Tong's voetbalverhalen # 283

Bestaat straatvoetballen nog? Dat er straatschoffies leerden schoffelen zonder tuin. Achter de Christelijke school en bij de Philips.

Wie het eerst was kon meedoen. Iets te laat, dan op je beurt wachten. De jassen als paal. Binnenkant paal bestond niet. Hij moest er echt helemaal in. Geen twijfel mogelijk. Zelfs niet in de kindertuin.

'Zijn we er toch ingetuind?' Riep Herman Kuiphof tijdens het WK-74. De kiezelstenen hadden geen keus. De Kindertuin was onze Kuip. Langs de Waal onze Meer. Makkie, Bennie, Henkie, Robbie, Reneetje, Basje, Woutje en andere tjetjes. De kapotte knieën lavend aan het geschaafde lichaamsdeel. Vliegende kiep en drie corners penantie.

Poten, zonder dat het vrouwenvoetbal een poot aan de grond kreeg. Een pleister op de wonde. Mietjes tegenwoordig. De eenzame ster. Jantje Willekes, die tegen de muur in de Vogelenzang, Piet Keizer, Sjaak Swart en Cruijffie in één was. Om de hoek, Boer Knobout, die gespeeld verontwaardigd, de bal teruggooide naar het pleintje van het Kwetternest. De keinder weer hun bal gunnend.

Ik zie het niet meer.

Ik heb nog tot m'n 19e gestraatvoetbald. Achter de Christelijke Mavo. Met Lex, Leen, Johan, Harry, Ton, Jack, Kees, René, Wim, Henry en Bas. Toen moest ik dienst in. Daarna schoot ik in een hoek van 90 graden.

De Russen vielen Nederland niet binnen. Maar het scheelde niet veel. San Marco, misschien wel de laatste echte straatvoetballer, redde de eer. Dit was tevens een ode aan Theo van Gemert.

tong80./Herman.
Geen Kuiphof.

:T