Dé grote belofte van 2011!
RickT stuurde via de submit de volgende column in:
Yes! Vanavond is het zover, dé Nederlandse indie-belofte speelt in de kleinste zaal - in de kelder - van Paradiso. Lovende recensies op 3VOOR12, deelnemer aan Popronde en finalist van de Grote Prijs van Nederland. Ze speelden eerder al op Haarlempop en de Nijmeegse Zomerfeesten. Wauw, daar moet ik bij zijn! Een once in a lifetime experience om zo’n band nog in de kelder van Paradiso te zien spelen voor pakweg een mannetje of 30. Nu kan het nog!
Vol enthousiasme haal ik een paar van mijn vrienden over om met me mee te gaan. Ik laat ze de recensies lezen en geef nogmaals aan dat ze in de finale van de Grote Prijs en op de Zomerfeesten hebben gestaan. Verder toeren ze het hele land door, ze hebben bijna alle steden al gehad. Met moeite krijg ik er twee mee, maar ach het wordt toch wel gezellig. We luisteren gezamenlijk nog even de twee nummers op hun MySpace pagina, “klinkt wel ok…. op zich”.
En dan is de dag daar. Van tevoren drinken we een paar biertjes op een veel te kleine studentenkamer en dan is het toch echt tijd om naar de poptempel te gaan. We zijn er klaar voor, samen met een handjevol andere geluksvogels gaan wij in een intieme setting genieten van dé grote binnenlandse indie-belofte. “Staat u op de gastenlijst?” wordt ons bij de ingang gevraagd. Nee, wij staan niet op de gastenlijst, we komen gewoon naar dat bandje kijken. De man achter de kassa knikt instemmend, “Veel plezier jongens”. Eenmaal binnen voelen we ons een beetje bekeken, iedereen schijnt elkaar te kennen en de handen worden druk geschud. Eerst naar de bar dan maar, “drie bier”. “We gaan toch maar beginnen”, klinkt het opeens. De 30 man blijken er slechts 20 te zijn. Opeens is het stil en de gitaren worden ingeplugd. “Slayer!” klinkt het uit het niets. Een enkeling lacht en de band begint te spelen. Het klinkt een beetje Britpop-achtig, wat invloeden van Joy Division en ook wel een beetje van Oasis, op zich wel…. okay. Iedereen knikt instemmend en tussen de nummers door kan er met regelmaat een grapje vanaf. Alleen lijken wij de enige die de clue meerdere malen niet snappen. Om niet de verwaande snotjochies uit te hangen lachen we toch maar vriendelijk mee “hehe”.
“Bedankt voor jullie komst!” een applaus klinkt. “Volgende week spelen we in Roggel, tot dan!” Iedereen juicht en klapt. Er wordt me gevraagd of ik een cd wil kopen, de EP kost maar 10 euro en voor 5 euro meer krijg je er een T-shirt bij. Ik bedank vriendelijk. We drinken nog een biertje en gaan dan maar naar huis, op naar de volgende belofte.