Andrew Bird is er zo eentje van het type vrolijk flierefluitende singer-songwriter. En dat doet deze jongeman al geruime tijd, het in februari in Nederland verschenen Noble Beast is zijn vijfde solo-album, naast de drie cd's die hij met zijn band Bowl of Fire heeft opgenomen. De uit Chicago afkomstige zanger is een ware multi-instrumentalist, zo heeft hij zijn BA in vioolspelen, maar zijn fluitspel is eveneens van academisch niveau. Fluiten? Fluiten is zo’n beetje Andrew Birds handelsmerk geworden, zo ook op Noble Beast.

Charlie Kaufman staat nou niet bepaald bekend om zijn hapklare filmscripts. Being John Malkovich was een aparte filmische ervaring, en ook het dromerige surreële Eternal Sunshine of the Spotless Mind is van zijn hand. Naast het script is hij bij Synecdoche, New York ook voor het eerst verantwoordelijk voor de regie. Met dit regiedebuut heeft hij de vrije hand om dit vreemde verhaal precies in die vorm te gieten zoals de schrijver het voor ogen had. Wat dat betreft lijkt Kaufman op hoofdrolspeler Caden Cottard en weet hij zijn vreemde fantasiewereld sprankelend tot leven te wekken.

Het Nederlandse filmpubliek wachtte al een tijdje tot het moment dat Neerlands' glorie Carice van Houten eindelijk eens in een grote Hollywoodproductie zou mogen schitteren. Nu Valkyrie in de bioscopen te zien is, is het dan eindelijk zo ver. In deze film speelt ze Nina von Stauffenberg, vrouw van diegene waar het allemaal om draait in deze film: Claus von Stauffenberg, gespeeld door Tom Cruise, een officier uit de Wehrmacht die het er niet helemaal mee eens is wat de Nazi's met zijn land aan het doen zijn.

Ze bestaan uit slechts drie man, maar het pompeuze geluid van Secret Machines doet anders vermoeden. Met het derde album Secret Machines blijft deze band uit Dalles, Texas flink aan de weg timmeren. Een plaat met een achttal duistere liedjes waar men de noemer progrock op zou kunnen plakken; zelf omschrijven de drie hun muziek liever als space-rock.

Ane Brun is een Noors-Zweedse singer-songwriter die de wereld al een aantal jaar verblijd met haar engelenstem. Hiermee weet ze met prachtige ingetogen liedjes bijna elk luisterend oor ten beroering te brengen, zo ook haar derde studioalbum, Changing of the Seasons dat begin 2009 uit kwam. Tijdens Lowlands gaf ons ze al te kennen met een nieuw project bezig te zijn, maar onlangs bracht ze nog even Sketches. Een kale versie van Changing of the Seasons, maar daarom nog niet minder mooi.

Op de filmposters die vanaf deze week door het hele land verspreid zijn prijken vol trots twee klinkende namen: 'DeNiro', 'Pacino'. In de film Righteous Kill spelen deze twee mastodonten weer samen met elkaar. En eigenlijk is dat al reden genoeg om deze film te gaan zien, immers, wat was Heat een geweldige film. Dit terwijl ze daar niet een keer in hetzelfde shot zaten. In Righteous Kill is dat wel anders, het grootste gedeelte van de film zijn de twee samen te zien, spelend waar ze het beste in zijn: twee norse politiemannen.

In de backstage ruimte van Tivoli de Helling zitten ze op me te wachten, de jonge bengels van The Rascals. Twee giechelende meisjes van Nu.nl lopen net de kleedkamer uit en nu hebben ze even tijd om FOK! te woord te staan. Ze zijn bijna aan het einde van wat voor de Britse band een druk, vermoeiend, maar bovenal fantastisch jaar is geweest. En terugkijkend op dit jaar is er inderdaad een hele hoop verandert. "Onze gezichten zijn vooral een stuk grijzer geworden", verzucht drummer Greg Mighall.

Bij de jonge honden van Kensington staat de kleine zaal van Tivoli de Helling al bomvol. Niet verbazingwekkend, want het uit Utrecht afkomstige voorprogramma van The Rascals weet hoe ze een show moeten neerzetten. Met aanstekelijk enthousiasme staan de twee gitaristen hun combinatie van authentieke Neder-emo met nu-pop ten gehore te brengen, wat de zaal niet geheel onberoerd laat. Toegegeven, de bassist staat er misschien wat sukkelig bij, maar het geheel staat als een veelbelovend huis. 'Veel plezier bij The Rascals!' schreeuwt zanger Casper Starreveld nog bij de passende afsluiter. Ook al had Miles Kane die middag nog geen idee wie er nu in hun voorprogramma speelde, Kensington beschouwt het als een grote eer te mogen openen voor één van de meest frisse bands uit Liverpool sinds the Fab Four. En terecht.

'The Man Who Can't Be Moved' is de single van The Script die momenteel aardig wat airplay krijgt op de Nederlandse radiostations. Afkomstig uit Dublin, Ierland, kwam eerder dit jaar het debuutalbum van dit trio uit. Een plaat met welgeteld tien popnummers die niet zouden misstaan op de soundtrack van Grey's Anatomy. Een drietal ideale schoonzonen die de nieuwe Maroon 5 zouden moeten zijn.

Bij de bandnaam Threatmantics zal ongetwijfeld maar bij weinigen een belletje gaan rinkelen. De band komt uit Cardiff, Wales, bestaat uit drie man en maken grungeachttige altrock met een Schots dan wel Welsh randje. Debuutplaat Upbeat Love is hun visitekaartje, een nogal low-budget geproduceerde rockplaat met een aantal vreemde invloeden die niet allemaal even goed met elkaar mixen.

Een viertal vrienden uit het Canadeze Toronto begonnen in 2003 met de band Ten Kens en nam onlangs op hun zolderkamertje hun demo op. Een jaarlang deden ze er over, en deze eerste demo bleef niet onopgemerkt. De platenmaatschappij Fat Cat Records, die de wereld eerder altrock grootheden als Animal Sounds en Arcade Fire schonk, was bijzonder geïnteresseerd en bood de jongens direct aan een plaat op te nemen. Het resultaat mag er zijn en plofte onlangs op de deurmat.

Tussen al dat nieuwerwetse elektro-geweld, emo-geschreeuw en overgeproduceerde-bubblegum-pop is er gelukkig een klein bandje uit het dorpje Akron, Ohio, dat dapper weerstand biedt. In hun popmuziek gaan ze terug naar de basis: ritme, melodie en zang. En dat doen The Black Keys met spijkerharde drums, gloeiende gitaarriffjes en een tergende klaagzang. Vrijdagavond stonden Dan Auerbach en Patrick Carney in een stampvol Tivoli te bewijzen dat al die digitale ongein overbodig is: met een lekkere drumpartij en een hard scheurende gitaar weet dit Amerikaanse duo te bewijzen dat het nog altijd anders kan.

Eén van de slachtoffers die de Duitse terroristische beweging Rote Armee Fraktion (RAF) tijdens haar bestaan maakte, was de Duitse bankier Jürgen Ponto. Zijn vrouw en ooggetuige van de moord retourneerde haar Bundesverdienstkreuz nadat bekend werd dat de Duitse overheid een van de medefinanciers was van de film Der Baader Meinhof Komplex, de Duitse Oscar-inzending voor de 81ste Academy-awards. De film vertelt over de opkomst van de linksradicale RAF in Duitsland gedurende de jaren '70 en heeft wegens haar compromisloze en gewelddadige karakter al voor enige controverse gezorgd.

Senses Fail is één van de bands die enkele jaren geleden aan de wieg stond van de screamo-punk golf, samen met bands als Alexisonfire, Silent Drive en Thrice. Met Life is not a Waiting Room gaan ze nog gewoon op dezelfde voet door, en zien niet zoals Thrice de noodzaak om van muzikale koers te veranderen. Deze jongens uit New Jersey blijven doen waar ze goed in zijn, namelijk het er uit schreeuwen van hun diepste emoties, die over het algemeen worden veroorzaakt door uitmakende vriendinnetjes en puberale onzekerheden.

De band The Draytones hadden misschien wel geen toepasselijker label kunnen hebben: bij 1965 Records kwam dit jaar hun eerste album uit. Op Up in My Head laat dit Brits-Argentijnse viertal horen dat The Beatles nog lang niet vergeten zijn. Een tiental leuke gitaarliedjes, in de klassieke Britpop traditie.

Begin dit jaar verraste een jong bandje uit Engeland de internationale muziekpers met het snelle, rauwe, rake Box of Secrets. Blood Red Shoes leverden een meer dan degelijke debuutplaat af met een groot aantal scherpe songs en gaven de kwakkelende neo-grunge-stroming een enorme impuls. Live staan de twee bandleden, gitariste Laura-Mary Carter en drummer Steven Ansell ook zeker hun vrouwtje en mannetje. Dat bewezen ze in Nederland al in een stomende India-tent op Lowlands. Vanavond stonden de twee in een uitverkocht Tivoli de Helling, een podium dat eigenlijk nu al te klein lijkt voor dit razende duo.

