De release van een nieuw Metallica-album gaat vrijwel altijd gepaard met hoge verwachtingen. Die verwachtingen zijn gebaseerd op de potentie die -gezien het succesvolle eerste decennium van de band- Metallica heeft om opnieuw de definitieve metalplaat te maken. Master of Puppets uit 1986 was zo'n album. En dat album werd nooit geëvenaard want, ...and Justice for all was te zwak geproduceerd en The Black Album een commerciële knieval volgens de diehard Metallifan. En daarna verloor de band haar geloofwaardigheid door de pogingen om southern en hip (Re-)Load, en later als een garageband (St. Anger te willen klinken. Desondanks heeft Metallica nog genoeg credit over waardoor mensen reikhalzend blijven uitkijken naar een nieuw album. Al konden de fans via www.Missionmetallica.com wellicht ook al horen dat het de goede kant op ging met hun band.

Bij politiek geëngageerde bands zoals de Levellers krijg ik de indruk dat ze alleen presteren onder invloed van een 'slecht' regime. Het leek wel of de folk-rockband uit Brighton nadat Labour-man Tony Blair (na jaren van conservatieve regeringen) in 1997 aan de macht kwam in Groot-Brittannië weinig potten meer kon breken. Maar toen bleek dat Labour langzaamaan Thatcheriaanse trekjes begon te krijgen, herwonnen de Levellers weer de kracht om te vechten voor meer gerechtigheid in deze wereld. Tegenwoordig gemarginaliseerd tot een undergroundband komen nu ze met hun negende album Letters from the Underground.

De zomerhit van 2008 is ongetwijfeld in handen van Kid Rock. Totaal onverwacht heeft hij, met een zwaar op 'Sweet Home Alabama' leunend deuntje, overal ter wereld de hitlijsten bestormd. Is dit een eenmalige treffer of juist de revival van de southern-rock? Voor Black Stone Cherry zou dat laatste -vanwege hun zuidelijke inslag- niet slecht uitkomen. Hun tweede album Folklore and Superstition komt dan in dat geval precies op tijd.

Met Inflikted keerde Max Cavalera terug naar de brute sound waarmee hij zijn stempel drukte op de metalscene van de jaren negentig. De voormalig zanger van Sepultura maakte daarmee een statement: ik ben nog steeds kwaad en dat zullen je merken ook. Die comeback bleek niet eenmalig want met Conquer, het zesde Soulfly-album, gaat de Braziliaan verder met zijn onheilspellende mix van metal en een vleugje wereldmuziek.

Voor wie een lange strandvakantie in het verschiet ligt en zich bij voorbaat een lezer noemt, zou voor de grap eens het verzamelde werk van Franz Kafka in zijn of haar reistas moeten stoppen. Dan lig je daar op die plek waar water en zand elkaar opzoekt en lees je bijvoorbeeld de eerste regel van De gedaantewisseling:

"Toen Gregor Samsa op een morgen uit onrustige dromen ontwaakte, ontdekte hij dat hij in zijn bed in een monsterachtig ongedierte was veranderd."

En dan moet je nog 1000 pagina's.

"Punk is dood", hoor je mensen vaak proclameren. Ze hebben daarin maar gedeeltelijk gelijk. In hun onwetendheid zien zij namelijk alleen het muzikale aspect van punk. En wat dat betreft is er voor hun bewering iets te zeggen. Dat punk een bepaalde levenshouding is en dat de muziek maar een bijkomstigheid is, is voor deze mensen zeker geen gesneden koek. In Punk: Attitude probeert de Britse regisseur Don Letts aan de hand van interviews met prominente muzikanten een zuiver beeld te schetsen van het ontstaan van de punk en wat de impact is geweest op de muziek, maar ook op de mode, film en grafische artiesten.

Somewhere Back in Time - The Best of :1980 - 1989 is een nieuwe Iron Maiden-verzamelaar in de inmiddels immens discografie van de heavy metal-band. Het is een overzicht van de succesvolle eerste tien jaar van de Britse band. Volgens sommige mensen is de band daarna nooit meer tot dat niveau gekomen, hoewel Iron Maiden nog immer kan rekenen op een verdomd trouwe fanschare.

1996 was voor menig metalhead een rampjaar. Zo was er Metallica's Load, een album dat die band vervreemde van alles wat het in de jaren daarvoor had opgebouwd. Een andere zeer gerespecteerde band, het Braziliaanse Sepultura, verloor frontman Max Cavalera aan de zakelijke onenigheden tussen hem en de rest van de band, waaronder zijn broer Igor. Sepultura was op dat moment een kandidaat die de fakkel van Metallica kon overnemen. Dat dit niet gebeurd is, mag als bekend beschouwd worden. De ruzie was met name pijnlijk voor de Cavalera's, die elkaar vervolgens jaar jaar niet zagen. Max Cavalera bleef succesvol met zijn wereldmuziek-meets-metal-band Soulfly, terwijl Igor stug (en in de marge) bleef volhouden met Sepultura. Vorig jaar zochten ze elkaar op en dat resulteerde verbazingwekkend snel in jamsessies en de volwaardige band Cavalera Conspiracy.

Twee van de meest afgeleefde helden uit de Amerikaanse alternatieve rock hebben elkaar gevonden en noemen zich 'The Gutter Twins'. Greg Dulli en Mark Lanegan zou je gezien hun levensstijl (drank & drugs) niet een lange carrière in de muziek hebben gegeven. Maar aan de andere kant leven Keith Richards en Iggy Pop ook nog. Anders dan deze twee fossielen lijken Greg Dulli en Mark Lanegan hun top nog niet bereikt te hebben.

De eerste drie albums van Killing Joke werden in 2005 door EMI geremasterd en heruitgegeven met bonus materiaal. Het vroege werk van de band wordt geroemd vanwege het apocalyptische post-punk, pseudo heavy metal geluid en is van invloed geweest op Nirvana, Ministry, Nine Inch Nails en tal van andere bands. Nu zijn de vier albums tussen 1983 en 1998 ook opnieuw uitgebracht. Het zijn de jaren van het relatieve succes en de bijna ondergang van Killing Joke.

