In de tweede helft van 2011 luisterde ik pas voor het eerst naar het album Diamond Mine van Kenny Anderson (beter bekend met zijn artiestennaam King Creosote) en Jon Hopkins. Destijds te laat voor een review aangezien de plaat al in maart uit was gekomen, maar sommige zaken verdienen een tweede kans. Die kans diende zich dit jaar aan: de plaat kwam in de rerelease en wel in Jubilee Edition. 

Howlin' Rain bestaat al een jaartje of acht, maar er zijn te weinig mensen die ooit van de band gehoord hebben. In 2004 begon Ethan Miller de band als nevenproject van zijn band Comets on Fire. Hij wilde een uitlaatklep voor de meer melodieuze psychedelische rock die hij in zijn hoofd had. Twee jaar later brachten ze hun eerste plaat uit en begonnen aan een tour met de Queens of the Stone Age. Het geluid werd opgepikt door de inmiddels legendarische producer Rick Rubin (mede-oprichter van Def Jam Records en oprichter van American Records, plus producer van bands als Metallica, Rage Against the Machine, Tom Petty, Mick Jagger, The Mars Volta en Adele om er een paar te noemen). Uiteindelijk zal Miller blij geweest zijn met de connectie, maar het heeft de release van de nieuwe plaat, The Russian Wilds, wel vertraagd. Het duurde nu ongeveer vier jaar voor de plaat de goedkeuring van beiden kon dragen.

Dat België in Europa vooroploopt qua muziek is steeds duidelijker aan het worden: dEUS voor de alternatieve rock, Triggerfinger voor de bluesrock, Selah Sue voor de dub-pop, Isbells voor de folk, Absynthe Minded voor de pop-rock, Hooverphonic voor de zwoele klanken, The Black Box Revelation voor de garage-rock en dan hebben we het nog niet eens over de nieuwere lichting met namen als The Me in You, School is Cool en Little Trouble Kids. Dan missen we nog een noemenswaardige band in onder andere het stonerrock genre. Maar niet getreurd, want ook daar hebben de zuiderburen een antwoord voor: Wallace Vanborn. 

Als artiesten de muzikale keurmerksticker van bands als dEUS en Triggerfinger krijgt opgeplakt, moet er toch wel enige potentie in de muziek zitten zou je zeggen. Welnu, zangeres Eline Adams en gitarist Thomas Werbrouck van het duo Little Trouble Kids mogen dit keurmerk met trots dragen en werden tevens meegesleept op de tournees van beide Belgische rockgrootheden. Afgelopen maand kwam de tweede plaat uit van dit Torhoutse noise-garagerockduo, maar het mag ook gezien worden als nieuw begin aangezien het de eerste is onder de nieuwe naam.

"Now let's get right on down to the skit", klonk het in 1989 in de hitsingle Say No Go van het olijke hiphoptrio De La Soul. Het invloedrijke debuutalbum van het drietal gooide destijds hoge ogen en bracht de boodschap van pais en vree met humor en opbeurende tracks. De skit was hierin één van de gereedschappen waarmee de vakmanshanden van De La Soul wel raad wisten. De hoogtijdagen van de band lagen in de late jaren tachtig en begin jaren negentig, maar ze brachten in 2004 nog een studioplaat uit, hun zevende in totaal. Na een lange afwezigheid vonden Kelvin Mercer en David Jude Jolicoeur het nodig om eens een ouderwetse plaat te maken.

Het was een ware kunst: muziek opnemen van de radio op cassettebandjes, het vroegere downloaden. Maar toen hoorde je niemand klagen over 'illegale' kopietjes en opnames. Zo min mogelijk gelul op je TDK D-C60 of SA 90 en liefst de hele intro erbij, dat was de uitdaging. Uitrekenen hoeveel en welke nummers er op 1 kant van een 60 of een 90 minuten-bandje konden. Was het einde in zicht dan was het een kwestie van vliegensvlug omdraaien als de tijd erop zat en met een potlood snel 'doorspoelen' naar het begin van de cassette om niks van het volgende liedje te missen. In het digitale tijdperk is het allemaal niet meer zo lastig en ambachtelijk. Kwestie van de juiste websites bezoeken en elk nummer is binnen handbereik, maar in de jaren tachtig was dat wel anders. 

Het Canadese Kelowna is een stad in British Columbia aan de rand van de Rockies met glooiende groene heuvels in de lente, gelegen aan Okanagan Lake. Een idyllische locatie voor een zonnige picknick. Mocht je met je mand en deken neerstrijken neem dan ook even de muziek van Yukon Blonde mee, het lokale driekoppige bandje dat met Tiger Talk een zomerplaatje aflevert.  Het is inmiddels de vierde plaat in vier jaar onder de naam Yukon Blonde. De leden produceerden daarvoor nog twee albums onder de noemer Alphababy. Een productief groepje muzikanten dus, maar het kan ook betekenen dat het te snel gaat. 

De soundscape van het intro van de mixplaat Equalizer is alsof je in de film Tron beland bent. Een aanzwellende motor plus futuristische sciencefiction-geluiden leiden de electronische trip van in totaal 21 tracks in. Een geluid dat enkele meters afstand neemt van hun hardere electro-geschiedenis. Zelf formuleren de heren het als volgt: "Boemklatsch thought it was time to add some extraterrestrial ingredients to the partyscene on earth. It took them 12 months, 115 pots of tea, 32 home made banana cakes and 2 phone calls to Houston to come up with Boemklatsch Equalizer: a unique experience, which combines electronic tunes with unearthly visuals. An intergalactic audiovisual roller coaster ride which allows you to discover the deepest basses in outer space."

Shearwater heeft een doorstart gemaakt dit jaar. Waar vroeger de Okkervil River-heren Jonathan Meiburg en Will Sheff beide bands gebruikten om hun muzikale hersenspinsels tot uiting te brengen, brak Meiburg vorig jaar met Okkervil River. Het was tijd voor Shearwater wat hem betreft. Die verschuiving levert ook een ander geluid op voor de band. Shearwater houdt het niet meer bij de rustigere composities die niet bij Okkervil River pasten, op Animal Life wordt het beest voorzichtig losgelaten.

