Internationale vrouwendag - Sydney Sweeney: een vrouw die nog vrouw durft te zijn
Op Internationale Vrouwendag verschijnen altijd dezelfde woorden: rolmodellen, empowerment, debat, paneldiscussies. Het zijn keurige woorden, vaak uitgesproken door mensen die ze al zo vaak hebben gebruikt dat ze een beetje zijn gaan klinken als achtergrondmuziek in een lift. En dan is daar ineens Sydney Sweeney. Niet omdat ze daar zelf om heeft gevraagd. Integendeel. Ze lijkt eerder het type dat halverwege zo’n paneldiscussie vriendelijk zou opstaan, iemand succes zou wensen met het debat, en vervolgens naar buiten zou lopen omdat er nog een motorblok open ligt dat weer in elkaar moet.
Er zijn namelijk mensen die hun succes zorgvuldig uitleggen, analyseren en theoretiseren. En er zijn mensen die het gewoon… doen. En Sydney Sweeney hoort duidelijk bij die tweede categorie.
Het begint al met iets simpels als een spijkerbroek. Sommige mensen dragen goede jeans alsof het een modestatement is. Bij haar lijkt het meer alsof ze er zo in is gestapt omdat er dingen te doen zijn. Dat gevoel van praktische nonchalance. Alsof ze net zo goed onderweg kan zijn naar een filmset als naar een garage waar een oude auto wacht op een nieuwe carburateur. Ze heeft geen goede jeans, maar geweldige.
Dat beeld klopt trouwens verrassend goed met de werkelijkheid. Terwijl veel Hollywoodsterren vooral bekendstaan om hun meningen over de wereld, staat zij er ook om bekend dat ze zonder aarzelen met een sleutel in haar hand aan een klassieke auto staat te sleutelen. Niet voor een fotoshoot. Gewoon omdat ze het leuk vindt.
Dat soort details maken mensen altijd een beetje nerveus, heb ik gemerkt. De wereld houdt namelijk van duidelijke categorieën. Actrice. Activist. Influencer. Iets met een label. Maar iemand die kan acteren, een bedrijf runt, een eigen lingerielijn heeft, op een schietbaan prima haar mannetje staat, pittig eten zonder drama wegwerkt, kan voetballen en honkballen en ondertussen ook nog gewoon vrolijk blijft rondlopen met een aanstekelijke lach? Dat is lastiger te rubriceren.
Misschien is dat ook waarom ze zo vaak onderwerp van gesprek is. Natuurlijk, vanuit mannelijk perspectief wordt er vaak eerst gewezen op twee vrij opvallende pluspunten waar de natuur bijzonder gul mee is geweest. Daar ga ik niet schijnheilig over doen. De gemiddelde man heeft nu eenmaal een genetisch en evolutionair bepaalde aandacht voor dergelijke zaken 
Maar het merkwaardige is dat je, zodra je iets langer kijkt, merkt dat er eigenlijk veel interessantere dingen gebeuren. Ze lijkt bijvoorbeeld een bijna ouderwetse immuniteit te hebben ontwikkeld tegen de moderne reflex om overal publiekelijk een standpunt over in te nemen. Of excuses voor te maken. In een tijd waarin beroemdheden hun politieke overtuigingen soms met de frequentie van weerberichten delen, kiest zij opvallend vaak voor stilte. Niet defensief, niet mysterieus — gewoon omdat ze blijkbaar denkt dat de wereld ook doordraait zonder dat haar mening overal tussen hoeft te staan. Dat alleen al is tegenwoordig bijna rebels.
En ondertussen blijft ze werken. Acteren in series als Euphoria, films maken, projecten produceren, interviews geven waarin ze vaker lacht dan zucht, en zich zichtbaar weinig aantrekt van de voorspelbare kritiek van mensen die online carrière hebben gemaakt van het bekritiseren van andermans carrière.
Er zit iets verfrissend nuchters in die houding. Geen dramatische kruistocht tegen haters. Geen eindeloze verdedigingen. Gewoon doorgaan.
Misschien is dat ook de reden dat ze voor veel mensen zo’n intrigerende figuur is. Ze past niet netjes in de huidige sjablonen. Ze is ambitieus en onafhankelijk, maar zonder de behoefte om daar voortdurend een manifest van te maken. Ze is succesvol, maar lijkt het vooral ook leuk te vinden. Ze is uitgesproken vrouwelijk zonder daar verontschuldigingen voor te maken. En ze heeft het allemaal zelf opgebouwd, vanuit armoede.
En ergens, heel diep vanbinnen, weet iedereen dat dit een combinatie is waar sommige mensen een beetje zenuwachtig van worden, want een vrouw die sterk, vrolijk, zelfstandig, succesvol en zelfgemaakt is — en die zich bovendien niet laat manipuleren door elke golf van publieke opinie — is een vrij lastig personage om in een simpel verhaal te stoppen.
Misschien is dat wel het echte geheim. Niet dat ze perfect is, maar dat ze het allemaal doet alsof het eigenlijk heel normaal is.
Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is dat iemand ’s ochtends een scène speelt, ’s middags een zakelijk besluit neemt, ’s avonds aan een auto sleutelt en tussendoor gewoon blijft lachen.
En eerlijk is eerlijk: op Internationale Vrouwendag zijn er slechtere voorbeelden denkbaar. Sommige mensen inspireren met toespraken of denken dat ze met geschreeuw en activisme een hoger doel dienen. Anderen doen het gewoon door te laten zien dat het kan. En ja, dat kunnen sommigen maar lastig verteren.