Een Iron Maiden-fan hoeft nooit lang te wachten op een release. Of het nu een regulier album is of een dvd, een 'greatest hits' of een box set, zij zullen zich geen seconde vervelen. De populaire Britse heavy metalband zorgt goed voor haar fans. En 2008 begint prettig met de dvd-release van hun legendarische Live After Death-show.

Sinds het ophemelen van de The Twang op basis van enkele singletjes uitliep op een teleurstelling (hun debuutalbum viel volgens de pers unaniem tegen), is het een risico om uitspraken te doen over welke indieband zich de band van het jaar mag noemen. Niet dat het überhaupt belangrijk is wat de pop-pers roept of beweert, al is het vermakelijk om te zien dat het gros er voortdurend compleet naast zit (het debuut van The Twang is namelijk een topalbum). De eerste gegadigde voor 2008 dient zich ondertussen in de vorm van The Wombats al aan.

The Cult begint met dit nieuwe album aan zijn derde leven. In de jaren tachtig was de Britse band mateloos populair dankzij hits als 'She Sells Sanctuary', 'Love Removal Machine' en 'Edie (Ciao Baby)'. In 1994 ging de band voor het eerst uit elkaar. In 2001 probeerde de harde kern van de groep, Ian Astbury en Billy Duffy, het opnieuw met het album Beyond Good & Evil, zonder veel succes. Astbury verving daarna de legendarische Jim Morrison in een heropgerichte vorm van The Doors, Riders on the Storm genaamd. En nu is er het achtste album Born Into This.

Toen Metallica Live Shit: Binge & Purge in 1993 uitbracht, was dit een lesje in geld verdienen. De fraai verpakte (veel te dure) 3cd/3vhs-boxen gingen als warme broodjes over de toonbank en de bandleden kregen niet onterecht het stempel van 'geldwolven' opgeplakt. Tegenwoordig kijkt niemand meer op van dit soort makkelijk cashen want box sets worden nu door de meeste grote bands en artiesten uitgebracht. Het advies van platenmaatschappijen aan de fans lijkt: je hoeft het niet te kopen, maar zo'n box staat wel mooi op de schoorsteenmantel. In het geval van Warchest, de nieuwe cd/dvd-box van Megadeth, in je boekenkast.

Na zes albums en 12 jaar aan de weg timmeren zou je bijna vergeten dat er voor Dave Grohl ook nog zoiets als 'Nirvana' is geweest. Met Foo Fighters heeft hij drie keer zoveel albums opgenomen als met Kurt Cobain en Krist Novoselic en nadert hij de plaatverkoop van de legendarische grungeband uit Seattle. Toch zal hij zich nooit kunnen losweken van labels als 'de voormalige drummer van Nirvana'. Dat is vreemd, want met de Foo Fighters is hij toch op weg om één van de grootste en bekendste rockbands van de laatste tien jaar te worden. En misschien belangrijker: de meest consistente.

Naar verluidt is I Am the Golden Gate Bridge het derde album (de vorige platen verschenen enkel op vinyl) van deze Vlamingen. De band is buiten België nauwelijks bekend maar daar kan met dit album verandering in komen. Zowel Tim Vanhamel (Evil Superstars, Millionaire, Eagles of Death Metal) als Mark Lanegan (Screaming Trees, Queens of the Stone Age) hebben input gehad en dan val je meteen al op.

Vandaag wordt Herman Brusselmans 50 en bespreek ik in het kader hiervan deze DVD. Dit als voorbode op een Herman Brusselmans-special ergens volgende week.

Toen Ex Drummer begin dit jaar uitkwam waren de reacties vernietigend. Althans in België, het land van regisseur Koen Mortier. In Nederland kunnen we blijkbaar meer verdragen en bleken we nieuwsgierig te zijn geworden naar die controverse. Of we verder zijn in het afbreken van onze politiek correcte opvattingen over gehandicapten, racisten en vrouwenrechten (je mág er best grappen over maken!) of niet, Ex Drummer bewijst dat veel Belgen het blijkbaar nog moeilijk mee hebben met dit soort dingen. Toch is België ook het land van Herman Brusselmans, de man die de controverse uitgevonden lijkt te hebben en van het soort is die we momenteel in Nederland missen. Je zou zeggen dat onze zuiderburen een dikkere huid zouden moeten hebben dankzij publieke figuren als hem.

Ooit stond Paradise Lost op het punt in de voetsporen te treden van Metallica. De band verkocht aardig wat platen van Icon en Draconian Times en mocht daarnaast voor 90.000 mensen Dynamo Open Air in 1995 afsluiten. Daarna ging het ergens mis. Muzikaal gezien vervreemde Paradise Lost zich in rap tempo van zijn fans. Ooit ontwikkelden zij de gothicmetal, maar tegen het einde van het vorige millennium leek Paradise Lost meer op Depeche Mode dan Depeche Mode zelf. Als metalband kun je het dan vergeten. Voor Paradise Lost twintig anderen, dacht men, want tot over maat van ramp werd gothicmetal big business. De laatste jaren vechten de Britten terug met een vernieuwd heavy geluid, dat sterk aan (jawel) Metallica doet denken, getuige het meest recente In Requiem.

Ooit was Roadrunner een kwaliteitslabel voor hippe Amerikaanse metal die niet in een hokje te stoppen viel. Want wat een te gekke bands hadden ze in de jaren negentig onder contract: Machine Head, Type O Negative, Fear Factory, Sepultura, Life of Agony, Dog Eat Dog, Biohazard etc. Roadrunner is anno 2007 het grootste label voor de harde sector geworden en richt zich niet meer alleen op nieuw talent. Oudgedienden Cradle of Filth, Opeth, Dream Theather, The Cult, Megadeth en Procupine Tree hebben ook onderdak gevonden bij Roadrunner. Roadrunner Roadrage 2007 is daardoor een allegaartje geworden van oude en nieuwe helden, met typische en a-typische videoclips...

Sinds metalband Pantera er mee kapte, is zanger Phil Anselmo meer dan ooit bezig met zijn andere bandjes. De meeste daarvan zijn niet bijster interessant. Met name de extreme hobbybandjes met namen als Viking Crown en Christ Inversion laten niet zien waar de kracht van deze brulboei ligt. Phil Anselmo kan méér dan alleen brullen. Zijn grootste prestaties waren natuurlijk tijdens het gouden Pantera-tijdperk, tussen 1990 en 1996. In die tijd -1995 om precies te zijn- kwam ook het debuut van southernmetal-allstarband Down uit, genaamd NOLA. Een meesterwerk dat een natuurlijke samensmelting liet horen van de sludgesound uit New Orleans (Crowbar, Eyehategod) met de heavy metal van het Texaanse Pantera en de southernmetal van Corrosion of Conformity.