Het was de band die de grootste buzz creëerde tijdens SXSW afgelopen maart: Alabama Shakes. Je moest en zou erheen, de nieuwe revelatie, de nieuwe hype. Zoals de Engelsen dit met hun verse lading veelbelovende bandjes kunnen doen, werd de mediafocus op Alabama Shakes opgevoerd. Maar er lijkt wel degelijk een goede reden voor al dat enthousiasme te zijn.

Het debuut Early in the Morning van James Vincent McMorrow is al een tijd uit. Begin 2010 zag deze plaat het levenslicht in het thuisland van McMorrow, Ierland. Een jaar later was Groot-Brittannië aan de beurt en nog later Nederland. De Ierse songsmid uit Dublin was vorig jaar ook al te zien tijdens Motel Mozaique en Crossing Border. 

Eind 2009 leverden deze zuiderburen een prachtig debuutalbum af. Toen voerde ik onder andere de zin "Vandewoude bedient zich van ingetogen, onthaastende en kale kunststukjes die herinneringen oproepen aan Nick Drake, Elliott Smith en om in recentere tijden te blijven Bon Iver en Fleet Foxes" in. Daar blijft zo'n 2,5 jaar later nog wel een groot deel van overeind, maar frontman en geestelijk vader van Isbells, Gaëtan Vandewoude, zorgt ook voor subtiele verschuivingen.

Je hebt bandnamen die niet heel aantrekkelijk en aanlokkelijk klinken: The Butthole Surfers, Anal Cunt of Dying Fetus bijvoorbeeld. Maar onze zuiderburen hebben ook een band die zo mee kan in deze competitie: Kiss the Anus of a Black Cat of KTAOABC in het kort. Een fijn beeld roept het allemaal niet direct op, maar dat wil niet zeggen dat het muzikaal eenzelfde aversie oplevert. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: integendeel.

Damien Jurado heeft een aantal tradities die hij in stand wil houden lijkt het wel; één daarvan is kleding (effen t-shirts of blokruiten overhemden) en de andere is jaarlijks een nieuwe plaat uitbrengen. Hij levert dit jaar zijn twaalfde album af, en alleen 2001 en 2007 moest hij albumloos doorbrengen deze eeuw. EP's kwamen er echter wel weer uit in die jaren. Een man die niet stil wil zitten en een heleboel inspiratie heeft en houdt. De wereld begint hem ook steeds beter te kennen. Er verschijnen van de nieuwe plaat Maraqopa behoorlijk veel recensies, ook in Nederland. Dat betekent dat al het touren, schrijven en opnemen hem nu eindelijk eens de verdiende aandacht oplevert.

Zoveel artiesten en acteurs in spé gingen met grote ideeën naar Los Angeles en belandden ze uiteindelijk in één of ander café als bediening. Niks mis mee, maar het grootste gedeelte zal hun 'echte' droom niet verwezenlijken. Sommigen hebben geluk en worden opgepikt. Christina Perri is daar een goed voorbeeld van. Perri groeide op in een suburb van Philadelphia, heeft een muzikale broer (gitarist van Shinedown) en houdt zelf ook wel van een muzikale noot in haar leven. Ze vertrok naar LA op haar 21e, trouwde en scheidde 1,5 jaar later en belandde weer in Philadelphia. Een paar jaar later probeerde ze het nogmaals, werkte overdag in de bediening terwijl ze in de avonduren haar muziek schreef en opnam. Door de single 'Jar of Hearts' kwam de grote doorbraak. De Amerikaanse versie van So You Think You Can Dance gebruikte deze track in 2010 als muziek en toen ging het hard. Meerdere TV-shows volgden al snel en Atlantic bood haar een contract aan. Een maand later was de single al 100.000 over de digitale toonbank gegaan. 

Met de titel Port of Morrow lijkt frontman James Mercer van The Shins naar de toekomst te willen kijken, een nieuwe haven is in zicht. Dat geldt voor deze vierde Shins-plaat in meerdere opzichten. Het duurde het maar liefst vijf jaar voor deze haven aan de horizon verscheen, wat mede kan komen doordat de opvarenden van het schip niet meer dezelfde zijn. Mercer ontdeed zich in de tussentijd van drummer Jesse Sandoval, toetsenist Marty Crandall en bassist Dave Hernandez en zette een samenwerking op met Danger Mouse (wat ondermeer het project 'Broken Bells' opleverde). Een nieuwe band en de invloed van Danger Mouse levert een verschuiving in geluid op. Daar bovenop komt dan nog eens de invloed van producer Greg Kurstin (bekend van samenwerkingen met Dido, Kylie Minogue, Lily Allen en Britney Spears). Een riskante beslissing wellicht, aangezien The Shins toch altijd in het vaarwater van de alternatieve muziek verkeerde. 

Het duo The Civil Wars is de beste liveband die ze ooit gezien heeft volgens Adele. En niet alleen Adele is in de wolken over dit tweetal, twee Grammy awards bij de laatste verkiezingen bevestigen het talent van Joy Williams en John Paul White. Ze gingen ervandoor met Best Country Duo/Group Performance en Best Folk Album. Nu is het live nog even op ze wachten, maar de muzikale kwaliteiten van The Civil Wars liegen er inderdaad niet om op de debuutplaat Barton Hollow.

Vaak trekken artiesten voor een aantal weken een afgelegen studio in de bergen in of zoeken juist in een metropool zoals Berlijn, LA of New York naar de juiste vibe. De muziek van Young Magic kwam net even iets anders tot stand. In 2010 vertrok zanger en producer Isaac Emmanuel uit zijn thuisland Australië om een lange reis te maken. Hij deed Europa aan, ging naar New York en vervolgde zijn weg naar Mexico. Emmanuel pikte niet alleen de hoogtepunten en cultuur mee, maar maakte in verschillende landen en settings muziek met allerlei instrumenten die hij onderweg maar kon vinden en nam deze ter plekke op. Landgenoot Michael Italia deed grofweg hetzelfde en zeulde zijn opnameapparatuur mee door Europa en Zuid-Amerika. De twee besloten later om in New York af te bespreken om samen met vocalist Melati Malay een muzikaal combo te vormen. 2011 was het jaar waarin de drie vrienden besloten hun brede muzikale paletten samen te gaan smelten tot een plaat.

