De tweede show van de Asthon Brothers met de welluidende naam Ballyhoo! is nu uit op DVD. Na de eerste succesvolle voorstelling en tegelijk het afstudeerproject aan de kleinkunstacademie van de vier leden De tragiek van de onderman, kon Ballyhoo niet lang op zich laten wachten. Deze show heeft maar liefst 300 keer op de planken gestaan, zowel in Nederland als in het buitenland. Dat belooft veel.
Tom Ripley is bij de meeste FOK!kers wel bekend uit de film The Talented Mister Ripley (1999), waarin de psychopathische moordenaar door de toen nog onervaren Matt Damon werd gespeeld. Een betere vertolking was die van John Malkovich in Ripley's Game uit 2002. Enfin, de manier waarop de auteur Patricia Highsmith in haar boeken Ripley heeft omschreven, biedt meer dan genoeg aanknopingspunten om het karakter van deze intelligente maar uiterst emotieloze egocentrische moordenaar neer te zetten. In de verfilming van Ripley Under Ground doet acteur Barry Pepper een dappere poging.
Een film als The Excorcist spookt na het kijken nog dagen door je hoofd. Requiem gaat ook over een exorcisme. Maar dan echt. De film vertelt het verhaal van Michaëla. Ze woont in het zuiden van Duitsland bij haar ouders, die niet echt veel zin hebben haar uit huis te laten gaan. Michaëla wil studeren en uiteindelijk mag ze dan toch. Al snel blijkt de reden: Michaëla heeft een aantal zware epileptische aanvallen gehad.
Na 9-11 kwam langzaamaan de vraag naar boven waarom zoveel mensen nu zo'n ontzettende hekel hadden aan de joe es of ai. Was het zuiver afgunst, of was het de manier waarop Amerika zich in de wereld neerzette? Wat maakt nu dat mensen bereid zijn hun leven te offeren om de Amerikanen te treffen met dood en verderf? The War Within is het verhaal van een zo'n zelfmoordterrorist.
Het theaterseizoen is weer van start gegaan. Het vernieuwde Parktheater in Eindhoven, voorheen gewoon bekend als de Stadschouwburg, opende met de voorstelling Imperium van Fura Dels Baus. Deze experimentele dansgroep draait al een aardig tijdje mee en is voor het grote publiek voornamelijk bekend van de indrukwekkende openingsceremonie van de Olympische Spelen in Barcelona van 1992. Totaaltheater, zoals het zo mooi heet. Waar het op neer komt is dat het publiek zo veel mogelijk actief wordt betrokken bij de voorstelling. Dus niet op z’n Hollands braaf op stoelen zitten te kijken naar drummende smurfen, maar een lege zaal waar eigenlijk het straattheater binnen is gehaald. De voorstelling is de eerste theaterproductie in Nederland die een leeftijdsgrens mee kreeg van twaalf jaar. Er werd zelfs gesproken van 16 jaar, vanwege het naakte geweld. Dat beloofde wat!
Deze vakantie ben ik lekker burgerlijk op vakantie geweest in de Ardennen. Jawel, uiteraard in de buurt van La Roche, het Renesse van België. Daar hoort buiten wat biertjes, boswandelingen, grotten natuurlijk ook een tripje richting Bastogne bij, met een stop bij het Mardasson; Een monument met oorlogsmuseum. Daar hadden ze wat nieuws, een soort stok met een MP3-speler erin. Aan de hand van dat ding werd je door het museum geleid en kreeg je bij bepaalde objecten een verhaaltje. Heerlijk. Geen gids met een vaag accent, overstemt door jengelende kinderen terwijl je het onderwerp van gesprek allang kent.
The Last Kiss heeft niets te maken met het nummer van Pearl Jam, maar gaat over een stel vrienden die rond de dertig zitten. Hard op weg naar huis, kind, alles wat een normaal mens gelukkig zou maken. Perfect op schema, en ook helemaal volgens het programma vol twijfels. Even een opsomming: Eentje leest Kluuns "Help ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt", de ander is net gedumpt, eentje weigert elke vorm van commitment en de vierde is allergisch voor de huilbuien van zijn eigen baby. Niet echt een tienerfilm dus.