Van alle bands die begin jaren negentig in het vaarwater van Nirvana succes kregen, behoort Therapy? tot de weinige groepen dat tot op de dag van vandaag nog even eerlijk en fris klinkt als toen. Na de vette jaren 1994-1996 ging het natuurlijk wat minder. Er werden drie albums (Semi-Detached, Suicide Pact: You First! en Shameless) gemaakt die artistiek en commercieel gezien behoorlijk flopten. Vanaf High Anxiety uit 2003 bevinden de Noord-Ieren weer op het juiste pad. Dat van de strakke, noisy poppunk zonder te vervallen in de vreselijke cliché's die kleven aan de besmette term 'punk'.

Het heeft even geduurd voor Dino Cazares met een nieuwe band op de proppen is gekomen. De kogelronde ex-gitarist van Fear Factory moet een tijdje goed ziek zijn geweest van het feit dat zijn band gekaapt is door Christian Olde Wolbers en een niet onaardige doorstart beleefde zonder hem. Twee jaar terug hoorden we voor het laatst van de Amerikaan toen hij een bijdrage leverde aan het Roadrunner United-project. Divine Heresy is de naam van zijn nieuwe band waarmee keihard probeert terug te slaan.

Taste of Chaos is de naam voor een reeks festivals en concerten die verband houden met de post-hardcore/emo scene. Zo treden in november The Used en Rise Against samen in 013 op in het kader van Taste of Chaos. Vooral in Amerika -de bakermat van alles wat emo is- is het succes van de festivals (te vergelijken met de Warped Tour) groot. Nu in Europa langszaam aan iedere puber met een laag zelfbeeld aan de emo, oogschaduw en scheermesjes zit, lijkt ook hier de markt groot genoeg om een verzamelaar uit te brengen met bands die Taste of Chaos-worthy zijn.

Hoge bomen vangen veel wind. Grote pompoenen ook. Zeker als die pompoen Billy Corgan heet. Corgan kan weinig briljants meer doen luidt de kritiek. Of het nu solo is, met zijn voormalige 'supergroep' Zwan en nu weer met Smashing Pumpkins. Sinds Mellon Collie and the Infinite Sadness uit 1995 is het beste van die band er wel af, daar is iedereen het wel over eens. Het eerste album na de heroprichting van Smashing Pumpkins, Zeitgeist krijgt er dus ook genadeloos van langs. Is dat nu terecht?

Je zou bijna vergeten dat Ozzy Osbourne ook nog muziek maakt. De Osbournes-ster is tegenwoordig bekender om zijn reality soap dan om zijn heavy metal-muziek. Of zijn imago daar nou door beschadigd is of niet, hij blijft een legendarisch figuur binnen het hardrock- en metalwereldje. Door The Osbournes en andere bezigheden duurde het zes jaar voor Ozzy met een nieuw album kwam. Al verscheen er twee jaar geleden nog een coveralbum uit waarop hij samenwerkte met Jerry Cantrell van Alice in Chains. Op het nieuwe Black Rain worden de gitaren echter weer gewoon verzorgd door oudgediende Zakk Wylde.

Niemand gaf de afgelopen jaren meer iets om Shaun Ryder, de gevallen frontman van Happy Mondays en later Black Grape. Zijn overmatige drugsgebruik (dat nog het beste te vergelijken was met een chemisch experiment) bracht hem zowel lichamelijk als financieel aan de rand van de afgrond. Dat hij nog leeft, mag daarom een wonder heten. Of hij het nu rustiger aan doet of niet, dat hij in staat is geweest om met de Mondays een nieuw album op te nemen, kun je gerust goddelijke interventie noemen.

The Freed Man van Sebadoh stamt uit een tijd dat cassettes nog een functie hadden. Die van je muziek tapen, kopiëren en rondsturen om zo mensen enthousiast te maken. De kwaliteit liet te wensen over, maar het resultaat kon maximaal zijn als je beschikte over een beetje talent en een netwerk. Anno 2007 is dit ondenkbaar geworden. Het gemiddelde beginnende bandje kan je met behulp een computer beter geproduceerde muziek laten horen. Zie MySpace.

***Attentie*** Donderdag 28 juni in de Goffert in Nijmegen: Pearl Jam, Incubus, Kings of Leon...

Yeah!

...en... Satellite Party!

Wie, wat? Waar moet ik die van kennen?

Wie Echo & the Bunnymen in 2005 in Paradiso heeft gezien, zag een band die nog altijd relevant is en bezig is met een comeback. De band uit Liverpool maakt zelf de vergelijking met de prestaties van de plaatselijke FC, die in de jaren zeventig en tachtig haar grootste succes behaalden door vier keer de Europa Cup I te winnen. Echo & the Bunnymen meest vruchtbare periode loopt parallel met die van FC Liverpool. De voetbalclub veroverde in 2005 voor het eerst in twintig jaar de Champions League. The Bunnymen scoorde in dat jaar weliswaar geen hit maar Stormy Weather was wel een ouderwets goed album. Tot zover het onvergelijkbare vergelijken.

In een perfecte wereld zou Anathema minstens in de voetsporen van Radiohead en Pink Floyd zijn getreden. Maar de wereld is verre van ideaal en Anathema zit ondanks een groot potentieel zelfs alweer een aantal jaren zonder platencontract. Een nieuw album kan niet gemaakt worden zonder geld en dus toert Anathema regelmatig langs Nederlandse podia.

Het contrast kan haast niet groter: terwijl in de Amsterdam ArenA complete volksbuurten zich hebben verzameld om te genieten van de Nederlandse wereldtoppers Gerard Joling, Gordon en René Froger, is even verderop in de Heineken Music Hall een wat elitairder publiek bij elkaar gekomen voor Tori Amos. In de HMH echter geen in het roze gestoken woedende menigte en vechtpartijen vanwege een slecht geluid en suizende oren.