Dry the River is een aparte band. Het vijftal produceert de laatste jaren goed in het oor liggende folknummers vol samenzang en fijne melodieën maar heeft ook een achtergrond in het hardcore, postpunkwereldje. Vandaar de combinatie van vol getatoeëerde armen en folkbaarden. Op het podium is gebleken dat de heren hun verleden nog graag een beetje laten doorschemeren ondanks de redelijk rustige nummers die ze voordragen. Op de hoeveelheid volume en energie wordt het liefst niet afgedongen. Door de aanstekelijke tracks en door een opvallende podiumpresentatie maakte de band het afgelopen jaar een goede indruk in Nederland op festivals als Lowlands en London Calling. 

Het self-titled album van Mad About Mountains is simpel vormgegeven: een hert op de voorkant, de bandnaam en op de achterkant enkel de titels van de tien tracks. Het roept een gevoel van eenvoud, rust en leegte op, en dat blijkt prima bij de muzikale inhoud te passen. Een bandnaam als deze roept gedachten op van een obscuur bandje uit Anchorage, Alaska, een eenzame natuurliefhebber uit Jasper, Canada of een vriendenbandje uit een klein dorpje in Montana of Wyoming. Ook de Americana-klanken wijzen naar die richting. 

Opgekomen vanuit het niets, lang in de hitlijsten gestaan en door 3FM uitgeroepen tot de maker van de song van het jaar 2011... het kon maar niet op voor Gotye, die zondag 19 februari speelde voor een uitverkocht Tivoli. Na de vele 'Making Mirrors' luistersessies verveelt het nog steeds niet, die knijter van een nummer 1 hit 'Somebody That I Used to Know'. Toch knap! 

De debuutplaat 'Rise Ye Sunken Ships' van We Are Augustines valt zonder enige twijfel in de categorie onmogelijke opgaven & lastige bevallingen. Het is een plaat die enkele malen niet bestaan zou hebben, om redenen van geld, emoties en een band die uit elkaar viel. Daarnaast heeft frontman Billy McCarthy een verleden en een verhaal waarbij de gedachtenspinsels van David Eugene Edwards en Nick Cave op een familievoorstelling in Disney World lijken. Een combinatie die wel succesvol zou moeten zijn als er dan uiteindelijk een geluidsdrager komt die al die frustraties, ellende en muzikaliteit bundelt. 

Afgelopen donderdag betrad Joan Wasser, aka Joan as Police Woman, voor het laatst dit jaar een Nederlands podium. Tivoli Oudegracht was de locatie van dit slotstuk. Met drie studioalbums als oeuvre onder haar arm heeft deze pezige, inmiddels 41-jarige, vrouw genoeg materiaal voor een heerlijk luisteravondje. De setlist die ze zelf tien minuten voor aanvang op de houten vloer van het podium kwam plakken telde een dozijn nummers (inclusief toegift). Rond 21.30 kwam ze voor het echte werk het podium op, gehuld een in rode outfit en bijpassende blokhakken. Ze heeft de uitstraling van een sterke, zelfstandige vrouw die weet wat ze wil en plezier heeft in de dingen die ze doet.

Tom Barman, zanger, frontman plus geestelijk vader en beschermer van de Belgische rockformatie dEUS, vertelde onlangs in een BelPop documentaire dat de ontvangst van Vantage Point hem behoorlijk tegen was gevallen. Mijns inziens absoluut geen slechte plaat, integendeel, het rauwe en scherpe van deze plaat sprak boekdelen en was een vooruitgang in vergelijking met Pocket Revolution. Maar toch miste het album de slagkracht van bijvoorbeeld Worst Case Scenario, In A Bar Under The Sea en The Ideal Crash. Het is lastig om de vinger op de zere plek te leggen en eigenlijk hoeft dat ook niet meer. Met het zesde volledige studio-album Keep You Close krijgen ze een nieuwe kans.

Bij Sigur Rós hebben de liefhebbers er nauwelijks problemen mee: het feit dat je niets van hun teksten verstaat en dus eigenlijk een diepere laag niet mee krijgt. De band zet een dromerige sfeer neer die je meevoert en waar je geen extra input bij nodig hebt. Bij anderen wordt het geheel toch een stukje fijner als je weet waar de teksten over gaan, zeker in het singer-songwritervak. De Zweedse dertiger Annika Norlin (aka Säkert) kreeg van haar buitenlandse fans geregeld de vraag wat haar teksten betekenden en of ze haar muziek niet naar het Engels om kon zetten. Na twee solo-albums in het Zweeds is er dan nu ook På Engelska, dat simpelweg "in het Engels" betekent.

Er komen persberichten over een albumrelease voorbij, de debuutplaat staat hoog bij de favorieten van de Luisterpaal, de band trad op bij verschillende radioprogramma's en onlangs speelden ze ook nog eens in De Wereld Draait Door. De Nederlandse band Wolfendale lijkt in een muzikale achtbaan te zitten. Iets dat eigenlijk geen vreemd gevoel moet zijn voor zanger/gitarist Sander Strick. Hij ontwerpt namelijk gedurende zijn 'reguliere' werkuren pretparken. Niet zozeer de technische aspecten van de tweede kurkentrekker in een achtbaan, maar wel het verhaal achter én de sfeer in zo'n pretpark. Toch lijkt hij nog meer fantasie en creatieve output in zich te dragen dan hij kwijt kan in die pretparken.

Na de dood van Pink Floyd toetsenist Richard Wright stortte de droom van een mogelijke reünie van Pink Floyd in. Recentelijk vertelde drummer Nick Mason echter in een interview dat hij de overige leden van de band nog wel bij elkaar zag komen, maar dan alleen als het een evenement in de lijn en grootte van Live 8 betreft. In afwachting van zo'n groots evenement kunnen de Pink Floyd fans gelukkig wel hun hart ophalen aan de grootse rerelease campagne Why Pink Floyd...?

