HZO - De wereld op je schouders

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over de last die je kunt dragen.

Onthoofd – Sdivad
Robert stelt in zijn column een opvallende vraag, die door de respondenten eigenlijk niet echt werd beantwoord:
“Is het erg als je niet buitenproportioneel wordt geraakt door een bericht over de onthoofding van een Britse militair in Londen?”

Is het inderdaad wel zo verkeerd? Je zou ook de vraag kunnen stellen of je het wel zou overleven. Zou je het wel trekken als je ieder bericht over een moord, mishandeling, terroristische aanslag, oorlog, super tornado of een andere vreselijke natuurramp tot je door zou laten dringen? Kun je het wel aan om de volle impact van de vermissing van en de moord op twee jonge kinderen te dragen? Hoeveel kan een mens eigenlijk aan ellende meedragen?

Nog geen eeuw geleden beperkte de ellende die je zag zich nog tot je redelijk directe omgeving. Natuurlijk gebeurden toen ook vreselijke dingen. Ook toen waren er oorlogen en natuurrampen. Roof, moord en verkrachting is echt niet iets van de laatste jaren. Maar hoe groot was de kans dat dit precies in jouw dorp, stad, wijk of binnen jouw familie gebeurde? De ellende was er, maar de ellende van één daad was niet meteen bij de rest van de wereld bekend. Wat binnen Nederland gebeurde, las niet eens iedereen de volgende dag in de krant. Een radio was nog een zeldzaamheid.

In die tijd kon je nog in een dorp wonen, waar amper iets gebeurde en kon je nog oud worden zonder ooit iets vreselijks mee te maken. Een heel dorp kende wellicht een drietal drama's. Een krantenartikel was ver van je bed. En waar het leven nooit alleen maar geluk en voorspoed hoeft te zijn, kon je de aandacht in ieder geval nog focussen op zaken die jou persoonlijk raakten.

Vele jaren later zat de media veel dichter en directer op oorlogen en andere verschrikkelijke zaken. Daarmee kwamen al die zaken steeds sneller en directer de huiskamers binnen. De oorlog in Vietnam was zo'n beetje de eerste, die met beelden de ware smerigheid van een oorlog, dagelijks in de huiskamers bracht. In de jaren zeventig werd hongersnood in Afrika in kleur in het journaal gepresenteerd. Vanaf de jaren tachtig bracht CNN ineens vierentwintig uur per dag nieuws. De Golfoorlog werd een vierentwintiguurs mediaspektakel, waarmee heel de wereld bovenop een oorlog zat.
De mens is nooit veranderd. Hetgeen je te verwerken kreeg wel.

En toen brak internet door. Niet alleen vierentwintig uur per dag nieuws. Je kreeg het nog eens vierentwintig uur per dag door de strot geduwd ook. Inmiddels is er geen ontkomen meer aan.

Je MOET tegenwoordig wel filteren wat je toe wilt laten. Wat je toe KUNT laten. Een mens kan nu eenmaal maar een beperkte mate van ellende, medeleven en afschuw aan. De familie van die Britse militair is nu helemaal kapot en in diepe rouw. Zij schieten er echter weinig mee op als ik hier in Nederland er net zo kapot aan ga.

Hetzelfde gold voor de twee vermiste en helaas vermoorde broertjes. Twee weken lang werd de ongerustheid en het medeleven door het halve land gedeeld en konden we het daardoor ook aan. Een week later heeft haast niemand het er nog over.

Misschien maar goed ook. Hoe kun je er voor jezelf en voor je omgeving zijn, als je alle ellende van de wereld op je schouders blijft dragen?