Tori Amos

De Manic Street Preachers zijn de laatste jaren een beetje uit beeld geraakt. De twee vorige albums, Know Your Enemy en Lifeblood, konden mede door de breuk met hun stevige rockverleden niet aan de verwachtingen voldoen. Je zou juist verwachten dat een politieke band als de MSP juist een tandje harder gaat in tijden gedomineerd door Bush en Blair. Niet dat de Manics niet politiek meer zouden zijn. In tegendeel, maar om een cliché te gebruiken: 'de overtuiging is zoek'. Dan is het meestal tijd voor sabbatical, die twee van de drie Welshmen dan ook op een creatieve manier hebben benut. Nicky Wire en James Dean Bradfield brachten beiden vorig jaar een soloalbum uit.

Devin Townsend staat bekend als iemand met een bipolaire stoornis. De stemmingswisselingen resulteren bij hem in ernstige soloalbums, pure agressie (Strapping Young Lad) en soms in een opgewekt project zoals Ziltoid the Omniscient. Of ja, opgewekt, Devin Townsend begeeft zich immer op het de grens van de edelkitsch en totale waanzin en dat is bij Ziltoid niet anders.

"In an ideal world Green Day would be paying this group royalties till doomsday!"

Over deze uitspraak -gedaan door iemand van mannenblad GQ Magazine- valt natuurlijk wat af te dingen. De vraag is echter waarom Stiff Little Fingers op The Story So Far een citaat van een veredelde FHM nodig heeft om het belang van hun muziek te onderstrepen.

Talk Talk heeft onbewust gediend als soundtrack tijdens de eerste tien jaren van mijn leven. Iedere keer als ik 'Such a Shame' hoor moet ik denken aan de keren dat ik van mijn fiets af lazerde, toen ik de fietskunst ongetwijfeld onder de knie probeerde te krijgen. Dat nummer moet toen door mijn hoofd gespookt hebben.

Veel alternatieve muziek uit de jaren zeventig en tachtig wordt momenteel remastered uitgebracht, vaak aangevuld met extra tracks en livemateriaal. EMI bracht onlangs de vier albums van de Britse postpunk-formatie Magazine opnieuw uit.

Met bands als Killswitch Engage, Trivium, Lamb of God en dit Shadows Fall valt er weer wat te beleven binnen de Amerikaanse metalscene. Er wordt door sommigen al gesproken van een 'New Wave of American Metal'. Naar de release van het nieuwe Shadows Fall-album Threads of Life wordt in ieder geval reikhalzend uitgekeken. De band zit al jaren in de lift en de doorbraak naar een groot publiek lonkt.

Het blijft een merkwaardig verhaal. Testament, de eeuwige subtopper van de thrashmetal heeft door de jaren een aantal van de meest talentvolle metal-muzikanten aangetrokken en afgestoten. Als je alleen al kijkt naar het rijtje drummers dat ze versleten hebben: Gene Hoglan, Paul Bostaph, Dave Lombardo, John Tempesta, Chris Contos en momenteel Nick Barker. Desondanks werd nooit het succes (en erkenning?) in de mate van 'De Grote Vier van de Thrash' bereikt.

Dat is natuurlijk een grapje, die titel. Elke cd waarop Devin Townsend zijn scheur open trekt is per definitie níet bedoeld voor de gemiddelde Q-music luisteraar. De samenstellers van deze cd hebben sowieso humor: De christelijke metal van Demon Hunter is gesandwicht tussen de Duitse deathmetal/metalcore van Heaven Shall Burn en de band die ooit een nummer schreef met de titel 'Oh My Fucking God': Strapping Young Lad. Over de andere bands die onchristelijke muziek maken op deze cd nog maar te zwijgen...

Ondergetekende zal er wel nooit meer overheen komen: de genialiteit van Nine Inch Nails ontdekken vlak ná het legendarische optreden van 28 november 1999 in 013. Pas meer dan zes jaar later werd het enigszins goed gemaakt tijdens Rockin'Park met een wervelend optreden in de tent aldaar. Maar de drang om Nine Inch Nails in één van de beste zalen van Nederland te zien bleef. Toen bekend werd dat Trent Reznor en co. naast twee keer Paradiso dus ook weer naar Tilburg zouden komen was ik vanzelfsprekend blij.

Southern rock zal wel voor altijd gekoppeld blijven aan de jaren van Creedence Clearwater Revival, The Band, Lynyrd Skynyrd en The Allman Brothers. Het zijn de jaren waarin de muziek en levenstijl van het (blanke) zuiden van de Verenigde Staten op de kaart worden gezet. Toch is het nooit helemaal verdwenen. Denk bijvoorbeeld aan het succes van ZZ Top in de jaren tachtig. En The Black Crowes, die met hun bluesy hard-rock twintig jaar later zorgde voor een kleine opleving. Terwijl er in New Orleans binnen de plaatselijke metalscene een monsterverbond werd gesloten onder de naam 'Down' met leden van onder andere Crowbar, Pantera en Corrosion of Comformity. Southern 'metal' werd dat later genoemd. In dat genre opereert ook Black Stone Cherry uit Kentucky.

Er is veel over geschreven en gediscussieerd in de bijna veertigjarige geschiedenis van heavy metal. Stereotypen werden daarbij meestal niet vermeden. Een intelligente benadering van de subcultuur en muziekstroming is een zeldzaamheid. Dat het onderwerp wel degelijk op niveau benaderd kan worden bewijst Metal: A Headbanger's Journey.

Platenmaatschappij Renascent verricht goed werk. Vorig jaar bracht Renascent de eerste drie Comsat Angels-albums opnieuw uit plus een verzamelaar met zeldzaam livemateriaal. Nu komen ze met twee re-releases van de twee albums uit de jaren negentig, My Minds Eye (1992) en The Glamour (1995). Als dat nog niet genoeg is, is er ook nog een nieuwe dubbelelaar met voornamelijk demo's.

EMI heeft besloten om het tweede album van 30 Seconds to Mars proper uit te brengen nu 'The Kill' regelmatig airplay krijgt. A Beautiful Lie verscheen namelijk al in augustus 2005 en kon toen hier weinig potten breken.

The Shins uit Portland is een grote belofte in het indiecircuit sinds Oh, Inverted World (2001) en Chutes too Narrow (2003). Wars van alle trends en zonder enige connectie met het geluid waar hun label Sub Pop bijna twintig jaar geleden faam mee maakte, maakt The Shins aanstekelijke indiepop met folkinvloeden.