Halverwege dit jaar kwam de vijfde plaat van Fink uit, Perfect Darkness, en dit is zijn vierde plaat in de gedaante van singer-songwriter. Fink, oftewel Fin Greenall, trekt momenteel Europa door ter promotie van de plaat en deed gisteren Utrecht aan als eerste stad van zijn clubtour in Nederland. En in Tivoli stond hij meteen voor een uitverkochte zaal. Dit punt was ditmaal sneller bereikt aangezien het een semi-seated concert betrof en er veel minder mensen de zaal in konden. Oftewel, de zaal van Tivoli stond volgebouwd met zwarte klapstoeltjes en slechts aan de zijkanten van de zaal en op het balkon kon je gaan staan. Slechts een paar honderd liefhebbers waren daarom getuige van dit optreden.

Vier dagen voor de aanslagen op het World Trade Center in New York nam de toen nog redelijk onbekende Ryan Adams zijn video van de single 'New York, New York' op. Gewapend met een gitaar voert hij het nummer op voor de skyline van de metropool, een skyline die een halve week later dramatisch zou veranderen. Het nummer werd uiteindelijk Adams zijn doorbraak bij het grote publiek. Een maand terug werden de aanslagen voor het tiende jaar op rij herdacht en gingen we via allerlei media even terug in de tijd.

Met zijn achtste solo-album alweer grijpt ook Ryan Adams naar die tijd van tien jaar geleden. Niet qua songteksten, maar wel wat betreft muzikale uitvoering van zijn plaat Ashes & Fire. De creatieve veelvraat klinkt hier ineens weer tien jaar jonger en levert een plaat af die als maatwerk tussen Heartbreaker en Gold had gepast. Voor Adams ditmaal even geen rauwer geluid, geen sci-fi metalalbum en geen Cardinals. Het is een ouderwetste melancholieke Americana plaat geworden waarmee je makkelijk de herfst door kan komen.

Er zijn maar weinig bands en albums die verantwoordelijk worden gehouden voor het overhoop gooien van de muziekscene. Elvis was het gezicht van het ontstaan van Rock 'n Roll, waarin country- en R 'n B-stromingen in de mainstreamhoek werden geslingerd. Even later was er de definitieve doorbraak van de rockmuziek met The Beatles en The Rolling Stones. In de jaren zeventig trapte de punkscene en met name de komst van Never Mind The Bollocks, Here's The Sex Pistols, de deuren van het muziekklimaat open. Metallica gold in de jaren tachtig als wereldwijd boegbeeld van de ruigere gitaarmuziek en daarna was het even stil. Totdat twintig jaar geleden Nirvana de plaat Nevermind uitbracht. Het zou een omslagpunt in de rockgeschiedenis worden. Die plaat wordt nu groots herdacht door een vijftal reissues van dit baanbrekende album: een geremasterde enkel-cd versie, de Deluxe dubbelaar, de Super Deluxe 4cd box en een Limited Edition waarin de 4 cd's worden bijgestaan door een dvd en een boek. Voor de vinylfreak is er dan ook nog de 4 LP uitgave.

Door een reislustige oud-reviewer van FOK! werd ik een tijd terug getipt over een zeer talentvol en upcoming bandje uit Australië: The Jezabels. Twee dames en twee heren uit Sydney die in eigen beheer een succesvolle route naar succes aflegden in Australië zelf, maar nu ook in Amerika en Europa overtuigend uit de hoek komen. Het arsenaal van The Jezabels bestond tot begin september uit drie EP's, elk met vijf tracks erop. Vanaf begin 2009 brachten ze met tussenpozen van ongeveer 6 maanden die EP's uit in eigen beheer en de reacties waren lovend. Singles 'Hurt Me' en 'Dark Storm' bestormden de iTunes charts, diverse radiostations pikten hun geluid op en in hun thuisland leidde hun muziek al tot AIR en APRA nominaties plus een gewilde plek op het SXSW festival in Austin, Texas.

NBA All Star Game LA 2011

In 1951 vond de eerste NBA All Star Game plaats in Boston, zestig jaar later was de eer aan Los Angeles om dit jaarlijkse basketbal evenement te organiseren. Het is een traditie die is uitgegroeid tot een waar spektakel, waarbij de populairste spelers uit de NBA Western Conference tegen de Eastern Conference spelen. Elk jaar worden de beste vijf spelers van zowel de Western als de Eastern Conference gekozen door het publiek voor de starting line up. Dit jaar behaalde Kobe Bryant wederom het meeste aantal stemmen voor het westen en Dwayne Wade voor het oosten. Bryant werd bijgestaan door Chris Paul, Carmelo Anthony, Kevin Durant en Tim Duncan (aangezien Yao Ming geblesseerd was). Naast Wade waren de starters van het oosten LeBron James, Dwight Howard, Derrick Rose en Amar'e Stoudemire. En dan zijn er nog de 'reservespelers' aan elke kant.

Back and Forth is niet alleen een track van de zevende en laatste Foo Fighters-plaat, maar ook de naam van de documentaire die de hele Foo Fighters geschiedenis belicht. Dat de tijd vliegt is wel duidelijk aangezien de Foo's al meer dan 16 jaar bij elkaar zijn. En met bij elkaar wordt dan eigenlijk alleen frontman/zanger/gitarist/criticus en beschermheilige Dave Grohl en bassist Nate Mendel bedoeld. Natuurlijk is het 'Grohl' zijn band, hij heeft het vetorecht en heeft dat gedurende de jaren ook wel eens laten blijken. Mendel is het andere bandlid dat eigenlijk de hele Foo Fighter geschiedenis meemaakte vanaf de debuutplaat. De rest leek een komen en gaan van bezetting zo door de docu heen, maar het valt eigenlijk best mee.

De negentiende editie van het Lowlands festival werd afgelopen weekend gelukkig niet getroffen door noodweer. Na het drama op Pukkelpop bleef het in Biddinghuizen bij enkele stevige regenbuien op donderdag en een kort buitje op zondag. De gebeurtenissen op Pukkelpop zorgden op Lowlands voor waakzaamheid en medeleven. De organisatie waarschuwde de bezoekers zondag voor eventueel slecht weer en windstoten, tevens werden versieringen en loshangend materiaal preventief naar beneden gehaald. Enkele artiesten die op het Belgische festival speelden toonden hun respect. Paul Kalkbrenner trok een zwarte rouwband over zijn Duitse voetbalshirtje aan. De jonge bandleden van de Smith Westerns beklommen met geleend materiaal het Charliepodium, aangezien ze tijdens het noodweer in Hasselt hun instrumentarium hadden verloren. Voordat ze van wal staken vroegen zichtbaar aangeslagen om een minuut stilte.