Deze review hoort overbodig te zijn. Wie dokter House (Hugh Laurie) nu nog niet kent, heeft heel wat uit te leggen. In seizoen 2 wordt eigenlijk nog steeds hetzelfde recept gevolgd. Beelden van een normale situatie, waar ineens iemand ziek lijkt te worden. Vervolgens duiken House en zijn team er bovenop, bekvechten wat over de diagnose die uiteindelijk de verkeerde blijkt te zijn en de patiënt krijgt weer wat andere verschijnselen. House weet, vaak aan de hand van patiënten op het spreekuur, de ware toedracht te achterhalen en de juiste diagnose te stellen.
De grootste uitvindingen zijn niet zozeer compleet nieuwe dingen, maar eerder combinaties van bestaande producten. Daar zou je ook de BootBag, op z'n Engels uit te spreken om misverstanden te voorkomen, onder kunnen scharen. Het is een laars als tas. Simpel.
Sophie Ellis-Bextor is weer terug met een nieuw album. Iedere Europeaan kent wel het ouderwets gezellige Murder on the dance floor en anders doet het nummer 'Groovejet' van Spiller wel een belletje rinkelen. Dit nummer betekende in 2000 de doorbraak voor de toen 21-jarige Sophie. Toch was dit liedje niet haar allereerste succes. Eind jaren negentig was ze al zangeres van theaudience, een relatief onbekende britpopband. Is Sophie erin geslaagd om, ondanks haar lange muziekcarrière, toch met wat nieuws voor de dag te komen?
De culturele industrie draait overuren. Op het eerste gezicht lijkt ook Criminal Minds slechts een kleine adaptatie op de bekende formule. Ook hier gaat een team van FBI agenten achter een moordenaar aan en wint het vooral door denkkracht.
Ondertussen kun je het geen rage of hype meer noemen. Poker is een blijvertje, misschien nog wel meer dan Catan. Dat was ook zo'n spel wat ineens iedereen speelde en waarvan dus ook dankbaar gebruik werd gemaakt met uitbreidingen en aparte scenario’s. Poker lijkt daar vrij veel op, met een groot verschil: het spel wordt al veel langer gespeeld. Op strippoker varianten en studentenhuizen na, echter nog niet vaak in de gemiddelde woonkamer. Die tijd is voorbij. Poker komt ongeveer dagelijks op TV, een format met sterren, een pokercolumn in De Pers, er wordt goud geld verdiend met online poker en nog veel meer. Waar deze groei nu ineens vandaan komt, is moeilijk te zeggen. Wel zou je kunnen zeggen dat het slechts een kwestie van tijd was.
Bij de term coaching denk je met name aan of de sportwereld, of het bedrijfsleven. Uiteraard zijn er de gelukkigen die een persoonlijke coach hebben, maar het leeuwendeel mag het zonder doen. Gerda Hamann is al jaren loopbaancoach. Terugkijkend op die talloze gesprekken met managers, op zoek naar een balans tussen werk en privé, schreef ze dit boek. Ze maakt daarin de stap richting de sportwereld, waar door coaching niet zozeer een mentale topprestatie geleverd moet worden, maar een fysieke. Of zijn die twee onlosmakelijk met elkaar verbonden?
Een ziekenhuisserie met een sarcastische manke Brit als middelpunt. Elke aflevering is opgebouwd volgens een vast stramien, die verdacht veel overeenkomsten vertoont met de manier waarop CSI in elkaar steekt. Dat samen zou resulteren in een beoordeling van vier sterren. Dat nu al vertellen, druist in tegen de standaard formules voor een review. House steekt echter net iets anders in elkaar dan de standaard formule voor een CSI misdaad verhaaltje zou doen vermoeden. Die verwijzing naar die succesvolle serie klopt wel een beetje, alleen dan met een misdaad waarbij de dader geen persoon is maar een bacterie, gif of virus.
Een goudkleurige stier op een stokje, en nee, het is niet de adult versie van het gouden kalf. El Torro zorgt voor de perfecte steak. Althans, dat belooft de verpakking. 