Azymuth is een Braziliaanse electro-funk band die in 1975 zijn begonnen, en hebben sindsdien hun eigen Braziliaanse funkniche ontwikkeld. 'Samba doido' noemen ze het zelf, maar het is gewoon onvervalste funk in de beste Herbie Hancock-traditie. In de meer dan dertig jaar dat ze samen spelen zijn ze nu toe aan de achtste studioplaat. De laatste creatieve uitspatting van dit noest doorfunkende drietal ligt nu in de winkels, heet Butterfly en zal voor een broeierige warmte zorgen die in dit koude, gure seizoen nog wel eens goed van pas kan komen.

Zagen we laatst nog solowerk van RZA voorbij komen, nu is het met Pro Tools aan zijn Wu Tang collega GZA om te laten horen dat hij in zijn eentje ook zijn mannetje staat. Anders dan Rizza doet the Genius het op dit album een stuk rustiger aan. Geen agressieve macho-raps, maar op een kalme manier brengt dit oudste lid van The Clan zijn verhalen, drijvend op minimalistische beats die de oude Wu Tang-tijden doen herleven.

Nu mag IJsland momenteel financieel gezien behoorlijk aan de grond zitten, het heeft ondertussen wel een aardig overschot aan cultureel kapitaal opgebouwd. Sigur Rós en Björk zijn twee uiterst succesvolle muzikale exportproducten maar ook de zangeres Emiliana Torrini is afkomstig van het dit koude eiland. Anders dan de twee genoemde artiesten is haar muziek een stuk toegankelijker, maar daarom nog niet minder fraai. Me and Armini is haar derde album dat buiten IJsland is uitgebracht en het bevat een paar oorstrelend mooie liedjes.

Echt bekend is de uit Berlijn afkomstige hiphopformatie Puppetmastaz niet bepaald, en dat terwijl ze toch op zijn zachtst gezegd opvallend voorkomen hebben. Zoals the Gorillaz live louter als hologrammen te bewonderen zijn, staan deze hiphoppers altijd als poppen op het podium. Dierenmarionnetten zoals Mr. Maloke, Panic the Pig, Snuggles the Rabbit, Wizard the Lizard, Turbid the Toad en nog een hele rits andere vrolijke viervoeters. Poppen, die een verdomd staaltje kunnen rappen, zoals ze laten horen op hun alweer zevende plaat, The Takeover.

Een jaar geleden kwam Okkervil River met het album The Stage Names, een cd die op Fok! zeker hoge ogen gooide. The Stand Ins is het vervolg opd it succesvolle album, dat wat artwork en thematiek betreft een twee-eenheid met zijn voorganger vormt. Maar ook wat de kwaliteit van de nummers betreft is The Stand Ins een waardevolle toevoeging aan het oevre van deze Amerikaanse indie rockband.

Mark O'Toole is de naam van de bassist van het welbekende Franky Goes to Hollywood, maar de muziek die zijn bijna-naamgenoot Marc O'Tool maakt is bepaald andere koek. Naar eigen zeggen ben je bij deze Duitse DJ aan het juiste adres als je op zoek bent naar betrouwbare progressive house, techno, en stampende electro. Na Sea of Sin is My Manifest is zijn tweede non-stop mixplaat. Dat hij niet uit de vruchtware technostad Berlijn komt waar ondere andere zijn beroemde collega's Magda, Michael Meyer en Ellen Alien wel hun roots hebben liggen wil nog niet zeggen dat hij niet van wanten weet - op My Manifest is best een flink feestje te bouwen.

Uit Toronto te Canada komt Alpha Galates, een progressieve metalband die naar eigen zeggen flink aan de weg aan het timmeren zijn. Alpha Galates is herrezen uit de resten van The Hollow. Onder deze naam brachten de heren en dames al vier duistere albums met Latijnse titels uit, en onder de nieuwe bandnaam is er nu A Stimulus for Reason. Een nogal rauwe metalplaat die symfonische en klassieke invloeden probeert te combineren met zware bulldozergeluiden, gierende solo's en een boze zanger.

Kennen we Staind nog? Ongetwijfeld dat de gitaarriedel van 'It's Been A While' wel een belletje doet rinkelen. En het is ook al weer een tijdje geleden dat we wat van Aaron Lewis en de zijnen gehoord hebben sinds ze met de genoemde hit in 2001 definitief doorbraken bij het grote publiek. Nu ligt er dan al weer een tijdje het vijfde studioalbum van de Amerikaanse newmetal in winkels. The Illusion of Progress, een veel passender had de titel misschien wel niet gekund.

Wanneer we de website van de band T. K. & The Visions bezoeken worden we begroet met een citaat van Cormac McCarthy. Niet één van de vrolijkste hedendaagse literaire figuren, en overigens ook niet een al te vrolijk citaat. Die toon vertaalt zich ook door naar het album wat aan het begin van deze maand uit kwam. Ancestor is het nieuwe album van de in Europa volstrekt onbekende Thomas Kelly Webb en zijn viermansformatie, die aan de andere kant van de Atlantische Oceaan al volle zalen trekt. En met reden.

De rappende creatievelingen die zich verenigen onder de noemer Wu-Tang Clan hebben ondertussen al talloze zijprojectjes en solo-albums op hun naam staan. Sinds kort kan er weer een album aan dit lijstje worden toegevoegd. Zo'n beetje de clanleider bij Wu-Tang, RZA, bracht onlangs onder het pseudoniem Bobby Digital Digi Snacks uit. Het is dan ook RZA as Bobby Digital, laat dat duidelijk zijn.

Mensen die wel van een lekker potje spektakel houden, zitten bij Roland Emmerich aan het juiste adres. Films als Independence Day, Godzilla and The Day After Tomorrow staan dan misschien niet bekend om hun diepgang, maar met deze blockbusters achter zijn naam staat Emmerich wel garant voor een ontspannend avondje spektakel. Zijn laatste grote project draaide begin van dit jaar wereldwijd in de bioscopen. 10.000 BC is nu op dvd verschenen. Voor diegene met een fatsoenlijke thuisbioscoop valt er nog wel wat te genieten, maar zonder de overweldigingskracht van een beetje bioscoop worden de tekortkomingen van deze film wel pijnlijk duidelijk.

Een film waarbij door een auto-ongeluk de levens van verschillende mensen op een onwaarschijnlijke manier met elkaar vervlochten worden. Paul Haggis deed het al eens in zijn succesvolle Crash. Terry George, regisseur van het beklemmende Hotel Rwanda, doet het op een andere manier en laat in de verfilming van John Burnham Schwartz' gelijknamige boek Reservation Road zien hoe het grote leed wat door een auto-ongeluk wordt veroorzaakt de levens van de hoofdrolspelers flink door elkaar schudt.

Soms krijg je als recensent van die films op de deurmat waar je nog nooit van hebt gehoord. De namen die op de hoes vermeld staan doen evenmin een belletje rinkelen. De mooie blondine op de voorkant haalt je echter toch over het schijfje snel in de dvd-speler te stoppen. Gedurende de film lijkt het alsof regisseur en schrijver Charles Kanganis liever een porno-film had willen maken. Het erotisch getinte Impulse bevat in elk geval alle ingrediënten: een slecht verhaal, slecht acteerwerk, slecht camerawerk. En een bijzonder aantrekkelijke vrouw die niet vies is van een potje batsen.

Het afgelopen weekend stond Pivot nog op Lowlands, in de experimentele geluidscontainer X-Ray hun instrumentale kunsten te vertonen. Deze week kwam ook het eerste echte album uit van het Australische drietal bij het toonaangevende Warp-label. Op O Soundtrack My Heart laten de heren een elftal tracks in elkaar overvloeien, waarbij ze progrock met ambient elementen combineren, een combinatie die verassend goed uit lijkt te pakken.

De tenten zijn opgezet: A Campingflight to Lowlands Paradise 2008 kan beginnen! Dit weekend gaat de zestiende editie van het veelomvattende festival van start op het festivalterrein bij Walibi World bij Biddinghuizen. De Lowlandskaartjes waren dit jaar razendsnel uitverkocht en het zal dit weekend dan ook beregezellig kamperen worden met 55.000 festivalgangers. Zes campings, negen podia, 150 live acts. Falafel, Mexicaanse wraps, of gewoon de twin-frikandel-special. 20.000 vierkante meters aan podium, 50.000 vierkante meters aan tentzeil. Films, theater, literatuur. Foodfights en moddergevechten. Wat kun je verwachten, en wat dien je absoluut niet te missen?

Vorig jaar kondige de Californische band Thrice aan aan een vierdelig conceptalbum te werken, genaamd The Alchemy Index. Een album, bestaande uit vier EP’s die elk zes tracks bevatten, elk in een andere stijl en die elk een van de vier elementen vuur, water, lucht en aarde zouden behandelen. De eerste twee delen werden vorig jaar gebundeld uitgebracht en nu ligt al een tijdje The Alchemy Index: Vol. III & IV – Air & Earth in de winkels. Een ambitieus project waarmee de band wil laten zien dat ze na de sterke emocoreplaat The Artist in Ambulance en het wat experimentele Vheissu ook bereid zijn nieuwe muzikale horizonten te verkennen.

Dat onvervalste protestpunk met een scherp randje nog lang niet dood is bewijst de Amerikaanse band Anti-Flag met hun nieuwste album The Bright Lights of America. De oude rotten in het vak komen alweer met hun achste album en wederom gooien ze wat maatschappijkritiek betreft alle remmen vrolijk los. De band uit Pennsylvania mag dan al vijftien jaar geleden zijn opgericht, er blijft natuurlijk altijd wat aan te merken op de Amerikaanse politiek. Althans, als we zanger Justin Sane mogen geloven.

