder dan Robbie Rensenbrink. Een keuze die achteraf symbolisch zou worden voor het Nederlandse voetbal en zijn (verloren) finales. Het boek had dan ook 'Vier jassen en een doelpaal' kunnen heten. Wat als een paal boven water staat, is dat dit boek landelijke publiciteit verdient.

Sport en literatuur heeft in Nederland nog niet zo'n lange historie. Uitzonderingen als De Renner van Tim Krabbé, De Koning van Jan Hein Donner of Rembrandt heeft nooit gevoetbald van Nico Scheepmaker daargelaten. Ik rangschik dit boek van hetzelfde niveau. Als Gijp en Kieft van biograaf Michel van Egmond prijswinnende boeken/biografieën zijn, dan verdient deze roman op zijn minst een nominatie voor sportboek van het jaar. Een plaatsje aan een talkshowtafel zou ook niet misstaan. Misschien kan zijn aanwezigheid bij Vandaag Inside, dat programma weer iets van zijn oude allure terug geven. Wat zeker is, is dat dit heerlijke boek een prettige proloog voor het aanstaande wereldkampioenschap is.

tong80

Voetbal literatuur (@Gemini-AI-impressie)