Kleine glimlach

Bulderen van het lachen, dat doe ik niet snel. Niet omdat ik geen gevoel voor humor heb. Integendeel zelfs. Maar ik vind dat ik zelf altijd de betere grappen maak. Grappen van anderen zijn toch vaak net even wat minder. Dan bulder ik dus ook niet van het lachen, maar dan verschijnt er eerder een kleine glimlach op mijn gezicht. Maar die kleine glimlach is misschien wel mooier dan een harde bulderlach.

Hard lachen heeft namelijk iets overdrevens over zich. Het is ook meer een sociaal gebaar dan een oprechte emotie: “Oh, je maakt een grap. Dan ga ik nu extra hard lachen om jou een goed gevoel te geven.” Nu ik dat zo opschrijf, begin ik toch te twijfelen aan mijn opmerking dat ik zelf altijd de betere grappen maak. Mensen lachen vaak hard om die grappen, maar hoe oprecht is dat eigenlijk? Dat vraag ik me nu toch af. Het zou een hard gelag zijn als blijkt dat zij achteraf in hun vuistje lachen.

Maar die kleine glimlach, dat is een heerlijk gevoel om te hebben. Bij mij verschijnt die kleine glimlach al bij de kleinste dingen. Een goedgeschreven tekst, een sterk muzieknummer, een mooie wending in een film, serie of boek. Of een heel subtiele grap. Gisteren bijvoorbeeld, toen ik de krant (nrc.next) las. In een artikel over de kernramp in Japan stond dit: “Het rapport noemt vooral slechte communicatie, (…) en wantrouwen (…) als kernproblemen van het ongeluk.” Een bladzijde verder, over eten op straat in New York: “Zo bezien is het New Yorkse eetverbod voer voor sociologen en antropologen.” Heerlijk. Een kleine glimlach.

De kleine glimlach heeft ook wat geruststellends en zelfs wat intiems. Iemand simpelweg in de ogen kijken, daar ga je niet hard van lachen. Tenminste, dat zou heel raar zijn. Maar een glimlach, die verschijnt dan vaak automatisch. Wat dat betreft is die dus ook geruststellend: het stelt gerust dat iemand niet begint te bulderen van het lachen wanneer je hem of haar aankijkt. Maar ook geruststellend in de zin van ‘Het is goed zo’, wanneer je iemand vragend aankijkt.

Glimlachen is voor mij de fysieke ‘Vind ik leuk’. Ja, een duimpje omhoogsteken in principe ook, maar dat is dan weer wat sarcastisch. Kijk maar naar het voetbal: de duimpjes omhoog verschijnen daar altijd na een slechte pass van een medespeler. Hard lachen is de fysieke ‘Ik zet overal drie uitroeptekens achter, zó erg meen ik het’. De kleine glimlach, die is veel mooier dan de harde bulderlach!!!