Martelen en metal, ik zie een logisch verband. Niet alleen kun je met metal mensen psychologisch het leven zuur maken (het schijnt dat St. Anger met stip op 1 staat in Abu Ghraib om stoute Irakezen onder druk te zetten), het thema martelen vormt in allerlei extreme varianten van de metal het hoofdthema. Onder andere Cannibal Corpse is er groot mee geworden. Valt me een beetje tegen dat juist deze band geen bijdrage levert aan de soundtrack van Saw III. Als er toch één band is die het 'ziekelijke' met het 'aangename' verenigt...

Het is hard werken als je in een band als The Posies zit. Wil je kunnen rondkomen van je passie dan moet je regelmatiger albums uitbrengen dan je nu doet. Jon Auer en Ken Stringfellow beunen daarom bij in het heropgerichte Big Star. Stringfellow bracht al meerdere soloplaten uit. En nu is het de beurt aan Jon Auer die debuteert met Songs From the Year of Our Demise
.

Je muzikale smaak ontwikkelen was voor de komst van internet een interessante bezigheid. Vóór het succes van Last FM, FOK! (vooral de reviewsectie) en internetradiostations was je aangewezen op vrienden (die zag je in die tijd nog wel eens), popbladen, radio 3 FM (Hilversum drie), MTV en natuurlijk Beavis & Butthead. Juist. Dankzij de creaties van Mike Judge heb ik zelf onder meer Tool, Ministry, Helmet en Johnny Cash leren kennen. Vonden Beavis & Butthead het goed, dan ging ik mee. Behalve dan bij GWAR...

De laatste jaren van de 90's beschouw ik als de magere jaren van dat decennium op het gebied van de Amerikaanse en de Britse rockmuziek. In 1998 waren alle succesvolle britpopbands over hun hoogtepunt heen en was er van de baanbrekende Amerikaanse alternative scene weinig meer over. In dat vacuüm bracht Gomez Bring It On uit, een album dat samen met Mezzanine van Massive Attack bovenaan op menig eindejaarlijst prijkte. Gomez won met Bring It On zelfs de Mercury Music Prize voor beste album. Verrassend, want de 'bluesy rootsrock' was niet iets wat je van een Britse band op dat moment zou verwachten.

Wat mij betreft is black metal nooit meer beter geweest dan Dimmu Borgirs Entrone Darkness Triumphant. Er moet gezegd worden dat het hele genre nooit aan mij besteed is geweest. Dat komt voornamelijk doordat ik het idee heb dat die muzikanten in hun satanistische overtuiging soms wel hééél ver gaan. In Noorwegen is menig kerk in rook opgegaan door toedoen van fanatische aanhangers van het genre. En door kinderlijke jaloezie hebben sommige muzikanten zelf het leven moeten laten. Kijk, dan hoeft het voor mij al niet meer zo… waar is dan de man die zegt: het is allemaal maar een grap?

De grootste zonde in de metal zal volgens velen begaan zijn door Metallica, toen die band haar cultstatus inruilde voor die van mega-act. De transformatie ging bovendien gepaard met het gedrag van verwende rocksterren en een aftakeling in genialiteit. James Hetfield was ooit cool, in alles wat hij deed, maar ook een fantastische songwriter en indrukwekkende zanger met een herkenbaar stemgeluid. Toen Metallica de metal opeens links liet liggen, ontstond er een gat dat nooit echt opgevuld is.

Roadrunner Roadrage is de jaarlijks terugkerende video-compilatie van Roadrunner Records. Oud-collega Flipneus schreef de review van de vorige twee dvd's, in 2004 en 2005. Hij schreef onder andere over hoe het kan dat promovideo's bij metalbands vaak een bijzaak zijn en dat er zelden clips gemaakt worden die opvallen door goede ideeën en artistieke, hoogstaande kwaliteit.

Wat als, wat als, wat als... wat als Pearl Jam commerciële uitbuiters waren geworden na het verschijnen van Ten? Wat als Eddie Vedder even zelfdestructief was geweest als Kurt Cobain? Wat als het Roskilde-incident nooit had plaatsgevonden? Wat als Vitesse gewoon in voetbalstadion Nieuw Monnikenhuize was blijven voetballen? Tja, dan zou het Pearl Jam-concert van gisteren misschien heel anders geklonken hebben.

Zombies, doodgravers, seriemoordenaars en abattoirmedewerkers opgelet: Wednesday 13 (Joseph Poole) is terug om jullie een soundtrack voor het leven te geven. Dat lijkt me althans de bedoeling van deze tweede solocd van de zanger die voornamelijk bekend is geworden door zijn vorige projecten Murderdolls en Frankenstein Drag Queens From Planet 13.

De heren van TV on the Radio zien er niet alleen uit alsof ze van Mars komen; hun muziek klinkt ook buitenaards. Dat is geen waardeoordeel. En ook geen racistische opmerking trouwens. Het gaat om een kwintet uit Brooklyn dat zich in de postrock hoek bevindt. Maar TV on the Radio is beyond postrock. Vaak is het niet eens rock te noemen en stoelt het geluid op drum & bass, triphop, avant-garde en freejazz.

Corey Taylor en Jim Root hebben aan één uitlaatklep niet genoeg en dus spelen zij naast Slipknot ook in Stone Sour. Of is het andersom? Want Stone Sour was eerder. Maar goed, Slipknot is natuurlijk de belangrijkste van die twee. Maar ik kan me voorstellen dat met name Corey Taylor het met die band een beetje gehad heeft. Hij heeft behoefte aan melodie en zanglijnen, aspecten die niet voor niets nu ook steeds meer er bij Slipknot in sluipen.

Zebrahead wijkt iets af van de moderne Californische punk door de raps van Ali Tabatabaee. In 2000 scoorde ze een kleine hit met het puberale 'Playmate of the Year', een tamelijk onbenullig nummer dat alleen opviel door de video met de playmates van Hugh Hefner.

Mötley Crüe is op een bepaalde manier dé hardrockband van de jaren tachtig te noemen. Er zijn namelijk weinig bands te vinden die zich meer overgegeven hebben aan alle facetten van de Sex, Drugs & Rock 'n' roll dan de band uit Los Angeles. Mötley Crüe domineerde de Amerikaanse hitslijsten met hits als 'Dr. Feelgood', 'Without You' en 'Girls, Girls, Girls'.

