A'dam en E.V.A.

Elke dag kruisen onze levens die van tientallen, misschien wel honderden, andere mensen die we niet kennen: toevallige passanten, buurtgenoten, winkeliers, volstrekte vreemdelingen, een stem aan de andere kant van de telefoon, jong, oud, dichtbij of op een afstand. Voortdurend raakt ons bestaan dat van anderen. Soms delen we een beslissend moment. Soms zijn we onbedoeld getuige van een keerpunt in iemands bestaan. En heel vaak is er niks aan de hand; zijn we gewoon toevallig bij elkaar, op hetzelfde moment en op dezelfde plek om daarna definitief uit elkaars leven te verdwijnen. *

Eindelijk, eindelijk was er weer eens iets op televisie om voor thuis te blijven. Wat een geweldige serie was A'dam en E.V.A.! De eerste aflevering zag ik eigenlijk per ongeluk. Ik zapte wat rond op een verveelde zondagavond. Even bleef ik hangen, er was verder toch niets op. Na een paar tellen was ik gefascineerd. En verliefd, op Eva. Zij is werkelijk woest aantrekkelijk, maar laat ik proberen me te focussen op de serie. Voor het eerst sinds zeer lange tijd keek ik weer eens uit naar de zondagavond, om televisie te gaan kijken. En naarmate de zondag vorderde, begon ik het oprecht een beetje spannend te vinden.

Ik moet toegeven dat het niveau van de door de Publieke Omroep gemaakte dramaseries in de laatste jaren flink omhoog is gegaan. Ik volgde er geen, maar in wat ik zo nu en dan voorbij zag komen, zag ik wel degelijk mooie dingen.
Toch heb ik het niet zo op Nederlandse series. De verhalen zijn meestal zo vreselijk simpel en voorspelbaar. Het acteerwerk is bij tijd en wijle echt tenenkrommend. Ik hoef u slechts te verwijzen naar de RTL4-website - waar u een aflevering van Gek op Jack kunt terugkijken - om mijn punt te illustreren.

Maar ineens was er A'dam en E.V.A. Er werd sterk geacteerd door jonge frisse acteurs, die echt chemie hadden. En Eva is werkelijk woest aantrekkelijk, of had ik dat al gezegd? Van de verhaallijnen begreep ik weinig, in de goede zin van het woord. Ik bedoel, ik wist oprecht aan het begin van een aflevering nog niet waar het zou eindigen. Een mozaïekvertelling is volgens mij toch vrij uniek voor de Nederlandse televisie, in ieder geval op dit niveau. Het was prachtig uitgewerkt. Natuurlijk het grote liefdesverhaal, maar ook al die losse verhalen, die op zichzelf leken te staan, maar allen de stad deelden.

Televisie maken is in de laatste jaren vooral een herhaling van zetten. Wanneer een concept succesvol bleek, duurde het niet lang of zes andere stations maakten nagenoeg hetzelfde programma nog eens. A'dam en E.V.A. is origineel en met lef gemaakt. Ik kan me geen soortgelijke serie herinneren.

Er waren nog twee aspecten die de serie zo bijzonder voor me maakten. Ten eerste de muziek. Er was natuurlijk dat slotnummer, dat iedere aflevering in een andere gedaante tevoorschijn kwam. Ik kan blijven kijken naar jou, Amsterdam. Maar door de hele serie heen werd veel bijzondere muziek gedraaid, passend, maar vaak onverwacht. De prachtige versie van Lennons Imagine door A Perfect Circle. Wonderschone liedjes van Ramses Shaffy, Kyteman, Stuurbaard Bakkebaard, Wende Snijders, Anneke van Giersbergen. Ik ben zeer gevoelig voor muziek op televisie. Slecht gekozen muziek kan een scène echt voor me verkloten. In A'dam en E.V.A. was duidelijk veel zorg aan de muziek besteed. Overigens was aan ieder aspect van de serie veel aandacht besteed. Dat brengt me direct bij het tweede aspect van wat de serie zo bijzonder maakte: de zinnetjes. De dialogen waren echt erg sterk en doorspekt met mooie zinnen. Vooral de gesprekjes tussen Adam en Eva waren soms wonderschoon. Net geen perfecte zinnen en daardoor zeer geloofwaardig.

A'dam en E.V.A. ging over Amsterdam. Een ode aan de stad. Een serie over de stad. Ik woon niet in Amsterdam, maar ik ben door de serie een beetje meer van de stad gaan houden. Dit gezegd hebbende, moet ik constateren dat dit stuk met een column niet veel van doen heeft. Het is meer een smeekbede aan de makers. Geef deze schitterende serie alstublieft een vervolg.

_{* Bron: www.adameva.nl}