Het is al even geleden dat het History Channel begon met de serie Gangland. Eind 2007 zag de eerste aflevering over de Aryan Brotherhood het licht en seizoen 1 werd vervolgens aangevuld met 13 andere, elk 45 minuten durende, documentaires over bendes en gangsters die actief zijn en waren in de Verenigde Staten. Nu is er dan eindelijk ook een Nederlandse uitgave van Gangland Seizoen 1. Het werd tijd want in de VS hebben ze inmiddels seizoen 7 al uitgezonden.

Townsville (Australië) is doorgaans een zonovergoten stadje met makkelijke toegang tot het Great Barrier Reef. Het kent lange lanen met wuivende palmbomen, een relaxte sfeer en een muziekscene die het van indie en underground moet hebben. Afgezien van de grote hoeveelheid water die het het afgelopen jaar zag is het er goed toeven. Je zou van een band uit Townsville dan wellicht ook zomerse klanken en een upbeat resultaat verwachten. The Middle East denkt daar in elk geval anders over.

Vorig jaar kwam de Nieuw Zeelands band Electric Wire Hustle met een hele fijne en relaxte electroplaat uit, die psychedelische klanken met jazz, soul, hiphop en een beetje funk vermengde. Een plaat die zich niet echt als een 'hustle' voordeed aangezien er geen gehaaste noot bij lijkt te zitten. Onze eigen Kraak & Smaak hebben recentelijk hun derde plaat Electric Hustle uitgebracht en hoewel het tempo en dansbaarheid hier een stuk hoger ligt, lijk het onwaarschijnlijk dat de heren gehaast hun derde werk hebben afgeleverd.

Al vanaf 1990 worden de politie en het Amerikaanse gerechtsstelsel gevolgd in Law and Order. In 1999 was de originele dramaserie nog steeds een groot succes en werd de eerste spin-off gepresenteerd aan de Amerikaanse kijkers: Law & Order: Special Victims Unit. Deze serie draait om het team dat seksueel gerelateerde criminaliteit bestrijdt en waar Olivia Benson (Mariska Hargitay) en Elliot Stabler (Christopher Meloni) al die jaren de hoofdpersonages zijn. En het kan bijna niet anders dan dat je deze of één van de ander L&O's wel eens op televisie bent tegengekomen. Net5 en 13th Street zenden in Nederland de SVU variant uit. Momenteel is de serie de meest succesvolle Law & Order serie en bezig met het twaalfde seizoen. Seizoen 11, met daarin 24 afleveringen, is nu in Nederland ook op DVD verkrijgbaar.

Hoe perfect wil je je timing hebben? De zon straalt volop, de lucht is prachtig blauw en het gevoel van een nieuw seizoen is aangebroken. Daar past dan vaak ook een ander soort muziek bij. Geen duistere Tom Waits meer, geen verwarde Elliott Smith of doemdenkende David Eugene Edwards. Nee! Muziek mag weer rammelen, upbeat en zomers klinken. En laat dat nu net zijn wat de heren van Young The Giant goed kunnen. Hun debuutplaat ligt vanaf 6 mei in de winkels en is een extra oppepper bij heerlijk zonnig weer.

In Human Planet nemen de BBC en Discovery een kijkje in het aanpassingsvermogen van de mensheid op de natuur. Een andere insteek dan vorige uitgaven waarin vooral de invloed van de mens op de natuur wordt besproken of de krachten der natuur alleen worden besproken. Ook in deze achtdelige serie komen deze natuurkrachten uiteraard aan bod, maar je ziet hier hoe de mens er gebruik van maakt of omheen werkt, zelfs in de meest extreme gevallen.

Voor de acht delen is meer dan 3 jaar werk verricht in meer dan 80 verschillende locaties, die alle uithoeken van de wereld beslaan. Human Planet bekijkt in elke aflevering een verschillend type natuur waarmee de mens een symbiose heeft ontwikkeld. De afleveringen beslaan de oceanen, woestijnen, de Noordpool, de jungle, bergen, graslanden, rivieren en de stedelijke jungle.

Wat een heerlijke bak lawaai was dat toch, die vette riffs en hooks van 'Monkey Wrench', 'Everlong' en 'My Hero'! Beuken op die drums, hakken op een gitaar en de longen uit je lijf schreeuwen. Dat waren de Foo Fighters anno 1997 met The Colour And The Shape. Hun beste album tot nu toe volgens velen. De heren hebben sindsdien veel prima singles uitgebracht, maar de hele albums vielen nooit helemaal op zijn plaats, tenminste niet zoals hun tweede plaat. Rocken kunnen ze wel en frontman Dave Grohl heeft met al zijn projecten zijn muzikaal intellect wel bewezen. Niet alleen met Nirvana maar ook met Them Crooked Vultures maakte hij indruk.

Als New York's collectief The Strokes is dit gezelschap heren niet erg productief meer, maar wat ze tot nu toe afleverden is altijd nog van hoog niveau geweest. In 2001 was daar het bejubelde debuut Is This It. Een plaat vol met rauwe garage- en indierock, die als aanzet beschouwd kan worden van de terugkeer van dit geluid. Ook Room On Fire uit 2003 werd goed ontvangen al deed de verkoop het wat minder dan het overweldigende debuut. 2006 was het jaar dat we voor het laatst een studio-album (First Impressions Of Earth) voorgeschoteld kregen. Helaas liet dit album ook een daling in populariteit en verkoopaantallen zien, ondanks dat er behoorlijk sterke nummers op stonden. En daarna?

Bruce Parry is via de BBC bekend geworden door het programma Tribe, waarvoor hij een tijdje bij verschillende inheemse stammen leefde. Van Gabo, tot India, Brazilië, Siberië of Bhutan, hij probeerde het allemaal in drie seizoenen. In 2008 gooide hij het roer een klein beetje om en besloot de Amazone rivier in Zuid-Amerika te volgen. Parry zou Parry niet zijn als hij daar ook niet met de bevolking in contact probeerde te komen. Deze docuserie Amazon van zes afleveringen is nu verkrijgbaar op DVD.