"Zeg jongens, op een eiland ergens ver weg, groeit een soort broodboom die al onze voedselproblemen kan oplossen. Zullen we er eens een schip op af sturen om een paar exemplaren van die plant te halen en te kijken of we 'm ook op een van onze plantages kunnen laten groeien en bloeien?" Mooi plan! Kapitein Bligh glom, alsof hij het zelf verzonnen had. Iets in die geest was de opdracht die hij als kapitein van de HMS Bounty kreeg. In 1787 ging het schip op weg naar Tahiti om van daaruit een lading planten naar Jamaica te brengen. De feiten verder zijn dat er een muiterij uitbrak aan boord en de Bounty voor de kust van het eilandje Pitcairn na een brand aan boord is gezonken.
De knullige conciërge Cleveland Heep (Paul Giamatti, van de ondergewaardeerde film Sideways) ziet 's nachts iemand in het zwembad van het appartementencomplex The Cove. Hij struikelt en dondert na een harde klap op het beton het zwembad in, om gered te worden door de engelachtige Story. Zij is een narf en leeft in een geheime ruimte onderin het zwembad. Snarf? Nee, een narf, een waternimf die volgens een oude mythe iets kan losmaken bij de juiste persoon. Die zal vrij van twijfel dan een verhaal kunnen schrijven waardoor uiteindelijk de wereld zal veranderen. Alles wat daarvoor hoeft te gebeuren, is dat die persoon de narf ziet. En zo begint het verhaal vrij luchtig. Alles wat Cleveland hoeft te doen om haar te helpen, is zijn huurders afgaan en eens polsen wie er toevallig bezig is met een schrijfsel. Voor de kijker betekent dat een bonte verzameling aan karakters, allen apart maar wellicht zonder al te veel diepgang, geheel in lijn met een gemoderniseerd sprookje en genoeg voer voor kinderloze critici.
Het lijkt de droom van elke man. Niet een, niet twee, maar zelfs drie vrouwen om zich heen. Deze man is niet omhangen met gouden kettingen en vooral actief op muziekgebied, nee, deze man runt gewoon twee doe-het-zelf zaken. Welkom in Mormoons Amerika. Drie vrouwen die op je wachten in een roulatiesysteem, dat lijkt geweldig. In je puberteit of kort daarna. Maar langzaamaan betekent dat ook drie keer zoveel zorgen, zoals Bill Henrickson (Bill Paxton) zelf ervaart. Een goedlopend eigen bedrijf en thuis drie vrouwen die hunkeren om zijn aandacht. Plus de financiën, de kinderen en de schoonfamilie van zijn lieftallige dames. Deze serie van HBO, de bakermat van onder andere de Sopranos en Rome, is hier niet eens uitgezonden. Onze Zuiderburen hebben er wel van mogen genieten op de kijkbuis. De vraag is natuurlijk of zo'n dramaserie rondom polygamie ook hier aan kan slaan, zonder daarbij de Belgen tekort te doen. Ach, ze hebben niet voor niets Jambers.
Enkele dagen terug verscheen de review van de Da Vinci Files al op de FP. Die verzameling ging in op de vraagtekens rondom Dan Browns' The Da Vinci Code. Een groot deel van de lezers heeft ook het Bernini Mysterie gelezen, originele titel Angels & Demons. Meer van hetzelfde recept, al is het Bernini Mysterie chronologisch gezien de voorganger van de Da Vinci Code en kwalitatief een stuk beter. Ook in dit boek maakt Dan Brown `weer´ gebruik van mysterieuze geheime genootschappen en verborgen symbolen in oude meesterwerken. Zoals de titel al doet vermoeden, deze keer vooral van de Barokke meester Bernini, hofleverancier van de Roomse kunstschatten. Hele volksstammen gaan nu naar Rome om de beschreven beelden eens zelf te bestuderen. Als je wat gehecht bent aan zowel je portemonnee als de inhoud, kun je ook gewoon in je luie stoel deze twee DVD's bekijken.
Een van de tegenvallers in de bioscoop dit jaar was de Da Vinci Code met Tom Hanks. Nu zijn boekverfilmingen altijd wel een verhaal apart, zelden is het resultaat echt bevredigend. Bij een boek als Dan Browns Da Vinci Code was een echt goed resultaat eigenlijk ook niet mogelijk. Zoveel verwikkelingen, zoveel kleine feitjes, daar is de tijdsduur van een gemiddelde film gewoon te kort voor. Het medium leent zich wel voor het uitleggen van alle achtergronden, maar binnen de structuur van een film past dat gewoon niet. Daar willen we spektakel! Afgescheurde ledematen! Special effects die een Philips Ambilight gewoon overbodig maken!