Panic at the Disco stal vele harten van tienermeisjes twee jaar terug met hun debuutplaat A Fever You Can’t Sweat Out. Een gevarieerde verzameling aanstekelijk popnummers met vreemde titels was er op die plaat te vinden. De opvolger van het succesvolle debuut ligt alweer een paar maanden in de winkels. Op Pretty.Odd. Heeft de band ervoor gekozen een wat meer muzikale koers in te slaan, was het twee jaar geleden nog voornamelijk een bonte kakefonie aan emopop, nu is het wat meer burleske retrorock wat de klok slaat.

De succesvolle danceformatie Simian, bij het grote publiek bekend geworden nadat Justice hun track 'Never Be Alone' onder handen nam, viel in 2005 uiteen. Twee leden gingen echter gewoon door onder de noemer Simian Mobile Disco. In de afgelopen drie jaar zijn al een aardig aantal platen van dit Britse producersduo verschenen. Attack Decay Sustain Release is waarschijnlijk het bekendste album van de twee. Bij Wichita Recordings brengen James Ford en James Anthony Shaw nu Sample and Hold uit, een cd waarop hun eigen tracks van Attack Decay Sustain Release zijn geremixt door bevriende DJ’s. Een soort heruitgave dus, maar dan net even anders.

Wat de wederopstanding van Dick Maas zou moeten worden werd door de Nederlandse filmpers wisselend ontvangen. De film had in elk geval niet te lijden onder tegenvallend bioscoopbezoek, de film werd drukbezocht en mocht dan ook een platina prijs achter haar naam schrijven. Dat de originele titel ‘De Botox Methode’ wegens inbreuk op een handelsmerk moest plaatsmaken voor het minder lekker in de mond liggende Moordwijven maakte schijnbaar geen verschil. En dat Maas eigenlijk een verschrikkelijk gemakzuchtige, simpele film afleverde maakte schijnbaar ook weinig indruk op het niet al te hoge eisen stellende filmpubliek.

Bijna twintig jaar geleden was Batman voor het eerst in levende lijve op het witte doek te aanschouwen. Michael Keaton kroop als eerste in de huid van de vleermuisman, om Gotham City tegen al het denkbare kwaad te beschermen. Zijn grootste vijand werd van vlees en bloed voorzien door Jack Nicholson als The Joker. En nadat Christopher Nolan drie jaar geleden nieuw leven blies in de Batman-franchise was het onvermijdelijk dat ook The Joker opnieuw zijn opwachting zou maken. En dat doet hij. En hoe. In The Dark Knight, waar ongeveer de hele filmliefhebbende wereldbevolking reikhalzend naar uit keek, levert Heath Ledger een fenomenale prestatie af.

Uit het pittoreske plaatsje Ayr in de Schotse hooglanden komt de band Drive-by Argument. Het debuutalbum van de jonge band verscheen recentelijk. Anders dan we misschien van Schotse bandjes gewend zijn, is het dit keer geen moeilijke pretentieuze indierock en het zijn ook geen droevige singersongwriterliedjes die overlopen van de Schotse weltschmerz. Op het gelijknamige album Drive-by Argument zijn een tiental verdomd Amerikaans klinkende vrolijke emoliedjes te vinden met een flink snufje electro invloeden.

Al in de zomer van vorig jaar verschenen mysterieuze filmpjes op internet die aankondigden dat er op 18 januari 2008 iets te gebeuren stond. Op 1/18/8 zou er iets aan land gaan in de stad New York, en de bedenkers van Cloverfield wisten met een slimme internetcampagne een heuse hype te creëren voor het prestigieuze project van de hand van J. J. Abrams, ook een van de bedenkers van de succesvolle serie Lost. De hype was wellicht al een beetje over zijn hoogtepunt heen toen het monster in de The Big Apple aan land ging, de verwoesting die hij daar achter liet was er niet minder groot om.

The Zutons zijn een vijfkoppige indierock band uit Liverpool, opgericht in 2001. In 2004 kwam het eerste album uit, Who Killed...The Zutons? en deze plaat werd een klein succesje. Dit succes werd echter overtroffen door de spetterrende optredens die de band in 2004 en 2006 gaven op Lowlands en Pinkpop. Vooral saxofoniste Abi Harding, de vriendin van drummer Sean Payne die af en toe eens meespeelde, bleek het erg goed te doen bij het publiek. Het duurde dan ook niet lang voordat ze een vaste kracht werd binnen de band. De derde plaat, You Can Do Anything kwam vorige maand uit. Het is de eerste cd met de nieuwe gitarist Paul Molloy, die de band tegen het einde van 2007 kwam versterken nadat gitarist Boyan Chowdhury de band wegens muzikale onoverkomelijkheden verliet. Een maand na de release van You Can Do Anything heb ik een onderonsje met Sean en Abi, de drummer en saxofoniste van The Zutons.


_{The Zutons, Abi en Sean rechts}

In het genre van de neobritpop nemen The Zutons een aparte plaats in. Waar collega-bands als de Kaiser Chiefs, Franz Ferdinand en The Arctic Monkeys hoge ogen gooiden en miljoenen binnenharkten, moest dit vijftal uit Liverpool het vooral hebben van Amy Winehouse's cover van hun eigen 'Valerie'. En dat terwijl ze zo’n beetje elk festival in Europa meerdere keren volledig platspeelden en binnen vier jaar hun derde plaat uitbrengen. Met You Can Do Anything hopen de Britse retrorockers een wat groter publiek te bereiken dan voorheen.

Het komt niet zelden voor dat zangers van punkbands uit de jaren '70 en '80 het naarmate ze en jaartje ouder worden ook een tikkeltje rustiger aan gaan doen. Datzelfde geldt ook voor de Brit Tom Hingley. Ruim twintig jaar geleden struinde hij met zijn band Too Much Texas de Britse poppodia af, en aan het einde van dat decennium zong hij nog een tijdje bij The Inspiral Carpets. Het zou maar zo kunnen dat deze namen geen belletje doen rinkelen en wellicht doet Hingley’s nieuwe project dat ook niet. Samen met The Lovers nam hij onlangs het tweede album op, Highlights, waarmee hij het brede spectrum van de britpop nog wat breder probeert te maken.

Zodra er op een dvd-hoes grootspraak als "Crouching Tiger, Hidden Dragon meets Raiders of the Lost Ark!!" geschreven staat, belooft dit vaak weinig goeds. Ook de film The Myth (of San Wa)waarin Jackie Chan de hoofdrol speelt, probeert ons ijdele hoop te geven maar kan helaas de belofte die trots op de hoes prijkt zoals verwacht niet waar maken. Hoewel de Chinese film al uit 2005 stamt, is hij in Europa nu pas op dvd verschenen, en nog wel in een mooie two-disc versie.

In 2000 werd in het Noorse Bryne Kaizers Orchestra opgericht. Gezongen in de Noorse taal sloegen de gypsy-folk liedjes die de band ten gehore bracht snel aan bij de rest van Europa en de band werd een graag geziene festivalgast. Nu dan ligt het nieuwe album, Maskineri, in de winkels en het is duidelijk dat de band een nieuwe koers is ingeslagen. De CD is wat minder springerig, minder feestelijk, maar daarom nog niet minder bijzonder dan het vorig werk.

Er is bijna geen betere motivatie te bedenken voor een lekkere harde actiefilm dan wraak. Wraak is de ultieme smoes voor een anderhalf uur durend festijn van kogels en ontploffingen. Zo ook in Rogue Assassin, in Amerika uitgebracht onder de titel War. In de film gaat Jason Statham op zoek naar de moordenaar van zijn partner Tom Lone, die drie jaar eerder werd vermoord door een mysterieuze Yakuza-hitman: Rogue.

Las Vegas: de moderne sprookjesstad. In deze surrealistische plaats in de woestijn van Nevada kunnen dromen uitkomen of nachtmerries werkelijkheid worden. En dat hangt allemaal samen met het hebben van een beetje geluk aan de goktafel. Alhoewel, geluk? In de film 21 kunnen we zien dat je aan de blackjacktafel eigenlijk helemaal geen geluk hoeft te hebben, als je maar goed kunt rekenen kun je een heel eind komen. Als je heel, heel goed kunt rekenen. En laat dat nu net de specialiteit zijn van een vijftal MIT-studenten.

My Brightest Diamond verraste in 2006 de internationale muziekpers met het sterke debuut Bring Me the Workhorse. De overweldigende sopraan van zangeres Shara worden deinde als een golfslagbad door de aanstekelijke artpopnummers heen. Vooral live bleek haar band een ware revelatie te zijn. Na een succesvolle tournee keerde Shara terug naar de studio, en het tweede album A Thousand Sharks Teeth is daarvan het resultaat.

De Franse actrice Audrey Tautou zal vermoedelijk nog lang moeite hebben om af te komen van haar Amelie Poulain-imago, maar in Ensemble, C’est Tout doet de kleine brunette toch weer een poging. Een film van Claude Berri, naar het gelijknamige boek van Anna Gavalda. In 2007 won het nog een César Award voor beste mannelijke bijrol in Frankrijk. Nu is de romantische film in Nederland op dvd verkrijgbaar.