Verlang jij ook al zo naar de zomer? Heb je het helemaal gehad met het koude, gure en onstuimige weer, de griepgolf en de donkere dagen? Dan is er onlangs een album uitgekomen dat dit verlangen alleen nog maar aansterkt, of je aan de andere kant geestelijk alvast mee kan nemen naar een zonnige en vrolijke plek.
Suarez is een samenwerking van 3 neven uit Madagascar en Marc Pinilla-D`Ignazio uit België. De drie muzikale Afrikanen kwamen naar Europa om hun geluk te beproeven in de muziek en liepen zo tegen de jonge Belg van Spaans/Italiaanse afkomst aan. Gezien de geografische wortels is het dan ook geen wonder dat het tweede album,  L'Indécideur, van Suarez wederom een zomers, swingend en aanstekelijk product is geworden.

Less is more, en het nummer 'Subrosa' kan dit bevestigen. Een sereen kabbelend gitaartje wordt hier bedekt met rustige samenzang van de heren Anders Mathiasen en Jacob Bellens. Af en toe worden er enkele noten van een contrabas aan toegevoegd en that's it. Maar het klinkt als een klokje en sleurt je zo mee de muziek in. Het Deense Murder heeft nog meer van deze verrassingen verstopt in hun tweede plaat Gospel of Man.

Pharrell Williams en Chad Hugo leerden elkaar al op hun twaalfde kennen toen ze samen op zomerkamp waren. Toen was het tweetal al gek op muziek en probeerden ze samen sal wat lekkere beats te produceren. Samen met jeugdvriend Shay Haley en Timbaland breidden ze hun kennis en interesse uit en momenteel staan Pharrell, Chad en Shay het beter bekend als N*E*R*D. Beter bekend is eigenlijk een understatement want een groot deel van de wereld zal wel eens een aantal stuiterbeats of een productie van het tweetal voor hun kiezen gekregen hebben. Eigenlijk zijn ze één van de bekendste producers en muzikanten ter wereld de laatste jaren.

Oh Oh Cherso werd hier in ons land vorig jaar redelijk populair. Maar dit is niets in vergelijking met de hitshow Jersey Shore op MTV, waarvan onze Haagse versie is afgeleid. Begin januari begon in de VS het derde seizoen van de inmiddels immens populaire TV-hit. In Nederland is nu seizoen 1 op dvd beschikbaar.

Het eerste seizoen legt de basis voor de hype die momenteel in Amerika losbarst. Jersey Shore volgt een achttal ´guido´s en guidettes´, afkomstig om en nabij New York en New Jersey. Guido's zijn Amerikanen van Italiaanse afkomst veelal uit de arbeidersklasse die hun Italiaanse genen niet onder stoelen of banken steken. Voor mannen betekent dit een macho-uitstraling (al gebruiken er veel dan wel lip-gloss) die gepaard gaat met gebronsde en gespierde lichamen, een boel haargel, zonnebrillen of gouden kettingen. Vrouwen met stijl lang zwart haar (of extensions) trekken het liefst zo weinig mogelijk aan. In Jersey Shore betekent het vaak ook nog dat je niet al te snugger bent, een grote bek en een kort lontje hebt. Zet vier van dit soort mannen en vier van dit soort vrouwen bij elkaar in een huisje aan de kust van Jersey, waar feesten en uitgaan in de zomer centraal staan, en je hebt een prachtig recept voor reality TV.

Met inmiddels vijf studio-albums op hun naam is British Sea Power een meer dan volwassen band te noemen. Ervaren en standvastig zouden we er ook al aan toe kunnen voegen, want het zestal uit Engeland produceert al een tijdje muziek uit de indierock hoek. Klanken die vergelijkbaar zijn met schemerige jaren tachtig muziek à la The Cure en Joy Division en dit mengen met Noord Amerikaanse geluiden van Arcade Fire en The Pixies. Op hun laatste plaat Valhalla Dancehall wijken ze hier niet van af, maar zullen qua naamsbekendheid een flinke stap voorwaarts gaan maken dit jaar.

De geruchtenmolen betreffende The Decemberists liet al enige tijd doorschemeren dat de band terug zou grijpen naar hun roots. Wat zou moeten betekenen dat het nieuwe album The King Is Dead bol staat van de VS-stijl folk, country en bluegrass elementen. Als we het instrumentarium op de plaat aanschouwen zou het maar eens zo waar kunnen zijn, want naast het gebruikelijke gereedschap wordt er onder meer gebruik gemaakt van: viool, pedal steel gitaar, banjo, accordeon, harmonica, orgel, 12-string gitaar en een tamboerijn. Een voorbode van een lekker ouderwets folk-country Decemberists plaatje?

Voor een band is het de moeilijkste horde die je kan bedenken, het omwisselen van zanger of zangeres. Andere muzikanten zijn vaak nog te vervangen en dat is vaak alleen direct merkbaar als dat dan ook de singer-songwriters van de groep waren, maar de vocalen geven de band een gezicht, een imago en een connectie die blijft kleven aan de band. Er zijn slechts een handjevol bands die hun zanger(es) succesvol hebben vervangen in de geschiedenis. AC/DC en Alice In Chains zijn hier twee voorbeelden van.

Het Belgische Hooverphonic kampte de afgelopen tijd met een soortgelijk probleem. Topzangeres Geike Arnaert brak met de groep om aan haar solo-carrière te werken en daar stonden Alex Callier en Raymond Geerts dan, zonder gezicht en stem van van de succesvolle groep die al sinds 1996 prachtige en sferische platen afleverde. De heren gaven echter niet meteen op en gingen op zoek naar een nieuwe zangeres. Ze zochten iemand met karakter, een unieke stem en iemand die de backcatalogue goed kan interpreteren. Meer dan 1000 kandidaten van over de hele wereld meldden zich bij het tweetal. Van die 1000 werden en er 30 serieus bekeken en uiteindelijk werd er voor Noémie Wolfs gekozen. Een Vlaamse waarin zingen in het bloed zit, aangezien ze nooit een zanglessen heeft gevolgd.