Tool is om verschillende redenen een uitzonderlijke band te noemen. Natuurlijk, de vaak technische en artistieke muziek is op zich al uniek en uit duizenden te herkennen, maar Tool is niet meer de enige die 'moeilijke' muziek maakt. Ook de relatief oncommerciële manier om hun producten te verkopen is inmiddels niet nieuw meer. Dat Tool per album op voorhand al minstens een paar miljoen kan wegzetten is op z'n minst wél opmerkelijk te noemen. Tool is in ieder geval één van de weinige bands die tot nu toe kritiekloos bewonderd werd door fans, pers en niet te vergeten Fred Durst.

Een appeltje voor de dorst zou je Operation: Mindcrime II kunnen noemen. Het zat er namelijk al lang aan te komen, het vervolg op het ambitieuze doorbreekalbum van Queensrÿche uit 1988. Al meer dan een decennium is de band uit Seattle op zoek naar de inspiratie voor een album dat zich kan meten met Empire (1990), Operation: Mindcrime en in mindere mate Promised Land uit 1994.

Nieuwe cd's van Pearl Jam, Tool en Therapy? Goed dat tenminste nog enkele kleurrijke exponenten van het vorige muziekdecennium de eeuwwisseling overleefd hebben. Al had ik van Therapy? gedacht dat ze zich aan hun Ten Year Plan zouden vastklampen. Gelukkig hebben ze het niet gedaan want ondanks dat de Noord-Ieren met wisselvallig resultaat platen uitbrengen, komt er zo nu en dan toch weer zo'n echt popmetalpunkalbum van hun uit.

Je kunt zeggen van Pearl Jam wat je wil, maar niet dat het géén volhouders zijn. Eddie Vedder en co hebben veel ups en downs gehad, en hadden in 1994 of 2000 makkelijk de stekker eruit kunnen trekken. Bijvoorbeeld vanwege de druk, snel vergaarde rijkdom of later door het Roskilde-incident waar negen doden vielen door verdrukking. De wil om te overleven is dus blijkbaar groot.

Dit zesde album van Vanden Plas is een conceptalbum zoals het haast gebruikelijk is geworden in het genre van de prog. Het vertelt het verhaal dat losjes is gebaseerd op het beroemde avontuur van de Graaf van Monte Christo van Alexandre Dumas.

Creed was 5 jaar terug met zo'n 30 miljoen verkochte albums de bestlopende rockband op dat moment. Scott Stapp zou gek zijn als hij die fansschare niet zou bedienen, dus doet hij met andere muzikanten hetzelfde wat hij met Creed deed.

Rykodisc is bezig om Bill Hicks postuum heilig te verklaren. De laatste jaren verschijnen er met enige regelmaat opnames van deze in 1994 overleden stand-up comedian. In december besprak ik het fantastische dubbelalbum Salvation dat mij introduceerde tot de logische wereld van Bill Hicks. Relentless is een nieuwe DVD die mij ook de visuele kant van de meester leert kennen.

In 1998 kwam het eerste soloalbum van de Noorse Liv Kristine uit, Deus ex Machina genaamd. Zij liet met dit, toch vrij softe, popalbum horen dat ze meer dan alleen sopraanzangeres van een metalband was. Commercieel doet Liv Kristine het sindsdien vooral in Duitsland erg goed waar ze tegenwoordig ook met haar nieuwe band Leaves' Eyes scoort.

Met Mezmerize heeft System of a Down mij pas echt weten te overtuigen een blijver in de 'alternative metal' te zijn. Toxicity uit 2001 had nog een toevalstreffer kunnen zijn, Mezmerize ontsteeg de status van bekende metalband in die van bescheiden mega-act.

Bill 'Goatboy' Hicks (1961-1994). Zijn naam zal in Nederland bij de meeste mensen wellicht geen bel doen rinkelen. Hoewel sommigen (een week geleden behoorde ik tot die groep) misschien zijn naam kennen via de metalband Tool, waarvan een ode aan Bill Hicks op hun cd Ænima te vinden is. Of toch via dat fragment van hem dat vorig jaar werd uitgezonden tijdens Zomergasten met Theo Maassen. Toch wordt hij in de VS en vooral in het Verenigd Koninkrijk gezien als één van de laatste grote politieke standup comedians.

The Who kwam in de Uitslag FOK! Album Top100 Allertijden vreemd genoeg niet voor terwijl 'oldies' als The Velvet Underground,The Doors, The Beatles en Pink Floyd bij de jeugd wel gretig aftrekt vindt. The Who is niet minder legendarisch, niet minder invloedrijk en zeker niet minder hip dan hun generatiegenoten.

Ondanks mijn Poolse roots ben ik onbekend met muziek uit Polen. Ik weet dat Vader uit het nieuwe EU-land komt maar, daar houdt mijn kennis van Poolse muziek dan ook op. Onbewust heb ik misschien zoiets van: die arme schelmen hebben de middelen er niet voor om mooie muziek te maken. Tot ik deze cd van Riverside tegenkwam in lovende recensies. Kijk, dat maakt mij wel nieuwsgierig, vooral omdat ik het land waar mijn opa zaliger vandaan kwam wel wil steunen.

Plotseling gebeurde er iets in het leven van Herman Brusselmans. De man die klaagt dat ie nooit wat meemaakt trouwde deze zomer eindelijk met z'n 'Phoebe', terwijl zijn andere kameraad, zijn hond 'Woody', naar de eeuwige jachtvelden gestuurd werd. En dan nog tijd over hebben om aan een nieuw boek te werken.

Als er één band is geweest die gothrock in de jaren tachtig enig cachet gaf, is het Fields of the Nephilim wel. Met concepten over oudheden, het occulte, diepgravende theorieën en wat al niet, weken deze Britten af van de meeste van hun generatiegenoten. Van die generatie is niet veel over. De grotere zus, The Sisters of Mercy, is al eeuwen bezig met het plannen van een nieuw album, iets waar Fields of the Nephilim tot voor kort ook mee bezig was. Vijftien jaar na Elizium is er nu Mourning Sun, in een heel ander tijdperk...