Alpha is een band die men zo in een rijtje met Massive Attack en Portishead zou kunnen plaatsen. Minder bekend dan de twee andere bands, toch bestaat de band al sinds 1996 en zijn ze inmiddels aan hun zesde studioalbum toe. Eerder dit jaar verscheen The Sky is Mine, een album waarop ze het triphop geluid van de jaren negentig wat achter zich hebben gelaten en meer naar Portishead toe zijn gaan hangen. Meer jazz en meer vocalen dan we van de band uit Bristol gewend zijn.

Het begint er op te lijken dat er een conservatieve wind waait door het huidige rockspectrum, een retrorockwind die dit jaar met onder andere Black Mountain en The Last Shadow Puppets helemaal geen onverdienstelijk albums heeft opgeleverd. Met het album Season of Sweets trakteert de Amerikaanse driekoppige band Modey Lemon de luisteraar op een negental stampende rocknummers die als een oude Fender buizenversterker door de speakers ratelen.

De Schotse Scott en zijn broertje Grant Hutchison richtten in 2004 de band Frightened Rabbit op. Een toetsenist en bassist kwamen er in de tussentijd bij, en in 2006 kwam het debuutalbum Sing the Greys uit. Nu is het de beurt een volwaardige opvolger: The Midnight Organ Fight. Een indierock-plaat uit de Schotse hooglanden die bepaald niet slecht verteerbaar is. Maar ook weer niet al te licht.

In 1970 overleed de toen bijna honderdjarige Bertrand Russell. De Brit was naast filosoof ook historicus en wiskundige van beroep. De beste man was dus van vele markten thuis en alhoewel hij niet zoals sommigen van zijn beroemde collega-filosofen grote invloed heeft gehad op de filosofische koers van de twintigste eeuw, heeft hij toch een aantal belangrijke boeken geschreven. Het werk waar hij het best om herinnerd wordt kwam in 1946 op de boekenmarkt: History of Western Philosophy and its Connection with Political and Social Circumstances from the Earliest Time to the Present Day. Een hele mond vol, maar de titel dekt de lading afdoende. Uitgeverij Servire heeft nu een gereviseerde Nederlandse vertaling uitgebracht: het bijna duizend pagina’s tellende Geschiedenis van de Westerse Filosofie brengt het gedachtegoed van zo’n beetje de hele westerse wereld weer een stukje dichterbij.

The Invisible Line is het debuutalbum van de Engelse electrorockformatie Temposhark. Zanger Robert Diament richtte in 2005 in Londen samen zijn schoolvriend Luke Busby Temposhark op. Op The Invisible Line krijgt het duo hulp uit verschillende hoeken, zoals producer Youth van de Britse postpunkband Killing Joke. Het resultaat is een licht verteerbare, frisse electroplaat geworden met nummers die niet direct in één hokje te plaatsen zijn.

In 2006 kwam Ballad of the Broken Seas uit, een verassend goed uitpakkende samenwerking tussen de ex-zangeres van de Schotse folkformatie Belle & Sebastian en de frontman van de Amerikaanse grungeband The Screaming Trees. Isobel Campbell & Mark Lanegan zijn na dit succes voor een tweede maal samen de studio ingedoken en het resultaat ligt alweer een maand in de winkel. Op Sunday at Devil Dirt kunnen we horen hoe Belle en het Beest opnieuw een aantal prachtige liedjes hebben opgenomen.

Twee boeken van de Franse schrijver Philippe Claudel zijn al eens naar het witte doek vertaald. Bij Il y a longtemps que je t'aime besloot de schrijver de tussenstap om een boek te schrijven over te slaan, maar vertaalde hij zijn idee direct tot een screenplay en nam hij zelf de productie in handen. Een Franse productie, waarin de hoofdrol wordt gespeeld door de Britse Kristin Scott-Thomas.

Gewoon weggaan. Alles achterlaten. Verdwijnen. Dat is precies wat Christoper Johnson McCandless deed na zijn afstuderen. Hij ging niet naar Harvard Law School, maar trok de wijde wereld in met als doel Alaska. Over de avonturen die Chris meemaakte tussen 1990 en 1992 schreef Jon Krakauer een boek, wat vervolgens door Sean Penn onder handen werd genomen. De film Into the Wild is het resultaat, waarin we getuige kunnen zijn van Chris’ rondzwervingen door de Verenigde Staten.

Zijn echte naam is Kieran Hebden maar onder de noemer Four Tet verblijdt hij met zijn electronische muziek de wereld. Normale songstructuren en traditionele instrumenten heeft deze progressieve Brit achter zich gelaten en hij staat altijd open voor nieuwe dingen. Bekend werd hij voornamelijk door een paar aparte remixen van onder andere Kings of Convenience, Bloc Party en Radiohead. Recentelijke was hij improviserend bezig met de oude jazzdrummer Steve Reid, maar vanaf vandaag ligt er weer nieuw solomateriaal in de winkel: het minialbum Ringer.

Markus Redmond speelt Michael Reed, een hoogbegaafde jongen die zijn bijzondere levensverhaal met ons wil delen. In If I had Known I was a Genius zien we hoe hij en zijn gezin nogal wat moeite heeft met het feit dat hij bovenmatig intelligent is en we zien waar hij uiteindelijk terecht komt. De hoofdrolspeler is zelf ook verantwoordelijk voor het script en de regie in handen van debutante Dominique Wirtschafter.

Op muzikaal gebied lijkt het onze zuiderburen af en toe wel met de paplepel te zijn ingegoten, want hoe ze ook hun best doen in Tilburg en Den Haag, Hollands glorie steekt toch ietwat vaal tegen de kleurrijke Belgische bands als Soulwax, dEUS, K’s Choice, Zita Swoon en Ozark Henry. Nu is het tegelijkertijd wel zo dat genoemde bands toch enigszins gedateerd zijn: het leek even of de Vlaamse popgolf voorbij gedenderd is. Maar nu zijn daar dan The Germans: een vierkoppige band uit het pittoreske Dikkelvenne, die met hun debuutplaat Elf Shot Lame Witch een waar Ardennenoffensief inzetten.

De opzet van de Spaanse horror [REC] doet veel aan Cloverfield denken: de hele film is compleet vanuit de eerste persoon opgenomen. Van begin tot eind kijken we door de ogen van cameraman Pablo, die ons mee neemt in een schokkerige, bloedstollende ervaring. Regisseurs Jaume Balagueró en Paca Plaza wilden op deze manier de nachtmerrie op zo’n overtuigend mogelijk manier overbrengen. Een nachtmerrie wordt het inderdaad wanneer er weer eens ergens een virus is uitgebroken.

De Beatbusters zijn niet een van de jongste bands in Nederland: al 21 jaar verzorgen de heren vrolijke feest-ska. Toch zullen de meeste mensen deze band uit de Betuwe alleen kennen van hun gelegenheidssamenwerking met een van Neerlands bekendste Nederhoppers, Def P. Deze samenwerking mondde uit in het album Aangenaam en de bekende single 'Bubbelbad'. Ondertussen zijn we een paar jaar later, heeft de band zichzelf gereorganiseerd, en met het album New Deal wat vorige maand uitkwam zijn ze teruggekeerd naar de roots: onvervalste feest-ska.

Jonge man trouwt met jonge vrouw, betrekken hun eerste woning en vervolgens krijgen ze hun eerst kind. Het perfecte gelukkige plaatje van het jonge gezin, totdat de etterige ex van mevrouw om de hoek komt kijken. Deze formule is al voor menig film het uitgangspunt geweest, met wisselend succes. In de komedie The Ex kunnen we eens zien hoe je dit concept nou niet hoort uit te werken.

Een beetje vreemd is het wel voor een middelgrote band als The Vines om een best-of album uit te brengen. Echte grote hitsingles hebben ze nooit gehad, en de drie album die ze in 2002, 2004 en 2006 uitbrachten hebben ook nooit heel hoog in de hitlijsten gestaan. Niet dat het geen onverdienstelijke band is, maar de beslissing om The Best of The Vines uit te brengen zal vermoedelijk eerder bij Capitol Records hebben gelegen dan bij de band zelf.

Aan het begin wordt er al benadrukt dat The Hunting Party compleet gebaseerd is op ware gebeurtenissen. In de film gaan Terrence Howard en Richard Gere als de journalisten Duck en Simon Hunt op jacht naar de Bosnische oorlogscrimineel Radoslav 'de Vos' Bogdanović. De Vos is gebaseerd op Radovan Karad¸ić, en de filmposter draagt niet voor niets de volgende slagzin: How can they find the world's most wanted war criminal when the C.I.A. can't? (by actually looking...).

Opeens was hij daar, als een donderslag tegen een heldere hemel. Vanaf vandaag ligt het nieuwe album van de Amerikaanse progindustrial-metal formatie Tool in de schappen. Tool zou Tool niet zijn als ook dit album, luisterend naar de illustere naam Laripanoia, niet in de winkel zou liggen zonder een bijzondere verpakking. Was 10.000 Days verpakt in een soort van stereoscoop, dit keer vinden we de cd terug in een soort van kartonnen gereedschapskist.