Pokeren is helemaal de bom. In steeds meer huiskamers, vooral ook van studentenhuizen, komen de stokken kaarten weer op tafel. Lekker makkelijk, koelkast bij de hand en geen gezeur met echt dure fiches. Afhankelijk van wat je afspreekt natuurlijk. Toch horen daar fatsoenlijke fiches bij en een echt vilten kleedje is ook erg prettig. Juist dat kleine beetje extra sfeer maakt het echt leuk. Je zou haast vergeten dat er nog meer spellen in het casino zijn.
Het was vaste prik als ik na een weekje of wat studeren weer bij mijn ouders kwam in het weekend. De video was ingesteld en ik kon lekker gaan kijken naar twee programma's van Omroep Brabant. De ene was "De Wandeling" met een geflipte historicus en een cameraman die aan de sinas zat, de ander "De Olifantendoders". Dat was een programma met Leon van der Zanden als een van de twee presentatoren. De ander was de geluidsman, Merlijn Passier. Volgens de logica is het wachten dus op het programma van de cameraman en de geluidsman samen. Wie weet.
Fear and Loathing in Las Vegas en The Brothers Grimm in een box. De link is natuurlijk Terry Gilliam als regisseur, uiteraard ook welbekend van Monthy Python. De tweede filmtitel legt verder natuurlijk maar al te snel een link naar sprookjes. Dit geheel samen geeft natuurlijk al aan dat The Brothers Grimm geen simpel kinderfilmpje is. Niet alleen komen er wat minder geschikte beelden voorbij zoals een kat die in een hakmolen belandt of een konijn wat even in een ruk - zoals het hoort - gevild wordt, maar ook is het verhaal vaak genoeg absurd te noemen. Dat geldt voor beide films in de box en daar moet je van houden.
Het is weer bijna kerst, de tijd van gezellig je oma uit het bejaardenhuis plukken, chinees halen en spelletjes doen. Slechts een van deze drie zaken heeft de laatste jaren een ware evolutie doorgemaakt, met als stokpaardje natuurlijk de Kolonisten van Catan. Steeds meer mensen hebben de nieuwe generatie spellen ontdekt en gelukkig komen er ook elk jaar weer nieuwe spellen bij. De bedenkers van het spel worden daarbij steeds vaker vermeld op de doos, als waren ze revolutionaire verzetshelden. Op de bres voor een gezellige herfst en kerstvakantie!
Lee Daniels maakt niet de gemakkelijkste films. Zijn grote klapper was natuurlijk Monster's Ball, waarin Halle Berry gaat rollebollen met Billy-Bob Thornton. Alleen al die scène was provocerend genoeg, maar de rest van de film liet puriteins Amerika nog heftiger schudden. Het leverde hem wel een Oscar op. De eerste voor een zelfstandige Afro-Amerikaanse producer, voor zover het nog nodig moet zijn dat te benadrukken. Eigenlijk wel, anders had zijn film vast niet zoveel stof doen opwaaien. Daarna kwam The Woodsman, met Kevin Bacon als Martijn. Pedofiel dus. Ook niet het makkelijkste thema.
Zo vervelend he. Je doet een belangrijke brief op de post en wacht vol verwachting op reactie. Blijkt dat die brief pas drie weken later bezorgd is door tante Pos. Argh. Moet je voorstellen dat je erachter komt dat je valentijnskaart pas twee jaar later op de plaats van bestemming arriveert. 
Dominic Purcell! Prisonbreak! Als een film op deze wijze gepromoot wordt, komen er al snel twijfels over de kwaliteit. Ach, hij speelde ook al de oppervampier Drake in BladeTrinity, dus wie weet. Misschien is het wel een goede film en heiligt het doel de middelen in dit geval. Lekker vaag? Je moet je lezers toch proberen te vangen in de eerste alinea? Een wijze les die Mike Mendez ook heeft gehad en in The Gravedancers toepast. De eerste dodelijke scène lijkt direct afkomstig uit Final Destination.