In 2006 werd één van de meest indrukwekkende natuurseries allertijden uitgezonden, Planet Earth. De BBC, Discovery Channel en het Japanse NHK hadden daarvoor meer dan vijf jaar gewerkt om de wonderen der natuur op camera vast te leggen, op bijzondere manier dan wel te verstaan. Extreme close-ups, halsbrekende avonturen werden niet geschuwd en heel vaak vraag je je als kijker af: hoe krijg je dit in godsnaam zo mooi in beeld!? De daaropvolgende film Earth was van hetzelfde laken een pak, wederom prachtige beelden van deze aardkloot en zijn bewoners.

De makers komen nu met een kijkje in de keuken van de filmcapriolen die de makers hebben moeten uithalen om het geheel op film te krijgen, Planet Earth - Nieuwe Ontdekkingen. In totaal werden er meer dan 200 locaties aangedaan en werden er 40 high definition camera's gebruikt. Verschillende locaties en fragmenten van de serie Planet Earth worden uitgelicht en de cameramensen en producers komen aan het woord, maar bovenal laten ze zien wat ze moesten doorstaan om de beelden te krijgen. De voor hun mooiste beelden komen nog een keer voorbij in 'Great Planet Earth Moments' en 'Production Diaries'.

Velen van ons zullen het wel kennen: op vakantie met een te zware stapel boeken, naar een vergadering met een pak papier om door te lezen of voor te bereiden of naar college met een dik boek. Of wat te denken van de wens dat je nu maar je alle handleidingen van al je apparatuur bij je had tijdens een vakantie in Verwegistan? Een E-reader zorgt een al een tijdje voor een handige uitkomst, maar door toedoen van de doorbraak van de tablet-pc heeft de E-reader ook een flinke boost gekregen. Er verschijnen steeds meer varianten en er komen steeds meer snufjes bij. Eén van de recente toevoegingen aan het arsenaal readers is de Sony PRS 650 Touch Edition.

Voor de huidige mensheid is er een stuk minder natuurlijke selectie druk dan in het verre verleden, in belangrijke mate door de medische voorzieningen, technologieën en wetenschappelijke data, die overleven een stuk eenvoudiger maken. Dit blijkt ook wel gezien het grote aantal nog levende achterlijke individuen in de maatschappij die voor een Darwin-awardje gaan. Leven in een samenleving blijkt voor primaten van groot belang te zijn geweest, en ook nu nog. Communicatie, het ontwikkelen van steeds grotere hersenen (en er iets mee doen) en binoculair zicht zijn enkele voorbeelden die de mens tot een succesvolle overlever hebben gemaakt.

Als je echter de geschiedenis van onze aardkloot onder de loep neemt blijkt 99% van de soorten die op aarde geleefd hebben uitgestorven te zijn, slechts 1% overleeft de tand des tijds en de bijgaande veranderingen. Dit dankzij evolutie en natuurlijke en seksuele selectiedruk. De overlevers op deze aarde wisten zich in de miljoenen jaren aan te passen aan een veelvoud van situaties. Klimaatverschillen, dag-nacht aanpassingen en talloze jager en prooi ontwikkelingen om maar eens wat te noemen. De elfdelige serie van The History Channel nam enkele evolutionaire hoogstandjes onder de loep in de serie Evolve.

Al eerder dit jaar kwam er een deluxe edition uit van het meesterwerk van Madrugada (het moment tussen de nacht en de zonsopgang in het Portugees), een Noorse rockband die na de dood van zijn gitarist in 2008 ophield te bestaan. Dertien jaar na oprichting ging de muzikale zon jammerlijk onder door dit verlies. Wel bracht de band na het sterven van Robert Burås nog een self-titled album uit, waarvoor het materiaal al zo goed als geschreven en opgenomen was. Twee jaar na dit laatste wapenfeit komt de band met een verzamelaar, simpelweg genaamd: The Best of Madrugada.

In 2010 stond Joel Thomas Zimmerman op plek 4 van de beste DJ's ter wereld. Zimmerman is beter bekend met een een grote muizenkop op zijn hoofd en onder de naam deadmau5. Maar eigenlijk vindt hij de beschrijving DJ niet passen bij zijn stijl en ook met een genre wil hij niet geoormerkt worden. Artiest of producer is een titel die hem beter afgaat.

De Canadees liet in de afgelopen jaren een stijgende lijn zien. Random Album Title was een behoorlijk debuut, maar de echte doorbraak kwam met For Lack of a Better Name, waarop Ghosts 'n' Stuff''de tophit verzorgde. Deadmau5 zijn werk was een mengelmoes van minimal, progressive en electrohouse waarop beukende beats afgewisseld werden met sferische soundscapes. Lange tracks die naar verschillende apotheoses toewerkten, maar soms ook de rust opzochten.

De laatste dag van het jaar leent zich prima om de balans op te maken van 2010. Enkele FOK!-reviewers hebben dan ook hun favorieten van dit jaar in een top 5 verwerkt. Boeken, films en muziek komen aan bod. 

Namens de gehele reviewcrew een fantastisch 2011 gewenst!

Ondanks het feit dat Ruben Hein al een behoorlijk tijdje meedraait in de muziekwereld komt de naam als solo-artiest dit jaar pas echt bovendrijven. Hein is onder meer bekend van zijn muzikale spel bij Pete Philly & Perquisite en de jazz-band van Hans Teeuwen. Op de solotoer tapt hij uit een ander vaatje nadat hij lang gezocht heeft naar zijn eigen geluid en stijl. Tijdens zijn opleiding op het conservatorium richtte hij zich op het pianospel en betrok zijn vocalen pas vrij laat bij zijn optredens. Ook qua stijl was het even zoeken, maar met hulp van Stefan Kruger (drummer bij Zuco103) en Fons Merkies kregen de ideeën in zijn hoofd vorm.