Iedereen heeft vast wel eens van opblaaspoppen gehoord. Plastic poppen waarop iedereen zijn of haar seksuele lusten kan botvieren. De website www.realdoll.com gaat nog een stapje verder, met een ruim assortiment levensechte poppen. Bij deze poppen valt werkelijk elke denkbare eigenschap naar eigen wens aan te passen. In het komische drama Lars and the Real Girl zien we hoe de enigszins in zichzelf gekeerde Lars in een dergelijke pop de liefde van zijn leven vindt.

Het leven is maar kort: voor je het weet loopt het alweer op zijn eind terwijl er nog zoveel dingen zijn die je ooit in je leven zou willen doen. De meeste mensen berusten in hun lot wanneer ze te horen krijgen dat ze niet lang meer te leven hebben, maar de miljardair Edward Cole en de automonteur Carter Chambers zien dat toch anders. Nadat bij de twee terminale kanker is geconstateerd besluiten ze de wereld rond te reizen en The Bucket List af te werken.

Na de eerste tien seconden van het debuutalbum van de Amerikaans rockband Action kijk ik nog even goed op het hoesje of het hier niet om een Best-Off of een heruitgave gaat van één of andere obscure band uit de jaren ’80. Na even rondspeuren op het internet blijkt de band toch echt te bestaan uit een aantal jonge Amerikanen en is hun gelijknamige debuut toch echt in 2007 opgenomen. Want Action klinkt als onvervalste stadionrock uit een vergaan tijdperk.

Zo op het eerste gezicht is de vergelijking van Stardust met andere fantasyfilms als The Golden Compass en The Chronicles of Narnia snel gemaakt. Hij neemt echter wel een aparte plek in het genre in: een fantasyfilm is Stardust dan ook zeker, maar wel één die op een subtiele wijze alle clichés uit op de hal neemt. In de film zien we Michelle Pfeiffer als boze toverkol, Claire Danes als gevallen ster en Robert de Niro als homofiele luchtpiraat.

You Kill Me heeft het destijds in de bioscopen niet al te goed gedaan. Opvallend, want naast de positieve kritieken die de film destijds kreeg is ook Ben Kingsley over het algemeen toch wel een aardige publiekstrekker. Degenen die hem destijds hebben gemist kunnen nu op dvd zien hoe de acteur die eerder de geweldloze Gandhi speelde nu een alcoholische huurmoordenaar is die zich gedwongen ziet bij de AA te gaan.

Gus Black is een Amerikaanse singer/songwriter, afkomstig uit Los Angeles. Zijn nieuwste CD, Today is Not the Day...(to F#@k with me), is alweer zijn vijfde studioalbum en is gevuld met heerlijk kalme gitaarliedjes. Een album dat bewijst dat goede liedjes soms maar twee ingrediënten nodig hebben: een akoestische gitaar en een sterke stem. Wat dat betreft past meneer Black zo in het rijtje met Damien Rice en Nick Drake.

Dat het internet talloze mogelijkheden biedt voor de sociaal wat minder begaafden onder ons, is algemeen bekend. Of je nu door de talloze onzinnige topics op FOK! rondstruint, je je vermaakt met kotsende mensen op Youtube, of je de meest gruwelijke beelden van Rotten.com downloadt, het internet biedt voor elk wat wils. Deze onbeperkte vrijheid van het internet en haar consequenties is de onderliggende boodschap van de thriller Untraceable.

Van de makers van het succesvolle Ice Age draait vanaf vandaag Horton in de bioscopen. Deze animatiefilm is gebaseerd op het verhaal Horton Hears a Who, net als The Grinch afkomstig uit de hoed van de befaamde Dr. Seuss. En net zoals in How the Grinch Stole Christmas is de hoofdrol weggelegd voor Jim Carrey, die dit keer in de dikhuid van de olifant Horton kruipt.

Orange Glow is een popband uit Deventer die met The Magic Tale of the Flying Kite in the Animal Kingdom hun debuutplaat afleveren. Zanger Eric Hoogeweg ziet zijn band als platform waarop hij zijn sprookjes muzikaal gestalte geeft. Op het conceptalbum The Magic Tale of the Flying Kite in the Animal Kingdom zijn zijn liedjes aaneengeregen tot een groot verhaal, over van alles, en nog wat.

What’s in a name, moet de Amerikaanse zanger Rob Zombie gedacht hebben toen hij horrorfilkms ging maken. Goed, ook al is zijn echte achternaam dan misschien Cummings, vanaf zijn regiedebuut House of 1000 Corpses doet de beste man zijn naam eer aan met zijn filmproductie. Zo ook de nieuwe Halloween, een remake van de gelijknamige klassieker van John Carpenter uit 1978.

Met titels als 'C 16th. +/-', 'Infinity Ytinifni' 'Mkk3', en kortweg 'H.' komt de tracklist van het album Beat Pyramid van de Britse band These New Puritans nogal vreemd over. Nogal arty, nogal kunstzinnig: vandaar dat ze via modeshows flink aan de weg hebben kunnen timmeren. Of is het misschien gewoon een pretentieus stukje lawaai?

Aardmannetjes, kobolten, elven, gruzels en niet te vergeten goblins: ze bestaan allemaal echt in de wereld van The Spiderwick Chronicles. In de film, gebaseerd op de gelijknamige kinderboekenreeks, zien we hoe deze fantasiewereld tot leven komt en zich dichterbij bevindt dan we misschien denken. We zien hoe de tweeling Simon en Jared samen met zus Mallory de strijd aan gaan met het kwaad, want de wereld moet weer eens van een wisse ondergang gered worden.

Het is alom bekend dat de Verenigde Staten het sinds 9/11 niet meer zo nauw nemen met de behandeling van verdachte terroristen. Guantanomo Bay waar verdachten zonder enige vorm van proces voor onbepaalde tijd worden vastgehouden is daar een feitelijk voorbeeld van. Vorig jaar nog kwam de CIA in het nieuws wegens geheime vluchten die verdachten naar gevangenkampen in het buitenland zouden vliegen. Rendition vertelt het verhaal van zo’n verdachte, wiens arrestatie tot meerdere gevolgen leidt.

Field Manual heet de nieuwe cd van Chris Walla. Chris wie? Christopher Walla, het muzikale brein achter de emo/indie formatie Deathcab for Cutie. Naast Deathcab for Cutie is hij ook met andere bands muzikaal actief, als producer, toetsenist en gitarist. Zo werkte hij recentelijk nog samen met Nada Surf en produceerde hij twee platen met Hot Hot Heat. In het verleden bracht hij al eerder obscuur solomateriaal uit onder de naam Martin Youth Auxiliary, maar in 2008 heeft hij dan zijn eerste echte eigen plaat uitgebracht.

Het feit dat Justin Timberlake één van de hoofdrollen in Alpha Dog voor zijn rekening neemt, zorgt toch voor enige scepsis. Toch is hij niet alleen gecast als publiekstrekker, want verder prijken de namen van Sharon Stone en Bruce Willis op de dvdhoes. Niet de minste namen zijn dus te zien in deze misdaadfilm van regisseur Nick Cassavetes, die eerder verantwoordelijk was voor The Notebook en John Q.

In het eerste kwartier van There Will Be Blood zien we hoe Daniel Day-Lewis moeizaam een put uit aan het graven is. De aanzwellende muziek beukt mee met de slagen waarmee hij zijn pikhouweel in de aarde drijft. Er wordt niet gesproken, er gebeurd eigenlijk nauwelijks iets: maar de spanning is om te snijden. De zinderende hitte straalt van het scherm, de pijn en verbetenheid worden door Day-Lewis voor de kijker voelbaar gemaakt. Hij vind uiteindelijk niet waar hij naar op zoek is, maar ontdekt wel olie. Veel olie. En tien jaar later is Daniel Plainview een van de succesvolste oliemannen in het Westen van de Verenigde Staten.

Met songtitels als 'Guantanomo', 'Sudan' en 'Fall of the American Empire' is het duidelijk aan welke kant van het politieke spectrum de Amerikaanse rockband State Radio zich bevindt. Met hun tweede album, Year of the Crow, hebben ze een duidelijk politiek geëngageerd album afgeleverd. En dit gecombineerd met een flinke dosis reggae en punkrock zorgt voor best een intelligent album.

De mooiste scène in The Band’s Visit is wel wanneer de Egyptenaar Khaled de Israëlische Papi in een droevige uitgaansgelegenheid leert hoe hij een meisje dient te versieren. We zien de drie naast elkaar op een bankje zitten en Khaled doet Papi voor waar zijn handen te plaatsen. Een prachtige sobere scène die niet alleen de film goed samenvat, maar ook perfect de boodschap van de film weergeeft. Want Arabieren en Israëliërs kunnen nog veel van elkaar leren.

Zo hardnekkig als Florentino Ariza bleef Scott Steindorff volhouden om de filmrechten van het meesterwerk van Gabriel García Márquez in handen te krijgen. De Colombiaanse schrijver die in 1982 de Nobelprijs voor de literatuur ontving, moest aanvankelijk niets hebben van het idee om zijn Liefde in Tijden van Cholera te verfilmen. Uiteindelijk ging de Colombiaan akkoord en het resultaat draait sinds deze week in de bioscoop. Love in the Time of Cholera laat zien dat het verfilmen van een G. G. Márquez andere koek is dan het verfilmen van een J. K. Rowling.