Black Coffee, Passie voor koffie door de eeuwen heen, in mijn geval dan door 10 jaar heen. Hier staat een Senseo, maar die wordt gebruikt voor hervulbare pads met zelfgemalen koffie. Beetje Buijsman erbij, heerlijk. Wie verder kijkt, ziet dat er een flinke historie achter een kopje zwarte prut zit. Dat er hele plantages waren, zullen de meesten ook nog wel weten. Maar waar komt de koffie nu echt vandaan? De box bevat drie DVD’s met een totale speelduur van 174 minuten. Dat lijkt wat weinig voor drie schijfjes, maar het is wel handig. Elke DVD bevat namelijk een van de drie afleveringen van een serie over koffie. Waar komt koffie vandaan, hoe werd en wordt koffie gezet? Wat heeft het voor de wereld betekend? De eerste schijf gaat over de oorsprong van koffie en hoe het zich verspreidde over de wereld. En dat is nog best interessant, zeker als je het weet te koppelen aan de dingen die je al weet over vroeger. Koffie blijkt al snel politiek te zijn. Dat komt op de tweede DVD nog duidelijker naar voren. Deze gaat in op de ontwikkeling van onze koffiecultuur, want daar kun je toch wel over spreken, in de laatste twee eeuwen.
Wat maakt Gordon Ramsey nou zo tof om naar te kijken? Juist. Zijn getier en gescheld tijdens het vertonen van zijn kookkunsten. Lenny Henry's karakter Gareth Blackstock is daarop deels gebaseerd, al is hij beter als Chef, yes Chef! Deze man is de tiranistische chef-kok van Le Chateau Anglais, een noodlijdend restaurant in Engeland. Zijn kookkunsten zijn beloond met twee Michelin sterren, maar zijn sociale kwaliteiten zijn iets minder te noemen. Daar maakt hij ook geen geheim van: "Mijn naam is Gareth Blackstock en ik ben hoogst onsympathiek. Mijn enige betrachting in dit leven is de meest delicieuze en geraffineerde gerechten door die keukendeur te sturen. En als dat enkele mensenlevens kost, dan is dat mooi meegenomen!"
De oude Franse kolonie Haïti in de jaren zeventig. Voor veel Amerikaanse vrouwen het paradijs op aarde. Zon, zee, strand, maar vooral veel mooie mannen. In het resort waar Ellen en Sue zich bevinden, steekt Legba met kop en schouders boven de rest uit. Vooral Ellen weet zich wel te vermaken met de jonge God, die in ruil voor eten, cadeautjes en geld zijn affectie toont. Juist. Sekstoerisme, maar dan voor de wat rijpere vrouw.
Een waar liefdesverhaal. Okee, er komen wat slijmerige wormpjes voorbij die mensen transformeren in een zombie, of mensen worden getransformeerd tot een grote kannibalistische broedmachine, maar in essentie blijft Slither een mooi liefdesverhaal. Een man wordt bezeten door een buitenaards wezen, maar zijn liefde voor zijn vrouw blijft op de voorgrond wat wel voor de nodige humor zorgt. Getrouwd, in goede en in slechte tijden. Hele slechte tijden.
Meryl Streep speelt in The Devil Wears Prada, de film naar het gelijknamige boek van Laura Weisberger, de grote roerganger Miranda van het succesvolle glamourmagazine Runway. Haar wil is wet en zelfs de kleinste kreukel in het toiletpapier zet haar humeur op doden. Haar macht is dan ook vooral gebaseerd op angst, zoals het een rechtgeaarde dictator betaamt. Natuurlijk overleeft niet iedereen haar bewind en ook nu is ze weer op zoek naar een nieuwe assistente. Aangezien alle vorige mislukkingen modepopjes waren, probeert ze het nu maar eens met een "dikke" nerd. Detail: de nerd lijkt een van de dunste in de hele film, misschien dat zoiets onder humor moet vallen? En wat ze van de nieuwkomer vindt, laat ze ook duidelijk blijken, zoals je kunt zien op de teaser op de website. Lekkere binnenkomer voor Andy. Die (Anne Hathaway) laat zich echter niet kennen en zet alles op alles om aan de hoge verwachtingen te voldoen. Zonder het zelf door te hebben, zet ze haar leven opzij en is ze 24/7 in dienst van Miranda.
