Dodelijke date 16

Ze gingen ieder op één zijde van mijn bed zitten en keken mij aan met een blik die ze ook al hadden toen ze binnenkwamen. Ik wist er geen benaming aan te geven, maar het leek op een man die zijn nieuwe auto kwam halen bij de dealer. Ik had het wel eens gezien, die wijd opengesperde ogen vol verwachting. Het water moest gaan werken, maar deed het niet. Ik was te bewust, te wakker. Ik zou kunnen gillen, maar besloot dit niet te doen. Ik wist inmiddels wel hoe agressief Mo kon worden. Maar ik vroeg mij nu af hoeveel pijn dit ging doen. Ik vroeg het onvoorstelbare, woorden waar ik absoluut niet over nagedacht had.

‘Did you have something for me?’ 
Ik wist niet of ze Engels verstonden, maar ik schatte zo in dat Nederlands helemaal een opgave voor hen zou zijn.
‘Ahh, I understand.’
‘Goed zo sukkel.’
‘That I understand too.’ 
Hij glimlachte zijn slechte tanden bloot. Hij pakte mijn rechterarm en voordat ik er erg in had, zat er een naald in mijn ader. Ik liet het toe. Het water werkte niet en ik wilde niets meemaken van wat zij met mij van plan waren. Een explosie in mijn hoofd. Ongekende gevoelens stroomden als hete lava door mijn lijf. Mijn lichaam kookte. Het was te veel, ik voelde mijzelf wegzakken. 
‘Geen water maar wel goed’, waren mijn laatste bewuste gedachten.

Toch zag en voelde ik flitsen in de werkelijkheid. Tenminste, ik nam aan dat het werkelijk was. Ik lag boven op de lelijkste van de twee, met mijn benen wijd en ik hoorde het gekreun van de tweede achter mij. Mijn onderlichaam brandde. Ik had het gevoel van alle kanten verschrikkelijk misbruikt te worden. Maar ik had geen macht het te stoppen, ik deed niets. Ik voelde niets meer, ik dacht niets meer, wilde niets meer, lag als een dode pop op hem terwijl zij op en in mij beukten. De pijn was intens en ik voelde mij wegzakken. Het werd stil.

Terwijl ik mijn ogen opende, voelde ik de pijn in mijn hele lijf en werd mij bewust dat ik gewassen en weer aangekleed was, tenminste: ik lag weer in mijn lingerie. Een half gesloten ochtendjas om mijn zere lijf voelde goed aan. Tijd en plaats begonnen te wennen. Ik probeerde niet aan mijn kinderen te denken omdat het huilen erna niet te stoppen was. Ik zag mijn vriendinnen aan de binnenkant van mijn ogen. Hun lachende gezichten. Hoe enkelen mij gewaarschuwd hadden. Er scheen licht door de kieren van het afgeplakte raam. Het was dag, maar meer wist ik niet. Ik stond op en wilde de kamer verder verkennen, was er ergens een kier waardoor ik kon ontsnappen? Het kleine raam boven de wastafel bood geen uitkomst omdat het simpelweg te klein was. Het grote raam schuin achter mijn bed was dichtgeschroefd. Ik zou het raam kunnen inslaan maar wist niet wat mij aan de andere kant te wachten stond. Een drukke straat? Een man op de uitkijk? Ik hoorde de voor mij inmiddels bekende deur weer dichtslaan in de gang. Ik nam aan dat het een gang was, het zou ook een grote hal kunnen zijn aan de echo van het geluid van de dichtslaande deur te horen. Mijn kamerdeur werd normaal opengedaan. Ik hoorde dat hij van slot werd gedaan.

‘Mo?’
‘Ja schat.’ Hij ging direct op mijn bed zitten.
‘Zou je dat nooit meer willen zeggen!’
‘Ik zeg wat ik wil, je hebt niet zo heel veel meer te willen.’
‘Klopt, wat doet die macht met je?’ vroeg ik.
‘Macht niet zo veel, geld wel. Ik heb wat papieren bij me die je moet tekenen.’
‘Ik teken helemaal niets. Je bekijkt het maar. Vermoord me maar, mij maakt het niets meer uit, Mo.’
‘Wat je zegt is: vermoord mijn kinderen maar. Wat hebben je kinderen met jouw stommiteiten te maken? Moeten zij daarvoor boeten? Haar kinderen? Jouw kleinkinderen.’
‘En wat ga je dan doen, Mo? Ga je ze vermoorden? En denk je daar dan mee weg te komen? Denk jij overal mee weg te komen? Weet je eigenlijk wel wat je mij hier aandoet? Je vermoordt mij al. Ik zit hier te denken dat deze klerezooi waar ik mij nu in bevind alleen in harde films voorkomt, maar het gebeurt echt. Er zijn echt zulke vreselijke mensen als jij. Mensen die angst tastbaar maken. Je kunt dood neervallen wat mij betreft, ik teken niets en vermoord maar wie je wilt vermoorden, goochemerd. Het zal mij een worst wezen. En als je mij helemaal in elkaar wilt slaan, wees vooral mijn gast, kom maar. Ik heb nu al geen leven meer.’ 
Ik opende mijn armen naar hem en bracht mijn gezicht een beetje naar voren. Hij stond op met die altijd aanwezige smerige glimlach van hem.
‘Je gaat tekenen schat, echt.’ 
Hij sloot de deur van de kamer voorzichtig. Ik was benieuwd wat er komen ging. Ik wilde nog liever sterven dan hem zijn zin geven.

Iedere dag werd mijn eten gebracht door dezelfde vrouw. Ze sprak geen woord tegen mij. Ook nu weer. Ze zette een uitsmijter neer en liep weg. Het was een heerlijke geur en ik had trek. Ik at het helemaal op en ging daarna direct liggen en sliep vrijwel meteen.
Toen ik mijn ogen opende, zag ik Mo en nog een andere man en de vrouw die mij de uitsmijter gebracht had. Ze dansten voor mijn ogen, allemaal tegelijk. Ik begreep dat er iets met mij aan de hand was, ik wist niet wat. Ik voelde mij goed, heel erg goed. Het dansen van de lichamen en hoofden die van links naar rechts sloegen. Ik voelde mij zo goed dat ik alles wilde doen wat ze vroegen. Mo pakte mijn hand en trok mij langzaam van bed.

‘Wil je neuken Mo? Ik wil wel, Mo?’
‘Ik wil ook schat, net als toen in Amsterdam, weet je het nog?’ zei hij op zijn sensuele manier. Tenminste, zo verstond ik het, zo wilde ik het verstaan. Ik weet niet hoe het kwam maar ik was geil, zo geil dat ik het met iedereen in de kamer wilde doen. Ik danste met Mo, sensueel draaiend met mijn heupen langs die van hem. Voorzichtig zette hij mij weer neer op de rand van het bed. Vrijwel direct werd er een klein wit campingtafeltje voor mij neergezet. Er werden papieren op tafel gelegd.
‘Als je deze tekent, gaan we neuken schat’, zei Mo zacht. Ik voelde mij goed.