gluurdertje

Natascha (sataN)
Ik hou van theater, vind het heerlijk een toneelstuk te gaan bekijken, musical, opera, ballet desnoods. Eigenlijk komt het allemaal voort uit een ziekelijk soort nieuwsgierigheid, het verlangen te weten hou het verder zal gaan. En natuurlijk is het ook zo ontzettend leuk dat je als het ware even het leven van de figuren binnenstapt en hun bezigheden aanschouwt! Daarom is het voor mij iedere avond vaste prik, mijn eigen toneelstuk, mijn privé-figuren. Als een soort kijkdozen aanschouw ik ze, figuranten, bijrollen en hoofdrolspelers tegelijk. Iedere avond aanschouw ik hen als ik met mijn hond loop, die daar overigens een perfect excuus voor vormt! En dan weet ik, de mensen die ik aanschouw, zij zijn echte Nederlanders!! Want zij allen houden voor mij een typisch Nederlandse traditie in ere. Rond een uur of negen 's avonds, wanneer het donker begint te worden, gaan in hun huiskamers de lampen aan, maar, en daar zit het belangrijke element, de gordijnen blijven open! En kijk, daar vormen zij voor mij een klein schouwspel. Langs ieder raam loop ik, net doende alsof mijn hond heel veel belangstelling voor hun hekje heeft, zodat ik lekker kan GLUREN!!!!!! Fantastisch! Het is alsof die huiskamers zo gemaakt zijn, dat ze zo gluurvriendelijk mogelijk zijn; een groot raam, gordijnen open, de zithoek voor dat raam, alle lichten aan, het is net alsof je langs een reeks verlichte aquaria loopt! En terwijl ik daar loop en kijk fantaseer ik. Ik zie mensen zitten, en ik vraag mij af wat ze denken, waarom zij daar zo bij elkaar zitten, en of ze niet eigenlijk ergens anders zouden willen zijn, en ook hoe het straks verder zal gaan. Wat gaan ze doen als het tv-programma is afgelopen? Gaan ze naar bed? Zappen ze over? Doen ze nog een spelletje rummicub of lezen ze nog wat? De eeuwige nieuwsgierigheid, iedere mens zo eigen, en toch zijn er maar zo weinig onder hen die het foutloos spellen.

Het ramentoneel is beter dan een soap, neutraler geacteerd dan werk meesterwerk ook, het spotten van zoogdieren in hun natuurlijke leefomge-ving. En wat kan die leefomgeving soms lelijk zijn zeg! AU!! De vreselijkste combinaties aanschouw ik, van huis tot huis het interieur aan een grondige inspectie onderwerpend. En het meest grappige is dan altijd weer het moment dat ik mij bedenk dat de bewoners van dat huis dat interieur geheel vrijwillig hebben gekozen, wat dus over het algemeen inhoud dat ze het nog mooi vinden ook! Maar dan kijk ik naar die mensen, en dan snap ik het, want mensen lijken op hun meubels. Let maar op, zijn het meubels die je zelf niet in je kamer zou willen hebben, zijn het vast en zeker ook mensen die je niet in je kamer wilt hebben. Is de combinatie van de bank en het tapijt afschuwelijk, geld dat waarschijnlijk ook voor de kleding en make-up van de bewoonster. Als een soort kameleonnen schijnen mensen zich aan te passen, of zou het anders om zijn en zoeken mensen bij het inrichten van hun huis dingen uit die op ze lijken?
Zo mijmerend loop ik 's avonds met mijn hond, ik heb geen tv nodig, ik heb the real thing. Ik loop langs het huis waar ze waarschijnlijk altijd naar GAMMA gaan, want overduidelijk is alles ge-doe-het-zelft, ik loop langs het huis van de trendvolgers, waar de tuin iedere maand radicaal verbouwd wordt, ik loop langs het huis van hun buren die met hun tuin altijd een maand achter lopen, ik loop langs het huis van de mensen die van moderne kunst houden en daar ook heel erg openlijk voor uitkomen, ik loop langs het huis van de mensen die van de country-sfeer houden, ik loop langs het huis van de mensen die kennelijk van rommelmarkten houden, ik loop langs het huis met de vele kinderen waar het Jip-en-Janneke-behang in de woonkamer op de muur zit. Ik loop langs vele soorten mensen die vele soorten dingen doen. Ik loop en loop, net zolang tot ik bij het laatste huis op dat rijtje aankom. Hier kan ik opeens niet naar binnen kijken, er staat een haag om de tuin. Nieuwsgierig als ik ben loop ik de tuin in, de lamellen zijn dicht, en hoe ik ook voor het raam ga staan, met geen mogelijkheid kan ik naar binnen kijken. Ik zucht en loop naar de voordeur. Ik steek mijn sleutel in het slot en open de deur. Gelukkig maar dat niemand mij kan zien, want kennelijk ben ik toch niet zo Nederlands nuchter dat ik altijd in een soap wil spelen voor de passerende voorbijganger. Ik hou nu eenmaal niet zo van soaps.