What the Bleep do we know!? heeft een vervolg: What the Bleep!? Down the Rabbithole. Hoe ver wil jij gaan? De titel slaat op het idee dat een wetenschapper eerst helemaal los gaat, samen met Alice achter een wit konijn aan en met de meeste "malle" ideeën op de proppen komt, om daarna eens serieus te kijken of er misschien een kern van waarheid in zit. De eerste film, What the Bleep!? kreeg al behoorlijk wat kritiek. Losse flarden van de kwantumtheorie werden opgeschaald naar menselijke interactie en gebruikt ter promotie van een zekere mystieke stroming genaamd Ramtha School of Enlightenment. Krijgt U ook al jeuk? De film werd beloond met de Pigasus Award, een prijs voor discutabele parapsychologische zaken. Denk aan genverbrander, meneer van den Broeke zou een grote kans maken. Dit is het vervolg, die nog dieper in zou gaan op de zaken zoals behandeld in de eerdere film. Je merkt de toonzetting al, ook ik was vooraf al behoorlijk kritisch. Maar eerst kijken, dan oordelen, beide kanten van het verhaal eens horen.
Tegenwoordig staan games op DVD's vanwege alle filmpjes en uitgebreide graphics. Ze moeten zo realistisch mogelijk, met meesterlijk grote explosies. Dat is een flinke verandering sinds de eerste arcadespellen, zoals Pac-man en Galaga. Maar wie speelt er nu nog Doom of Quake eigenlijk, terwijl spellen als Duckhunt en Tetris blijven lokken. Sommige halen de Commodore64 (met bandjes!) misschien alleen nog rond kerst uit de kast, bij andere staat de NES nog gewoon in de woonkamer en leeftijd is hierbij geen criterium. Wat nou graphics belangrijk?
Theo van Gogh's Medea. Hoppa, meteen beladen. Gelukkig past dat wel bij een Griekse tragedie, dat is bij voorbaat al sinister. Al eerder gebruikte Theo een tragedie als gietvorm. Najib en Julia is duidelijk geënt op het overbekende verhaal van Romeo en Julia. Theo heeft in zijn variant van Medea het geheel verplaatst van de oude Grieken naar de Nederlandse politiek. Dat ook hier genoeg te halen valt voor een kritische filmmaker, hoeft niet echt uitgelegd te worden. De bouwfraude. Balkenende I, II & III en de D66. De LPF. Connie van de Oudenallen.
Woody Allen is toch een klasse apart binnen de filmwereld. Ook buiten dat wereldje overigens, dankzij zijn liefdesleven. Of je houdt van hem, of niet. Ook Matchpoint behoort gelukkig net weer tot de categorie die buiten het standaard Allen-hokje valt. Het speelt zich af in Londen. Niet in New York dus. Enkele lezers haken nu ongetwijfeld af. Maar vooral is het er weer eentje die kan boeien zonder te drijven op oude glorie van beroepsneuroot Allen. Hij speelt potverdorie zelf niet eens mee!
De titel doet vermoeden dat die MILF van de Gillmore Girls misschien toch niet zo onschuldig is als ze lijkt. Mocht je dat denken, dan zit je er helemaal naast. Lorelei verwijst in dit geval namelijk naar een Duitse legende. Een sirene die met haar gezang vissers op de Rijn zo afleidt, dat ze met hun schip tegen de rotsen varen en verdrinken. Het tweede deel van de titel duidt de locatie aan waar deze heks actief zou zijn. Lorelei is ook de naam van een geheim wapen op een onderzeeboot, ontwikkeld door Nazi-Duitsland. Men hoort wat gezang gevolgd door een torpedo-explosie, vandaar de naam van dit wapen. De I-507 is met dit wapen uitgerust en in het bezit van de Japanse Marine tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog. De eerste atoombom is al gevallen op Hiroshima en de bemanning krijgt als doel een tweede aanval te voorkomen...
