SixFlags
Ik zou die dag met een vriendin naar Six Flags Holland gaan. Tweede paasdag: Iedereen vrij, mooi weer, met andere woorden: het perfecte pretpark weer.
We hadden al weken van tevoren af gesproken om die dag naar een pretpark te gaan en dat het Six Flags werd, kwam omdat de reisorganisatie die ons naar Warner Brothers Movie World zou brengen, waar we eigenlijk naartoe zouden gaan, de reis aflastte. Hals over kop moesten de plannen gewijzigd worden en zodoende gingen we naar Six Flags.
De dag begon al leuk. We kochten onze entree kaartjes s'ochtends bij het GWK kantoor op het station en niet veel later zaten we in de trein richting Six Flags. Op het station aangekomen hoorden we al wat lawaai in de verte. Het was een horde jongelui die allemaal met de Six Flags Express mee moesten, de pendelbus die je naar het park brengt. Dat hadden wij weer. Twee bussen later vonden we eindelijk een plekje, en daar ging de hele meute: op naar het park van de onbegrensde mogelijkheden.
De bus reed vrolijk door, totdat deze plotseling vaart minderde. Niet veel later stonden we in een grandioze file waar we ongeveer twee uur in hebben gestaan. Om half twaalf bereikten we het park, waar de rij voor de kassa tot bijna op de asfaltweg reikte. Wij konden dan ook ons geluk niet op, toen we ons realiseerden dat we al een entree kaartje hadden. En ik moet zeggen, om de ellen lange rij voorbij te wandelen, en daarna doodleuk door het poortje te lopen, was even een moment van complete zaligheid.
De attracties waren geweldig, we gilden, lachten en hadden een grandioze dag. Totdat de honger toesloeg. Er moest wat gegeten worden, dus gingen we het eerste de beste restaurant binnen, waar we nog geen 5 minuten later weer uit liepen. De prijzen stegen daar de pan uit. Dus wat te doen?
We raadpleegden de kaart van het park en zagen achter in het park een eettentje staan, die patat verkocht. 'Altijd goed' dachten we, het eettentje was snel gevonden. We hadden nog maar even gewacht, toen we onze bestelling al door konden geven. "Een patat 'Medium' met ketchup", zei ik. De jongen achter de kassa (waar je ook je bestelling moest doen) keek me schaapachtig aan. "Dat is dit formaat", antwoordde hij en wees naar een klein zielig bekertje waar als het goed was niet veel later patatjes in zouden zitten.
"Oh, euhh, doe dan maar 'Large'." besliste ik. "De ketchup is op. We hebben alleen nog mayonaise en curry." begon de jongen weer. Hij keek nog altijd even vaag uit zijn ogen, blijkbaar had hij de hele dag al achter die kassa gestaan en dezelfde tekst opgezegd.
"Doe dan maar curry." Antwoordde ik en ik hoopte dat hij niet weer met een of ander iets zou komen. Ik wilde verdorie gewoon mijn patat!
Gelukkig kreeg ik niet veel later een bekertje gevuld met friet en een flinke klodder curry.
De dag eindigde met vermoeide voeten en een schorre keel. We hadden een fantastische dag gehad!
