Altijd winnen

Dit is een beetje een dubbel onderwerp voor mij. Ik verafschuw de manier waarop er steeds meer nadruk komt te liggen op competitie en het winnen, maar tegelijkertijd zet ik mezelf altijd net zo hard onder druk. Bij letterlijk alles waar ik aan begin, heb ik in mijn achterhoofd dat stemmetje dat me aanspoort om het wel gruwelijk goed te doen. Zo niet de beste worden in wat ik op dat moment doe.

Het dubbele zit er dan ook weer in, dat ik nooit of te nimmer een ander op die manier onder druk zou zetten. Ik accepteer alle mensen zoals ze zijn en heb eigenlijk nooit een idiote vorm van bewondering voor mensen die ergens bijzonder goed in zijn. Ik heb respect voor mooie prestaties, maar ik verafgood de presteerders niet. En wie geen grootse talenten heeft, kan ik net zo goed bewonderen en respecteren, om wie iemand is.

Maar ja. We zien het heel breed dus wel steeds meer opkomen. Zeker in de media. Zeker op televisie. Alleen winnaars tellen nog mee. Als er geen winnaars zijn, dan creëren ze die wel. Als je de meest debiele verkiezing of wedstrijd verzint, is er altijd wel een grootste debiel die daar weer als winnaar uit komt rollen. En zo worden we inmiddels doodgegooid met talentenjacht op talentenjacht. Met wedstrijd op wedstrijd. Met verkiezing op verkiezing. Zelfs koken is niet meer gewoon, met een beetje van Maggi, een prakkie in elkaar flansen. Alles moet een strijd worden, met aan het einde een glorieuze winnaar en op de weg daar naartoe een heel leger losers.

Het begon ooit heel bescheiden met de Playbackshow en later de Soundmixshow. Gewoon wel geinig. Geen dure prijzen. Geinige commentaren. Mensen die zich echt voor schut zouden zetten, werden vooraf al buiten de competitie gehouden. En een enkeling werd er zelfs bekend mee. Wie is er achteraf nu niet dolblij met Henny Huisman, Marco Borsato en Gerard Joling?

Met de reallife programma's kwam er voor het eerst dat steeds hardere wedstrijdelement bij kijken. Big Brother gaf de eerste aanzet. Het werd feitelijk een wedstrijd om zoveel mogelijk indruk te maken op de kijkers. Zo goed mogelijk jezelf zijn, door het spelletje dat de kijker wil zien zo goed mogelijk te spelen. Met iedere seizoen werd dit spel harder en met iedere nieuwe parodie op het programma, werden het format en de streken smeriger. Maar de uiteindelijke winnaar verdiende een ongelooflijke zak met geld en was toch zeker een jaar lang wereldberoemd in heel zijn geboortestreek. Hij of zij was de winnaar! De kampioen!
De rest van de deelnemers werd na een week vergeten.

In een oplopende mate kwamen er steeds meer programma's op de buis, die min of meer op de Soundmixshow waren gebaseerd. Met dat verschil dat het steeds heftiger werd. Holland's Got Talent. Popstars. X-Factor. So You Think You Can Dance. I Am. Voor iedere musical wordt tegenwoordig een auditie opgezet om op goedkope wijze, in de vorm van een talentenjacht, nieuw talent op te sporen. Het is nu al zo idioot dat er haast geen moment meer is, waarop er geen talentenjacht op televisie is. En is het niet met dansen, zingen of andere vormen van entertainment, dan is het wel met koken, zaken doen, overleven op een eiland, uitvindingen of verbouwingen. Alles moet een competitie worden en alles is geoorloofd voor de kijkcijfers. En alles opnieuw ter meerdere glorie van de allerbeste deelnemer en niet zelden ter vernedering van alle verliezers.

Het ergste is dat we het wel allemaal slikken. Zonder kijkcijfers zou geen enkele producent zo'n programma bekostigen. Nederland kijkt gewoon massaal naar al deze programma's en smsen zich suf om hun idool naar de victorie te helpen. We dwepen zo hard met deze onzin, dat er haast geen dag voorbij gaat, waarop je geen wedstrijd meer voorgeschoteld krijgt. Massaal zijn we in tranen bij de afvallers of zijn we vertederd door een zingende dwerg. En tenslotte huilen we massaal de tranen van vreugde mee met de overwinnaars.
Op naar de volgende serie losers en naar de volgende winnaar die weer even Bekende Nederlander mag zijn.

Intussen lopen er tienduizenden Nederlanders rond, die gewoon goed zijn in wat ze doen. Maar dat lijkt ondertussen niet meer goed genoeg. Heel veel goede bandjes en prima zangers en zangeressen moeten het bij een veredelde hobby's houden, omdat er gewoon geen belangstelling is voor live muziek. Alleen voor winnaars van een show, die door producenten binnen een paar weken over het paard worden getild, wil men nog betalen.

Suggestie. Stop massaal met kijken en smsen en geef eens aan een straatmuzikant. Of bezoek eens een plaatselijk bandje in het buurthuis of buurtkroeg. Dan sponsor je niet SBS6 of RTL, maar gewoon heel muzikaal Nederland.

Dan winnen we allemaal.