Waar wij op de middelbare school doodgegooid worden met één enkele regel over de nesteldrang van vogels, hebben de Britten een compleet episch gedicht ter beschikking. De legende van Beowulf & Grendel, het gedicht dat Tolkien, zelf docent Engels, inspireerde tot het schrijven van "In de Ban van de Ring". De Rohirrim zijn overduidelijk geënt op de strijders uit dit gedicht, inclusief de ingekakte koning. Ook Gollum blijkt niet enig in zijn soort. Na het succes van de verfilming van Tolkiens epos, kon een verfilming van deze legende niet uitblijven.
Vroeger had je Rubik's Cube - overigens hard aan het werk voor een comeback zoals de Wuppies -, tegenwoordig is menig WC verrijkt met een Sudokuscheurkalender. Wat zou de volgende hype worden? Deze Kaleidoscope Classic? Een hype is het in elk geval niet. Deze puzzel timmert vanuit Down Under al langer aan de weg, daar was het een direct kassucces als het best verkochte spel. Maar wat is het?
Piet Paulusma & Peter Timofeeff. Zomaar twee voorbelden van Nederlandse weermannen die perfect in de film The Weatherman zouden passen. Beide goedzakken, maar toch een beetje de eeuwige loser. Wel de brengers van het nieuws dat menig dagelijks gesprek bepaald. We blijven Nederlanders en het turbulente weer houdt ons telkens bezig. Vooral als de voorspellingen er helemaal naast zitten, net op de dagen van het geplande familie uitje naar Centerparcs. Dankzij die klote weerman drie dagen met die snurkende oom in een te klein bedompt hok en alleen Trivaint was mee. Je zou ze wel wat kunnen aandoen.
Op voorhand zullen enkele reacties op deze review al te voorspellen zijn, puur door het zien van de naam van de band. De first post onder deze review zal ongetwijfeld iets in de trend zijn als "Emo. 
". Wees blij. Natuurlijk is het grof gezegd een soort poppy variant van punkrock, vooral genoten door de jeugd. Nou en? De tieners van deze tijd hadden ook naar Britney Spears en het verbazingwekkend nog steeds hippe urban en eclectic kunnen luisteren. Wat dat betreft is Panic! At the Disco duidelijk een flinke stap in de goede richting nietwaar?
Pinkpop 1998 was er één van de oude stempel. Zo worden ze niet meer gemaakt helaas, al lijkt de line-up van dit jaar eindelijk weer eens ergens op. In het eerder genoemde jaar nam ook Tori Amos bezit van het podium. Wat een ervaring, niks brave luisterliedjes. Ze ging tekeer als een beest en even leek het erop dat ze klaar kwam op haar piano. Ondanks dat dit blijkbaar bij lange na niet eens haar beste performance ooit was, bleef niets overeind van eventuele vooroordelen over brave pianoliedjes. Haar video's zijn al even bewonderenswaardig. Fade To Red bevat alle video's van Tori Amos uit de periode 1992 tot 2005. Op twee na dan, Glory of the '80s en Strange Little Girl ontbreken. Niet getreurd, op de twee discs staan nog steeds negentien juweeltjes van video's, als blijft het raar natuurlijk.
Aiden vraagt nog even zijn kledingmaat aan zijn moeder, voordat hij op pad gaat om een nieuwe broek te kopen. Dat en meer van dat dagelijks gekeuvel vult de eerste twintig minuten. Het klinkt erg onbenullig allemaal, ware het niet dat kort daarvoor een paar mannen bezig waren met zakken kunstmest, wat draadjes en een auto. Deze gigantische autobom wordt op dat moment het stadje Omagh binnen gereden, om kort daarna met een gigantische klap 29 levens te eisen.
Een mooie DVD-box met daarin een drietal oorlogsklassiekers. “From Here To Eternity”, “The Guns Of Navarone” en “The Bridge On The River Kwai”, alle drie films die eigenlijk geen introductie meer nodig hebben. Meer bijzonder is de uitgave, samen in één box, op DVD, met de nodige extra´s. Bij de laatstgenoemde in het bijzonder, zit dat wel goed. Deze bestaat namelijk zelfs uit 2 disks. Zijn die extra´s ook de moeite waard, of kan je evengoed wachten tot de films tot ieders vreugde alwéér op de buis komen?
|  |