Uit het hoge noorden van Schotland komt zo af en toe nog wel eens iets fris en vrolijks uitwaaieren. Sons & Daughters bijvoorveeld, een indierock band uit Glasgow. Het Schotse accent wordt door zangeres Adele Bethel in elk geval keurig gemaskeerd op hun laatste album This Gift. Een vrolijke, frivole poprockplaat die best nog wel eens de springplank voor deze band zou kunnen betekenen.

Wanneer Llewelyn Moss op de steppe van Texas aan het jagen is, stuit hij op de overblijfselen van een waar bloedbad. Kapotgeschoten auto’s en een paar bloederige lijken in het midden van de woestijn: een drugsdeal is op de een of andere manier verschrikkelijk fout gelopen. Llewelyn houdt er een tas met geld aan over, veel geld. En laat nu net een gewetenloze psychopaat het op die tas voorzien hebben.

Wanneer The Mars Volta iets uitbrengen, is het zelden zomaar een album. Het briljante debuut De-loused in the Comatorium verhaalde over de zelfmoordpoging van Julio Venegas, die nog een week in coma doorbracht voordat hij stierf. Frances the Mute ging over de zoektocht naar de biologische ouders van overleden bandlid Jeremy Ward, toen deze in een auto een geheimzinnig dagboek vond. Toegegeven, Amputechture was even een vreemde eend in de bijt, maar met The Bedlam in Goliath hebben Cedric Bixler-Zavala, Omar Rodriquez-Lopez en de overige leden van The Mars Volta Group wederom een conceptalbum afgeleverd. En wat voor één.

Later die avond zou technogrootheid Ricardo Villalobos het dak er nog af draaien voor een afgeladen Paradiso tijdens Voltt, maar eerst was het in de kleine zaal de beurt aan de Amerikaanse indieband Okkervil River. De band uit Austin, Texas, combineren Americana en country-invloeden met een vleugje stevige rock en bezochten Amsterdam voor het eerst sinds de release van hun vierde album, het positief ontvangen The Stage Names. Een uitverkochte kleine zaal wachtte vol spanning af of de Amerikanen op het podium net zo hun mannetje zouden staan als in de studio.

Ooit wel eens nagedacht over het getal 23? Er zijn mensen die geloven dat alles op de een of andere manier in verband staat met het nummer 23. Zo viert ondergetekende op 11/12 zijn verjaardag, kun je van 11-9-2001 ook makkelijk 23 maken, zou Julius Ceasar 23 keer zijn gestoken en zonk de Titanic op 15/4/1912: 1+5+4+1+9+1+2=23. Zokunnen we nog wel even door gaan en dat is precies wat Walter Sparrow, gespeeld door Jim Carrey, dan ook doet wanneer hij voor zijn verjaardag een boek met de naam The Number 23 krijgt.

Hamell on Trial is de muzikale uitlaatklep van de Amerikaanse komiek Ed Hamell. Na al een paar albums uit te hebben gebracht in de Verenigde Staten, is zijn Songs for Parents Who Enjoy Drugs nu ook in Europa gedistribueerd. De plaat is uitgebracht door het label van zangeres Ani DiFranco, Righteous Babe Records. DiFranco heeft ook meegewerkt aan dit album met de klinkende naam. Songs for Parents... gaat grotendeels over de relatie die Hamell heeft met zijn zoontje Detroit en wat voor levenslessen hij hem mee wil geven.

Reggy Lines maakte ooit deel uit van de Engelstalige rapformatie de Headliners. Middelmatig succesvol in en rond Nederland rapte deze groep onder andere samen met grotere namen uit de nederhopscene zoals Brainpower en Extince. Nu brengt Reggy Lines zijn solo-cd uit, getiteld de Malaise, waarop de 34-jarige Hagenees laat horen dat hij ook in de vaderlandse taal zijn mannetje staat.

Gedurende kerstmis 1979 rolden Sovjet-tanks de grens met Afghanistan over. De Russen vielen het arme Afghanistan binnen, alwaar het machtige rode leger over de arme Afghanen heen walsten. Aanvankelijk reageerden de Verenigde Staten niet of nauwelijks op de invasie, totdat een congreslid uit Texas zich het lot van de Afghanen aantrekt. In Charlie Wilson’s War kunnen we zien hoe de flamboyante afgevaardigde de Russen uit Afghanistan heeft weten te verdrijven.

Dat een film zo gehyped werd op internet is alweer een tijdje geleden, en nu draait dan eindelijk het onderwerp van de veelbesproken viralcampagne in de bioscopen. Vanaf het moment dat er zo’n half jaar geleden de eerste trailer verscheen van “1-18-8” groeide de geruchtenstorm rond het nieuwe project van J. J. Abrams. Het in mysterie gehulde project kon wel eens wat met Abrams’ serie Lost te maken kunnen hebben. Uiteindelijk veranderde de titel van de releasedatum in de naam Cloverfield, schoof de release in Europe een week op, en werd bekend dat het om een soort van Godzilla-achtige film zou gaan. Een rampenfilm die op een wel heel bijzondere manier in beeld is gebracht: compleet met de handheld camera.

 

Na het overweldigende succes van het Oscarwinnende Brokeback Mountain draait nu de nieuwste film van de Chinese regisseur Ang Lee in de bioscopen. Se Jie, oftewel Lust, Caution, is zijn eerste Chinese film sinds Crouching Tiger, Hidden Dragon. Lee heeft met ruim twee-en-een half uur de tijd genomen om het verhaal te vertellen over de studente Wang, gebaseerd op het gelijknamige korte verhaal van Eileen Chang.

De romantische komedie Catch and Release heeft de Nederlandse bioscopen destijds niet gehaald. Voor de Jennifer Garner fans onder ons is het misschien leuk dat hij dan nu uit de dvd bak op te vissen is. In de film zien Jennifer Garner worstelen met de vroegtijdige dood van haar verloofde, en wordt daarin bijgestaan door drie van zijn vrienden.

Ten tijde van de bioscooprelease werd de documentaire Jesus Camp al eens besproken op FOK!. De film en de review hebben de nodige reacties ontlokt, en voor wie hem nog niet heeft gezien valt Jesus Camp nu ook te verkrijgen op DVD. Reden om de documentaire van Heidi Ewing en Rachel Grady nog eens kort onder de loep te nemen.

Away From Her is het regiedebuut van de Canadese actrice Sarah Polley (onder andere te bewonderen in Go, Dawn of the Dead, en eXistenZ). Met deze film is de jonge Polley dus een nieuwe weg ingeslagen. Deze carriereswitch is niet onverdienstelijk getuige Away From Her, gebaseerd op het korte verhaal the Bear Came Over the Mountain van de Canadese schrijfster Alice Munro.

Een van de grootste bestsellers van de afopen twee jaar was het boek De Vliegeraar van de Amerikaans-Afghaanse schrijver Khaled Hosseini. De beste man was in een klap binnen met deze wereldwijde bestseller. Ook zijn tweede boek, Duizend Schitterende Zonnen, ligt bij de boekhandel op de bovenste planken, met natuurlijk de vermelding “van de schrijver van de Vliegeraar” er op geplakt. De Vliegeraar, of The Kite Runner, bevat dan ook een geweldig verhaal. Het boek leest als een filmscript en bevat alle ingrediënten van een geslaagde Hollywoodfilm. Het duurde dan ook niet lang voordat de verfilming werd aangekondigd, en sinds deze week is The Kite Runner dan ook in Nederland op het witte doek te bewonderen.

Dat Seattle een vruchtbare bodem voor rockmuziek was, wisten we al lang. In de jaren negentig was het de grungehoofdstad van de wereld, met bands als Nirvana, Alice in Chains en Pearl Jam. Maar ook nu we de hoogtijdagen van de grunge achter ons hebben moeten laten, komt er zo nu en dan best een leuk bandje vandaan. Zo ook the Boss Martians, een rock ’n rollband die met Pressure in de Sodo de wereld hopen te veroveren.

Zoals dat vorig jaar ook bij Gerard Reve het geval, werd ook het werk van de in oktober van dit jaar overleden Jan Wolkers na zijn dood weer commercieel interessant. Dit geldt niet alleen voor zijn boeken, want in november van dit jaar is Kort Amerikaans op dvd uitgebracht. De dvd biedt een mooie gelegenheid om weer even kennis te maken met een van Nederland’s grootste schrijvers, en ook om weer even een kijkje te nemen in onze vaderlandse filmgeschiedenis.

De film begint met nieuwsitem waarin de favorieten voor de World Series van 2009 worden besproken. Vervolgens wordt er een medisch onderzoekster geïnterviewd, een korte rol van Emma Thompson, waarin ze aarzelend maar trots bevestigd dat er een geneesmiddel voor kanker is gevonden. Dit door middel van een virus, wat zich tegen de kankercellen zou moeten keren. Inmiddels zijn 10.009 mensen geïnfecteerd met het virus, en al die 10.009 zijn tevens genezen van kanker. Te mooi om waar te zijn?

En opeens is daar de nieuwe Wu-Tang! Nadat in 2001 het laatste studioalbum uitkwam, bleef het een tijdje stil. Er kwam nog wel een live album in de schappen te liggen (Disciples of the 36 Chambers: Chapter 1, 2004) en een 'greatest hits' kon er ook nog wel vanaf (Legend of the Wu-Tang, 2005). Maar zeker na de dood van Ol’ Dirty Bastard in 2004 zag menig fan het somber in wat betreft het verschijnen van nieuw materiaal. In 2007 is het dan toch zover: op 8 Diagrams laten de acht rapgrootheden uit Staten Island horen dat ze nog lang niet uitgerijmd zijn.

