Tong's voetbalverhalen # 297. Tevens Kerst-overdenking.

Tweede Kerstdag.......Buikje rond en de bal op het bord. Op naar het nieuwe voetbaljaar. Opdat we niet vergeten en af en toe relativeren. Dan is zelfs "Het is maar voetbal" ongepast. We genieten niet voor niets "gezamenlijk" van de mooiste bijzaak ter wereld. Wat dan wel de hoofdzaak is? Ik zou het niet weten...... '

Sommige voetballers hebben het aan zichzelf te danken dat ze geen grote naam of grote speler zijn geworden. Bij andere grote talenten lag het niet in eigen hand. Het verspillen van talent zichzelf aangedaan. Op het EK-88 speelden Gerald Vanenburg en Arnold Mühren, op links en rechts als aanvallende middenvelders. Oranje zonder gevleugelde aanvallers op de flanken. Oranje speelde voorheen altijd met drie voorhoedespelers. Met dribbelaars als Piet Keizer, Coen Moulijn, Simon Tahamata of Tsjeu la Ling als passerende passanten. Soms lantefanterend, nooit meeverdedigend. Het was bijna heiligschennis van coach Michels om er vanaf te stappen.

Met twee wereldaanvallers, Marco van Basten en Ruud Gullit, was de keus echter snel gemaakt. Als het leven, en vooral voetballeven rechtvaardig zou zijn, waren op het EK-88 de vleugels wel degelijk bezet geweest door raspaardjes. Eén er van was René van der Gijp. Eén van de grootste talenten van zijn generatie. Een geweldige voetballer, die het echter belangrijker vond de komiek uit te hangen en daarbij zijn talent maar schaars te gebruiken. Natuurlijk haalde-ie de Nederlandse top bij PSV. Dat bleef bij twee seizoenen. Minder aansprekende clubs als Lokeren, Xamax Neuchatel, Arau en Sparta waren zijn andere stations. Tegenwoordig raaskalt-ie hinnikend, met een dildo op z'n hoofd, en mag hij de woensdaguitzending van Vandaag Inside overslaan. Je zal maar overwerkt raken na een dag voor de tv en in de sauna.

De linksbuiten die had moeten schitteren, had gouden vleugels. De kleurrijke schoonheid van een vlinder gecombineerd met het charisma van een aanstaande wereldster. Het noodlot sloeg echter toe. Robbie de Wit werd, als speler van Ajax, getroffen door een hersenbloeding. De begaafde linksbuiten had aan twee jaar FC Utrecht genoeg om Ajax van zijn kwaliteiten te overtuigen. Werd nog in zijn eerste jaar bij Ajax, als 21-jarige, international. In vier seizoenen voetbal op het hoogste niveau speelde hij 106 competitiewedstrijden, waarin hij drieëntwintig maal scoorde Ondanks zijn achternaam, een kleurrijke toekomst in het verschiet. Hij werd al snel publiekslieveling van Ajax, mocht echter maar 8 interlands spelen.

Op vakantie in 1986 werd Robbie de Wit als 22jarige profvoetballer getroffen door een hersenbloeding. Het leek allemaal mee te vallen. Zijn medespelers stuurden nog een kaartje: 'We wisten niet dat je hersens had.' Het lachen verging ze al snel, de snelle technische linksbuiten, bleek zijn laatste wedstrijd te hebben gespeeld. Een speler, bestemd voor de wereldtop, speelde maar 4 seizoenen betaald voetbal. In 8 interlands maakte hij 3 doelpunten. Waarvan er twee legendarisch zijn.

Tegen België en Hongarije waren de goals gestreeld met de fluwelen voet van een Hollandse meester. Robbie de Wit kreeg in 1993 en 2005 nogmaals een hersenbloeding. Een hattrick nooit gewenst. Marco van Basten heeft aan de wereld kunnen laten zien wat schoonheid uit de Hollandsche voetbalhogeschool is. Marco moest ook te vroeg stoppen. Robbie de Wit heeft zelfs die kans nooit echt gehad. San Marco zei later dat-ie Robbie beter vond dan zichzelf. Twee Utrechtse grootheden. Overvleugeld door de pijnlijke realiteit.'

tong80