Ik deed een jaar geleden een interview met Piet Goddaer. Op de vraag hoe het toch kan dat Belgische bands en artiesten in vergelijking met Nederlandse vaak zo'n verdomd eigen(wijs) geluid hebben, antwoordde de Ozark Henry-zanger in een haast onverstaanbaar West-Vlaams: 'Wij Belgen kijken meer naar onze buurlanden en met name naar Frankrijk terwijl de Nederlandse groepen zich blijven fixeren op Engeland en de Verenigde Staten.' Zo had ik het nog niet bekeken.

Yeah, de nieuwe Nickelback. Dat is gegarandeerd weer een lekker progressieve hardrockplaat vol met onvoorspelbare liedjes die geenszins lijken op wat de band in het verleden heeft gedaan. Dit wordt een spannende trip.



Dit soort sarcasme brengt me in een bevooroordeelde positie maar is de nieuwe Nickelback echt een parodie op een parodie?

Machine Head heeft opzettelijk gewacht met het uitbrengen van een DVD tot het moment dat de band op z'n best was. Drie jaar geleden gaf namelijk niemand meer een cent om de invloedrijke band uit Oakland. De slechte verkoopcijfers van Supercharger uit 2001 lagen daar aan ten grondslag en als Roadrunner Records je dan ook nog laat vallen dan is de motivatie helemaal zoek.

Heavy metal-band Disturbed heeft het met Ten Thousand Fists gepresteerd om boven Bon Jovi in de Amerikaanse Billboard binnen te komen. Op één dan nog wel. Bon Jovi zit zich ongetwijfeld af te vragen wat Disturbed nu weer voor iets is. Het is geen nieuwe hype in elk geval.

Oceansize komt uit Manchester en heeft niks te maken met de vele legendarische bands en artiesten die de grauwe arbeidersstad voortbracht.
Geen britpop, postpunk of funky beats maar een universeel klinkende mix van rock, metal, progrock, whatever. Iets zonder stempel. Dat zetten critici tegenwoordig namelijk alleen op bands wiens namen beginnen met 'the'.

Met de 'terugkeer' van de jaren tachtig is de aandacht ook weer gericht op de Simple Minds. De band is echter nooit uit elkaar geweest zoals veel van hun collega 'new wave'-bands. Het gebrek aan publiciteit had vooral te maken met het uitblijven van fatsoenlijke albums de afgelopen jaren en hun laatste grote hit ('She's a River') stamt alweer uit 1995. De band speelde hierdoor niet meer voor massa's mensen maar wel bijvoorbeeld in het landelijk gelegen Hellendoorn (in 2004). Met de nieuwe cd Black & White 050505 kunnen oude tijden misschien herleven.

In de wereld van de metal zijn er jaarlijks een stuk of drie of vier cd’s die echt terzake doen en waar elke liefhebber naar uit kijkt. Eén van die releases voor dit jaar is de nieuwe Opeth. Sinds hun alom bejubelde Blackwater Park-album uit 2001 behoort Opeth tot de populairste metalbands van Europa. Met het nieuwe Ghost Reveries wordt nu ook Amerika bestookt met progressieve deathmetal getuige de 64ste plaats in de Billboard albumlijst. Het moeten ongetwijfeld mooie tijden zijn voor gitarist Peter Lindgren die ik drie uur voor het optreden in 013 Tilburg te spreken krijg.

Soundtracks en grote Hollywoodproducties. Zelden een interessante combinatie. Meestal is zo'n soundtrack vooral bedoeld om de pas getekende bands bij major-platenmaatschappijen te promoten. Denk maar aan alle horror en actiefilms van de laatste jaren. Stealth is hier geen uitzondering op.

Bij Fear Factory wist je altijd één ding zeker: om de drie jaar komt er nieuwe cd uit. Die zekerheid hebben de fans nu niet meer want al een jaar na Archetype is Transgression verschenen. Ik kan hieruit concluderen dat de 'nieuwe' bandleider Christiaan Olde Wolbers zijn team van arbeiders harder laat werken. Maar of dit ook ten goede komt van de muziek weet ik zo net nog niet.

Op de nieuwe cd van Opeth zaten ongetwijfeld veel metalheads te wachten. Als een van de weinige echt originele metalbands die de laatste vijf jaar zijn doorgebroken, heeft Opeth veel fans van binnen en buiten de metalscene bediend (én verdiend) met hun boeiende mix van extreme metal en progrock. Met het ingetogen, prachtige Damnation uit 2003 werd zelfs de Amerikaanse Billboard albumlijst gehaald. De verwachtingen rond Ghost Reveries waren dan ook erg hoog gespannen. Ze zouden toch niet zijn gezwicht voor de commercie?

Waren de Posies nou uit elkaar of niet? Het leek erop maar het feit dat de Simon & Garfunkel van de powerpop, Jonathan Auer en Ken Stringfellow, na de split regelmatig samenkwamen (voor een aantal projecten en om hier en daar een tour te doen), deed niet verhullen dat het nog gewoon een duo liedjesschrijvers was. Geen ruzie dus en dus zouden ze gek zijn als er niet nog een Posies-album kwam. En zo geschiedde het: Every Kind Of Light heet hun nieuwe album.

In de Verenigde Staten is My Chemical Romance een band die groter en groter aan het worden is. Deze tweede cd is daar ook al meer dan een jaar uit. De rest van de wereld neemt nu langzaam kennis van deze poppunk. Hebben we dan nog niet genoeg van dit soort bands rondlopen?

De ooit onaantastbare status van de grootste progressieve metalband van metalland liep met de vorige release, Train of Thought (2003), een deuk op. Was Dream Theater überhaupt nog wel progressief? Desondanks werd de 'hardste en donkerste DT-cd ooit' met open armen ontvangen door 'gewone' metalfans. Met Octavarium hoopt Dream Theater weer wat terug te doen voor die andere doelgroep, de progfans.

De grootste band van deze planeet is in Nederland. Hét moment waar de tienduizenden U2-fans op zaten te wachten. Sinds 5 februari om precies te zijn toen alle 150.000 tickets voor de drie concerten binnen een uurtje uitverkocht raakten en de gelukkigen die een kaartje hadden kunnen bemachtigen zich konden verheugen op de tweede week van juli. De band lijkt de succesvolle Elevation Tour qua populariteit te overtreffen. Maar de Vertigo Tour is dan ook heel bijzonder.