Azuloscurocasinegro won in 2006 drie Goya Awards, de Spaanse nationale filmprijs. Ook internationaal werd de film geroemd en ging er met verschillende prijzen, waaronder eentje op het filmfestival van Venetië, vandoor. Regisseur Daniel Sánchez Arévalo verdiende met zijn eerste lange speelfilm Azuloscurocasinegro, wat 'donkerblauwbijnazwart' betekent, een Goya voor beste nieuwe regisseur. Of dit terecht was, kun je nu zelf beoordelen. Het Spaanse juweeltje ligt sinds het begin van deze maand in de schappen.

Een al vroeg begonnen, groot opgezette reclame campagne moet er samen met een uitgebreide merchandising voor gaan zorgen dat productiemaatschappij New Line Cinema de ruim 200 miljoen dollar die er in The Golden Compass gestoken is terug zal verdienen. Al snel wordt duidelijk waar al dat geld gebleven is, want wanneer we niet overdonderd worden door spetterende special effects en oogverblindende computeranimatie, dan zien we talloze grote namen uit Hollywood het scherm vullen. The Golden Compass mag dan wel een instant kersthit zijn, dat wil nog niet meteen zeggen dat het een goede film is.

Uit een onverwachte hoek horen we dat emo nog lang niet dood en begraven is. De band The Canadians is afkomstig uit het Italiaanse Verona en werd opgericht in 2005. Op hun debuutalbum A Sky With No Stars brengt de vijfkoppige band onvervalste emo ten gehore, die rechtstreeks uit het hart van een Californische puber lijkt te komen. Dat is dan ook meteen het grootste bezwaar tegen deze plaat: in plaats van iets nieuws toe te voegen recyclen The Canadians op hun debuut afgezaagde MySpace-puberrock.

Het Deense noisepopduo The Raveonettes brengt deze maand alweer hun vierde album uit. Sune Rose Wagner en Sharin Foo zien the Velvet Underground als hun grote voorbeeld en proberen de hedendaagse popmuziek van een ander geluid te voorzien. Dat is met hun nieuwe album, het duistere Lust Lust Lust, zeker gelukt. De band, wiens naam een combinatie is van de band the Ronettes en Buddy Holly’s laatste hit 'Rave On', schuwt verwijzingen naar de buitenwereld niet.Op Lust Lust Lust laten ze zich echter van een andere, introvertere kant horen.

Op het afgelopen filmfestival van Cannes trokken een aantal inzendingen uit Oost-Europa veel bekijks. Eén daarvan was het Roemeense California Dreamin’ (Endless) , door de jonge filmmaker Christian Nemescu. Nemescu was toen al tragisch genoeg omgekomen op de set bij een auto-ongeluk. Hem werd op Cannes postuum de Un Certain Regard prijs toegekend. California Dreamin’ heeft de toevoeging "Endless" gekregen: de film was nog niet helemaal afgemonteerd toen de 27 jarige regisseur Nemescu verongelukte.

Een Tsjechische film vindt niet vaak zijn weg naar de Nederlandse bioscopen, maar deze week is het dan toch het geval. De film I Served the King of England is gebaseerd op het gelijknamige boek van de schrijver Bohumil Hrabal, en geregisseerd door Jiří Menzel. De film gooit hoge ogen en wordt getipt voor een Oscar voor buitenlandse film.

Opeens was hij daar: Matthijs van Nieuwkerk. Nadat Jack Spijkerman vertrokken was naar Talpa om het grote geld achterna te gaan had de VARA een nieuw kijkcijferkanon nodig. Het duurde niet lang voordat dit vacuüm bij de publieke omroep werd opgevuld door De Wereld Draait Door, een dagelijks praatprogramma dat in oktober 2005 van start ging. Dit programma groeide al snel uit tot een van de meest succesvolle televisieprogramma’s van de afgelopen twee jaar en het bezorgde presentator Matthijs van Nieuwkerk een ware sterrenstatus. Zijn zwoele blik is ook te vinden op de dvd die vanaf heden in de winkel ligt: De Wereld Draait Door: Hoogtepunten 2005-2007.

Na het (Amerikaanse) succes van Knocked Up komt er van dezelfde makers dit jaar nog een potentiële hitkomedie uit: Superbad. Een simpel verhaal volgestouwd met flauwe grappen trekt op het moment volle zalen in de Verenigde Staten. Is de film zo slecht als de titel doet vermoeden, of bewijst het tegendeel zich?

Wikipedia zegt, naast dat ze niet welkom zijn op de online encyclopedie, dat hoax het Engelse woord is voor poets, nep, bedrof, truc, oplichterij. En naast De Grote Donorshow en de Bonsai Kitten staat ook Clifford Irving’s hoax in het lijstje van beroemde poetsbakkerijen. In de film the Hoax, een bescheiden biosscoopsuccesje in het voorjaar, wordt het verhaal van Clifford Irving en diens compaan Richard Susskind uit de doeken gedaan die in de jaren ’70 zogenaamd de biografie van de mysterieuze miljardair Howard Hughes hadden geschreven.

“Cutting audiences to ribbons with dagger riffs fired with sniper-like precision from his atomic-powered Gibson rockabilly blast box!!” zo vermeldt het persbericht wat ingesloten zit bij de nieuwe cd van Heavy Trash:Going way out with Heavy Trash. Het persbericht staat verder vol met superlatieven over gierende gitaren en beukende versterkers, emotionele achtbanen en authentieke rockabilly, gelardeerd met dubbele uitroeptekens. Dit dient natuurlijk allemaal met een korreltje zout genomen te worden. Maar het tekent echter wel de gedachte achter deze vrolijke, gevoelige, scherpe, snelle bluesplaat. Heavy Trash is de naam van het bluesduo wat Jon Spencer vormt samen met Matt Verta-Ray. Samen maken ze felle blues en geen harde trashmetal zoals de bandnaam wellicht doet vermoeden.

Nadat de relatie tussen Róisín Murphy en Mark Brydon op de klippen liep, viel de succesvolle danceformatie Moloko uitelkaar. De charismatische Róisín Murphy gaf echter niet op, en zette haar muzikale reis alleen voort. In 2005 zag haar eerste soloalbum, Ruby Blue, het levenslicht. Bombastische Moloko-invloeden waren in dit licht ontoegankelijke solodebuut nog wel te herkennen, en nu ligt de opvolger van Ruby Blue in de schappen: Overpowered. Een album waarmee Murphy de disco opnieuw wilde uitvinden, en dat een stuk lichtvoetiger in het gehoor ligt dan het robuuste Ruby Blue.

Alexander Pope vormde de inspiratie voor de titel van deze film: de uitdrukking “to break a butterfly on a wheel” is het met brute kracht vernietigen van iets breekbaars. Butterfly on a Wheel heeft verder weinig tot niets met poëzie te maken. Het leven van het echtpaar Randall blijkt erg breekbaar te zijn wanneer het onder handen wordt genomen door de mysterieuze Tom Ryan.

Zonder dromen, zijn we niets. En het is altijd mogelijk je dromen waar te maken, zolang je maar volhoudt. Dit is de mierzoete boodschap, die The Wannabe Astronaut, ookwel The Astronaut Farmer, ons voorschotelt. Billy Bob Thornton speelt Charles Farmer, een man die vastberaden is zijn droom na te leven: het maken van een ruimtereis.

De levende jazzlegende Marcus Miller is samen met zijn basgitaar alweer ruim dertig jaar actief in de jazzwereld. Als sessiemuzikant heeft hij al met talloze grootheden samengewerkt. Zo nam hij in de jaren ’80 een aantal platen op met de legendarische Miles Davis. De discografie op zijn website vermeldt een slordige 545 titels waaraan hij heeft mee gewerkt. De bassist heeft de afgelopen jaren ook wat soloplaten gemaakt, en zit daarbij niet stil. Zo was hij met zijn band de afgelopen jaren regelmatig te bewonderen op North Sea Jazz. Deze week geeft hij een vijftal concerten in Nederland, en Tivoli was maandag als eerste aan de beurt.

De film Shoot ‘Em Up had geen betere titel kunnen hebben. In deze film wordt zo ongeveer alles kapot geschoten, wat kapot geschoten kan worden. Dit op een manier die wel wat aan het computerspel Max Payne doet denken. Max Payne wordt in Shoot ‘Em Up belichaamt door Clive Owen als de mysterieuze mr. Smith, en er gedurende de film heel wat kilo’s lood door heen jaagt.

Uit de koker van de Walt Disney Animation Studios rolt dit najaar alweer hun 46ste animatiefilm. Meet the Robinsons vertelt het verhaal van het weeskind Lewis, gebaseerd op het boek A Day with Wilbur Robinson van schrijver William Joyce. Meet the Robinsons is tevens de eerste animatiefilm die Disney uitbrengt die in enkele Nederlandse bioscopen ook in (stereoscopisch) 3D te bewonderen is.


_{De familie Robinson, met Wilbur en Lewis op de voorgrond}

In de Verenigde Staten was het de zomerhit van het jaar: de komedie Knocked Up, van de hand van Judd Apatow (40 Years old Virgin, Evan Almighty). Volle zalen trok deze film waarin Katherine Heigl, de blonde schone uit Grey’s Anatomy haar grootste rol tot nu in speelt. En de verwachting is dat deze Simon-achtige komedie het in Nederland minstens zo succesvol zal gaan doen.

