Voor mijn Valentijn
Jij bent zo lief dat ik me soms verwijt dat ik je niet waard ben. Jij bent zo perfect dat ik spontaan wens naar vleugeltjes om uit mijn rug te groeien, misschien kan ik met een vlieggewaad van ragfijn gaas of hagelwitte veren (wie weet waar vleugeltjes van gemaakt zijn?) veranderen in een engel. Dat zou ik moeten, want is een engel niet het lieflijkste wezen wat er bestaat, en heb jij daar dus geen recht op?
Voor jou alleen, en de aanblik van jouw slapende jij, zou ik stante pede het perfecte meisje willen worden; een engel.
Wat cru dat je het moet doen met een duiveltje, wat een grootse ironie! In plaats van vleugeltjes maak ik nog meer kans op het groeien van twee stompe hoorntje op mijn hoofd. En in plaats van volmaakt lief en meegaand heb ik behoorlijk mijn nukken en humeurtjes. En als ik nu naar je kijk, zo slapend en in de allerdiepste rust in mijn bed, wil ik niets anders dan de hele nacht wakker blijven om alleen maar naar je te kijken. Naar het lichaam, wat jij bent, wat zich nu alleen nog maar lijkt te bekommeren om adem halen en droomfantasieen. Naar je wimpers, waarachter je ogen zitten waarmee je mij bekijkt en me nog mooi vind ook.
Je lijkt zo hemels perfect! En ik verwijt mezelf; ik zou niet op je moeten vitten dat je niet opschiet, ik zou je moeten prijzen om de rust waarmee je dingen doet. Ik zou je niet moeten pesten en bijten, terwijl ik weet dat ik scherpe tanden heb, ik zou onuitstaanbaar lief en meegaand moeten zijn, en me erom moeten bekommeren of mijn lippen wel zacht zijn, en niet ruw of droog, zodat al mijn kussen aan jou van een ongekende zachtheid zijn.
Valentijn, een dag om alles goed te maken wat ik het hele jaar lang verwaarloos en fout doe. Een dagje maar, hoe pak ik dat aan???
Ik zou je moeten bedelven onder de kaarten die van mijn liefde spreken, zodat je dat weet iedere minuut die ik niet bij je ben, hoewel ik dat wel had kunnen zijn. Ik moet je duizenden rozen sturen die ieder voor een kus staan die ik je nooit heb gegeven, en god weet waarom niet. Ik moet je vandaag iedere vijf minuten opbellen om het goed te maken voor al die keren dat ik boos en beledigd de hoorn op de haak gooide of wegliep uit een gesprek, waarin jij natuurlijk gelijk had, maar ik dat niet wou zien. Maar is dat genoeg????
Nog lang niet waarschijnlijk.
Moet ik je dozen bonbons geven voor iedere keen dat je me opving als ik viel, en ik dat als vanzelfsprekend aannam? Moet ik langskomen en de hele dag blijven, voor al die keren dat ik niet kwam opdagen of afbelde wanneer we hadden afgesproken?
Moet ik je posters en kussens in de vorm van harten schenken om te tonen dat ik om je geef, zodat je het zal weten, ook wanneer ik niet lief doe, en je uitschelt voor alles wat lelijk is?
Wat moet ik voor je doen vandaag? Voor jou, voor diegene die zich niet door me weg laat jagen, zelfs al verwens ik hem naar de luguberste uithoek van het universum, wat moet ik je geven? Zal ik je meeslepen naar Parijs, de stad der liefde, om te tonen dat ik je overal op deze wereldbol lief wil hebben? Of zal ik vandaag naar het ziekenhuis gaan en de beste chirurg vragen uit vlinders twee vleugels voor me te construeren, zodat ik aan het einde van de dag echt een engel voor je kan zijn? Voor jou zou ik mijn hoorntjes moeten bedekken, en mijn eigenzinnigheid moeten afleggen, voor jou zou ik perfect moeten zijn.
Ja, dat zou ik allemaal moeten, 1 dagje per jaar; valentijnsdag.
Maar zal het volstaan om je via deze weg te zeggen dat ik ontzettend om je geef en dat ik heeeeeel veel van je hou? Ik ben ook niet echt een makkelijk mensje momenteel, en als er iemand is die dat weet is het mijn valentijn wel!
Zou iedereen die dit leest even om hoog willen kijken naar de hemel vanavond? De derde ster linksonder de maan, dat is mijn valentijnscadeautje aan mijn liefje dit jaar. Ik hoop dat ‘ie nog lang schijnt, en als ik er niet ben, letterlijk of figuurlijk, dan kan ik alles kapotmaken, maar bij die ster, daar zal ik nooit bijkunnen. Die is blijvend, en blijvend voor jou.
Ik hou van je,
engeL (voor vandaag)