Het moest er ooit eens van komen. Zoals zoveel legendarische en semi-legendarische bands is ook Life of Agony bezig met een comeback. Eerst met een tour en nu een nieuwe plaat. En uiteraard in originele bezetting.

Platenlabel Roadrunner begeeft zich met Killswitch Engage, Trivium en Chimaira nu meer dan ooit op het (melodieuze)metalcore front. Still Remains is het nieuwste oorverdovende wapenfeit dat ingezet wordt.

Trent Reznor heeft het voor elkaar gekregen om in cleane toestand een album op te nemen. Waarschijnlijk is dat de reden waarom we nog langer moesten wachten op een regulier album dan de gebruikelijke vijf jaar. Nu moet je niet meteen denken dat Mr. Nine Inch Nails een positieve of vrolijke plaat heeft gemaakt. Reznor gaat gewoon verder waar hij de laatste 16 jaar zijn brood mee heeft verdiend: fragmenten van zijn mistroostige gedachten vereeuwigen op schijfjes polycarbonaat (met een laagje aluminium!) en vinyl.

James LaBrie is de zanger en het gezicht van Dream Theater, de succesvolste progressieve metalband van de laatste 15 jaar. Toch is zijn inspraak bij de band maar gering. Het is dus niet verwonderlijk dat zijn stem buiten Dream Theater regelmatig te horen is op albums van andere bands of bij soloprojecten. Elements of Persuasion is na twee (semi-solo) Mullmuzzler cd's, het eerste echte soloalbum van James LaBrie.

In geen enkel metalgenre wordt het publiek zo goed verwend als in de progressivemetal. Bands brengen zeer regelmatig cd's uit, komen vaak op bezoek om hun kunstje live te doen en schromen het niet om het later als dubbel-cd te releasen. Bij Dream Theater en Queensrÿche is er inmiddels een wildgroei van liveregistraties ontstaan en moet je bij een kleine portemonnee gaan kiezen. A Night To Remember van Evergrey is echter pas de eerste livecd van deze Zweedse band en dat na vijf studioalbums in zeven jaar. De relevantie van zo'n cd is dan des te groter.

Wednesday 13 is beter bekend als zanger van cultband Frankenstein Drag Queens From Planet 13 maar vooral Murderdolls. Omdat hij zich in die laatste band niet helemaal kan storten op z'n horrorhobby is er nu Wednesday 13. Zijn soloband die alle voorwerk van White Zombie, The Misfits en Alice Cooper tekstueel nog eens dunnetjes overdoet en ergens verder gaat waar FDQFP13 kapte. Geïnspireerd dus op b-films van Ed Wood met veel zombies, bloed en natuurlijk de onvermijdelijke dood.

Jeff Martin, Jeff Burrows en Stuart Chatwood kunnen in Canada niet over straat lopen of ze worden vastgeklampt door fans van hun band, The Tea Party. Het powertrio heeft in de rest van de wereld daar niet zo'n last van. Het zijn sterren in eigen land terwijl een land als de Verenigde Staten de Canadezen links laat liggen. De VS is dan ook het land waar 'standaard' rock steevast bovenaan in de hitlijsten staat en laat 'standaard' rock nou het laatste zijn, waar The Tea Party zich de afgelopen 10 jaar mee heeft bezig gehouden. Eigenwijs is de band altijd geweest. Alle kritiek dat de band zou klinken als Led Zeppelin-meets-The Doors werd van tafel geveegd toen het drietal Nine Inch Nails als belangrijkste invloed ging beschouwen. Met de albums Transmission (1997) en TRIPtych (1999) werd bewezen dat The Tea Party alles behalve seventies-retrorock maakt, maar vooral een nineties-band is. Op de opvolger van die twee 'elektronische' schijven, The Interzone Mantras (2001), wordt met een echo teruggegrepen naar de eerste twee albums (Splendor Solis uit 1993 en The Edges of Twilight uit 1995). Maar The Tea Party blijft daarmee allerminst 'standaard-rock' produceren. Toch constateer ik een change of direction in de sound van het collectief. Heeft The Tea Party op Seven Circles zich aan zijn belofte gehouden...?

De tragische zelfmoord van Feeder-drummer Jon Lee in januari 2002 heeft de band geen windeieren gelegd. Sinds zijn dood is het trio populairder dan ooit en heeft zelfs de serieuze muziekpers aandacht voor de band gekregen. Dat geeft je toch te denken. Gek genoeg is de muziek er alleen maar beter op geworden. Alsof Feeder in één klap al haar onschuld heeft verloren. Om maar weer een rotcliché te gebruiken: de overgebleven mannen van Feeder zijn 'volwassen' geworden. Dat was al goed te horen op Comfort of Sound uit 2002 waar nummers als 'Just The Way I’m Feeling' en 'Forget About Tomorrow' meer dan ooit zijn voorzien van melancholie. Was het een voorteken van hoe de band zich in de toekomst zou gaan ontwikkelen?

De carrière van Spock's Beard is een beetje te vergelijken met die van Genesis. Blikvanger-en-zanger verlaat de band, drummer neemt het roer over en gaat zingen. Tot zover zijn er parallellen, want Spock's Beard zal commercieel zeker niet dezelfde kant op gaan als Genesis in het zeer succesvolle Phil Collins tijdperk. De vertrokken Neal Morse drukte bij Spock's Beard namelijk een erg grote stempel op de sound. Zo groot dat er van het geluid van prachtplaten The Kindness of Strangers (1997) en V (2000) anno 2005 haast niks meer over is. De eerste Morse-loze Beardplaat Feel Euphoria uit 2003 is daar het bewijs voor. De nieuwe cd Octane vormt zelfs sluitend bewijs…

Van alle gothicmetal-bands die aan het einde van de vorige eeuw zorgden voor een ware hype in de metalwereld, is het Noorse Tristania misschien wel de meest geloofwaardige. De manier waarop tekst en muziek gepresenteerd wordt, is zo professioneel en overtuigend dat de makers wel in kastelen moeten wonen. En daar regelmatig engelen of duivels over de vloer krijgen. Maar even leek het alsof Tristania er zich voorgoed teruggetrokken had, want het laatste wapenfeit (World of Glass, 2001) is alweer van drieëneenhalf jaar geleden. En er kan binnen die tijd veel veranderen.