In the Brave One is Erica Baine een jonge radiopresentatrice die uitkijkt naar haar huwelijk met de geneeskunde studerende David. Dolverliefd als ze zijn kunnen ze niet wachten op de dag waarop ze met elkaar in het huwelijksbootje kunnen stappen. Op een avond wordt er echter een bruut einde gemaakt aan hun toekomstdromen wanneer het stel tijdens een wandeling in Central Park wordt overvallen en zwaar wordt mishandeld.
Het door Foster zelf geproduceerde the Brave One vertelt een verhaal over verlies, angst, en woede. Als regisseur werd de niet onsuccesvolle Neil Jordan ingehuurd, die met films als the Crying Game en Interview with a Vampire toch niet de minste op zijn naam heeft staan. Zou Jodie Foster een vrouwelijke Charles Bronson neerzetten of zit er meer achter deze film?

"Hi, my name is Frank and I’m an alcoholic. I kill people for a living. This is anonymous, right?” De premisse is duidelijk: een hitman met een alcoholprobleem. Dit moet toch wel hilarische scènes op kunnen leveren. In de nieuwe film van John Dahl, You Kill Me, zien we Ben Kingsley worstelen met zijn alcoholprobleem.

Na het succes van de 28 Days Later is er nu 28 Weeks Later. Het verhaal speelt zich, je raadt het al, 28 weken na het uitbreken van het zogenaamde ragevirus af. 28 Weeks Later is niet, zoals zijn voorganger, door de succesvolle Danny Boyle (Trainspotting, Sunshine) in elkaar geknutseld. De regie is ditmaal in handen van de relatief onbekende Juan Carlos Fresnadillo (Intacto). Zou deze Spanjaard de prestatie van de Brit weten te evenaren?

Mr. Earl Brooks heeft het goed voor elkaar: Hij is een succesvol zakenman met een mooie vrouw, een lieve dochter, woont in een prachige villa, en leidt aan de oppervlakte een zorgeloos bestaan. Wat niemand echter weet, is dat meneer Brooks verslaafd is. Zijn schizofrene persoonlijkheid is verslaafd aan het op perfecte wijze vermoorden van willekeurige mensen. Twee jaar lang was meneer Brooks “clean”, maar nu is de honger dan toch teruggekeerd…een honger die eigenlijk nooit echt is weggeweest.

Stel, je wordt op een dag wakker met een gigantische kater en je vindt een video-opname waarop te zien is hoe je de avond van te voren wordt vergiftigd. Blijkbaar heb je niet lang meer te leven. Logisch dat je behoorlijk pissig bent, en huurmoordenaar Chev Chelios laat in de film Crank zien wat hij vervolgens zou doen. And it ain’t pretty.

Reprise is het regiedebuut van de Noorse regisseur Joachim Trier. Hij laat met het Noorse Reprise zien dat Scandinavische films niet altijd vage experimentele arthouse hoeven te zijn, of dat je na het kijken ervan het liefst van een brug af zou willen springen. Een frisse, doch beklemmende film die terecht prijzen op de festivals van Toronto en Rotterdam mee terug naar het hoge noorden nam.

Commercieel gezien natuurlijk slim gekozen, die bandnaam, maar bij nader inzien blijkt de band The Beautiful Girls te bestaan uit drie grote harige Australiërs. In 2002 zag hun eerste cd, Morning Sun, het levenslicht. Ondertussen ligt hun vierde album in de winkel: Ziggurats, en is daarmee precies op tijd gekomen voor een mooie, lange, loome zomer.

Clooney en Soderbergh hebben het goed begrepen. Deze heren weten heel goed hoe ze een blockbuster in elkaar dienen te flansen, om met de bergen geld die ze ermee verdienen vervolgens pareltjes als Syriana en Solaris te kunnen maken. Een van deze moneymakers is natuurlijk de Ocean's-serie. Wat begon als remake van Sinatra’s Ocean’s Eleven (1960) , waarin “the Voice” samen met zijn ratpack vijf casino's overviel, is nu toe aan het derde deel: Ocean’s Thirteen. Een film waarin een ultracoole sterrenkast Al Pacino ten gronde wil richten.

Cashback dat nu in de bioscopen draait, is de verlengde versie van Cashback uit 2004, een korte film van Sean Ellis. De Britse modelfotograaf koppelde in zijn korte film vrouwelijke schoonheid aan de verveling van het werken in een supermarkt, en het korte Cashback werd op filmfestivals een groot succes. Daarop besloot Ellis zijn film te verlengen, zie hier het resultaat.

In een land waar momenteel 55% van de bevolking niet in evolutie gelooft zijn de zogeheten evangelicals de laatste jaren aan een ware opmars bezig. Zo’n 100 miljoen Amerikanen, uit een bevolking van net geen 300 miljoen, noemt zichzelf evangelical, wat wil zeggen dat ze naast dat ze hun levensvisie op de Bijbel baseren, zelf ook actief het woord verspreiden. Want Amerika moet teruggewonnen worden voor Jezus, onze redder, de Heer. Want Amerika is God’s eigen koninkrijk.

In 1969 was er een moordenaar actief die al snel bekend kwam te staan als de Zodiac Killer. Hoewel de moordenaar in de jaren ’70 al niet meer actief was, is hij mede door de brieven die hij aan kranten in San Francisco stuurde lange tijd voorpaginanieuws gebleven. Het bleef jarenlang een geruchtmakende zaak, en de moordenaar die claimde wel 37 levens op zijn geweten te hebben, bleef de media lange tijd boeien. De zaak Zodiac heeft gediend als inspiratie voor een aantal (strip) boeken en ook een paar films, waarvan Dirty Harry misschien nog wel het meest bekend is geworden. David Fincher heeft deze zaak als inspiratiebron gebruikt voor zijn nieuwste film, Zodiac, waarin hij vooral het onderzoek, wat een groot deel van de zeventiger jaren in beslag nam, nauwkeurig in beeld brengt.

Vijf jaar nadat Tsjaad onafhankelijk werd van het koloniale Franse rijk, brak er in het Afrikaanse land in 1965 een burgeroorlog uit tussen verschillende etnische groepen die in het land leven. De oorlog zou tot 1996 doorwoeden en vele slachtoffers eisen. De film Daratt (Arabisch voor droog seizoen) gaat over wat dertig jaar oorlog met het leven van drie Tjaadse mensen heeft gedaan.

Ruwe Bolster, Blanke Pit
In de Spaanse film Alatriste volgen we het leven van kapitein Diego Alatriste y Tenorio, een typisch gevalletje ruwe bolster, blanke pit. De film is gebaseerd op de boeken van de Spaanse schrijver Arturo Pérez-Reverte, die inmiddels zes boeken aan zijn held uit de tachtigjarige oorlog gewijd heeft. Om van een boek een film te maken is al niet makkelijk, maar een film gebaseerd op vijf boeken betekent gegarandeerd ruimtegebrek. Zo ook in het 30 miljoen dollar kostende Alatriste, de duurste Spaanstalige film tot op heden.

Het verhaal van Next heeft als inspiratiebron het korte verhaal the Golden Man van de sciencefiction schrijver Philip K. Dick, op wiens verhalen eerder al Abre los Ojos, Bladerunner en Minority Report waren gebaseerd. Niet de minste dus, ik was benieuwd of Nicholas Cage in deze film zijn wanprestatie in het tenenkrommende Ghostrider goed zou maken.

Cowabunga!! De Teenage Mutant Ninja Turtles zijn terug! En hoe! In de computer geanimeerde actiefilm TMNT zien we hoe de groene broers Leonardo, Donatello, Raphael en natuurlijk Michelangelo hun terugkeer maken als misdaad bestrijdende en pizzaliefhebbende schildpadden in de onderwereld van New York City.

In Goya's Ghosts wordt het verhaal verteld van Inés Bilbatúa, een jonge schoonheid die de grote inspiratiebron vormt voor de Spaanse hofschilder Francisco Goya, aan wiens naam de film zijn titel ontleend. De schone jonkvrouwe Inés, gespeeld door Natalie Portman, wordt onschuldig in de kerkers geworpen door de Spaanse Inquisitie. De Inquisitie, nieuw leven ingeblazen door de venijnige broeder Lorenzo, treedt rücksichtslos op tegen alles wat maar enigszins godslasterlijk zou kunnen zijn. Inés' vader probeert vergeefs zijn dochter terug te krijgen, maar weet wel Lorenzo's naam dusdanig door het slijk te halen dat deze Spanje moet ontvluchten om zelf geen slachtoffer te worden van de Inquisitie. Jaren later, wanneer Napoleon inmiddels Spanje binnengevallen is, keert Lorenzo terug om met hetzelfde vuur waarmee hij voorheen het woord van Christus verspreidde, nu de revolutionaire ideeën van Napoleon aan de overwonnen Spaanse bevolking op te dringen. Inés heeft de vijftien jaar op water en brood overleefd, hoewel er mentaal en fysiek niet veel meer van Goya's muze over is. Ze confronteert Lorenzo vervolgens met een geheim, waar deze liever niet aan herinnerd wenst te worden.