Samen met Yoko Ono zit John Lennon op hun bed, in zijn handen een stapel post. Eén van de brieven vertelt hem dat hij binnenkort vermoord zal worden, de briefschrijver voorspelt ergens in maart. Het is een macaber moment in de documentaire Imagine die verhaalt over het intrigerende leven van John Lennon. De kijker kent de manier waarop de (ex-)Beatle is gestorven, maar op dat moment legt hij de brief schuchter lachend naast zich neer. Op 8 december 1980 werd Lennon door Mark David Chapman tweemaal in zijn rug geschoten, op de trappen voor zijn eigen appartement. Chapman nam rustig plaats op de stoep en verklaarde tegen de portier: "I just shot John Lennon". Iets na elf uur 's avonds werd Lennon officieel dood verklaard in het St. Luke's-Roosevelt ziekenhuis, het einde van een muzikaal icoon.

Wil je deze DVD winnen? Vul het antwoord op de prijsvraag in en maak kans op één van de vijf DVD's!

Erg productief mogen we haar niet noemen, onze muzikale Zuiderbuur An Pierlé. In 1999 kwam ze met het overrompelende en experimentele debuut Mud Stories als eerste ijkpunt. Drie jaar later volgde Helium Sunset en in 2006 bracht ze met haar band White Velvet een self-titled album uit. En toen was het stil, tenminste voor meer dan vier jaar: eindelijk geeft deze Belgische Kate Bush weer een muzikaal teken van leven, wederom in samenwerking met haar band. Onder de noemer Hinterland brengt ze haar vierde plaat in elf jaar uit.

De Supperclub in Amsterdam is geen standaard eetgelegenheid, geen overzichtelijk decor met overal tafeltjes en stoeltjes zoals je in de meeste restaurants gewend bent. Het is een bredere beleving die niet alleen inspeelt op het zintuig smaak, maar ook op zicht, gehoor en wie weet nog wel tast. De Supperclub is inmiddels uitgegroeid tot een globaal concept, want naast Amsterdam zijn er nu ook Supperclubs in Londen, San Francisco, Istanbul en Los Angeles. De clubs integreren eten met muziek en visuals. Loungebanken, speciale gerechten, een dansvloer en enkele dj's en vj's proberen een symbiose te vormen.

Hoor de kerstbellen rinkelen! En hopelijk ook de kassa, moeten ze bij Crowded House gedacht hebben, want het is tijd voor een nieuwe 'Best of'. Niet zomaar een Best of, maar The Very Very Best of Crowded House (nee dit is geen typefout). Nu zullen menigeen zich Recurring Dream: The Very Best of Crowded House nog herinneren, een album dat in 1996 het levenslicht zag en ook al eens een samenvatting van de Australische/Nieuw Zeelandse band maakte. Maar het is nu 14 jaar later en Crowded House heeft tussendoor nog twee studio-albums afgeleverd (Time On Earth, 2007 en Intriguer, 2010) dus wellicht kan een nieuwe verzamelaar wel?

Afgelopen jaar werden fans van The Beatles al erg verwend met de nieuwe remasters van de catalogus. Er kwam een ware run op de platen en de speciale boxen. Dit jaar kwam de kers op het toetje uit. De rode en de blauwe ultieme The Beatles verzamelaars zijn nu ook volledig geremasterd verkrijgbaar. In 1973 waren deze uitgaven de eerste officiële verzamelalbums nadat de band in 1970 uit elkaar was gegaan. Beide platen geven een uitgebreid overzicht van wat de band muzikaal allemaal voor elkaar gekregen heeft in al die jaren en zijn voor de generaties die The Beatles 'gemist' hebben het beste instapmodel.

In 2009 nam de toch ietwat vreemde band Black Moth Super Rainbow een break. Enkele leden hebben 2010 benut om wat solowerk uit te brengen waaronder nu ook Ryan Graveface. Zijn werkgever Black Moth Super Rainbow heeft hij eens als volgt beschreven: "Deep in the woods of western Pennsylvania vocoders hum amongst the flowers and synths bubble under the leaf-strewn ground while flutes whistle in the wind and beats bounce to the soft drizzle of a warm acid rain. As the sun peeks out from between the clouds, the organic aural concoction of Black Moth Super Rainbow starts to glisten above the trees."
Het geluid dat deze band voortbracht is een mengelmoes van folk, psychedelica, vreemdsoortige elektronica en met die klanken heeft Graveface nu ook weer als solo-artiest weten te spelen.

Een vlekkeloze tour was het allerminst voor Depeche Mode: de Tour of the Universe, die het laatste album Sounds of the Universe begeleidde. In Griekenland kreeg frontman Dave Gahan al voor de show stekende pijn en werd met een ambulance naar het ziekenhuis afgevoerd. Daar werd hij gediagnosticeerd met gastroenteritis, maar na meerdere testen bleek hij ook een kwaadaardige blaastumor te hebben. De band was genoodzaakt om een aantal shows te cancellen en Pinkpop werd hier onder andere ook het kind van de rekening van.

Kadootjesmaand december resulteert statistisch gezien toch elk jaar in een toename in het aantal releases van verzamelalbums. Ook bij de Pet Shop Boys gooiden ze er nog een verzamelalbum tegen aan dit jaar, genaamd Ultimate Pet Shop Boys. En met zo'n titel roep je wat over jezelf af. Het moet het summum worden van wat je ooit uitgebracht hebt. De verzamelaar der verzamelaars, een reden dat iedereen nog eens naar de winkel rent en zegt: dit is toch wel een stuk beter dan de vorige compilatieplaten van de Britse band.

Een time-warp naar de jaren zeventig, daar lijken we meteen in te worden meegetrokken als AWE van Shaking Godspeed uit de speakers knalt. In volle sneltreinvaart laat het trio horen waar het voor staat en wat hun 'drive' is. Die drive is blues geörienteerde jaren zeventig rock die een gedeelte van het drietal al produceerde in de band The Bloody Honkies. Die band uit de Achterhoek kwam in 2007 al met een heerlijke plaat op de proppen (The Gospel Of The Bloody Honkies). Uit het as hiervan herrees Shaking Godspeed, waarvan zanger/gitarist Wout Kemkens de verbindende factor is met het verleden. In Shaking Godspeed staan drummer Maarten Rischen en toetsenis/bassist Paul Diersen hem bij om die muur van geluid zo constructief mogelijk op te bouwen.

Soul 2.0

De economische en politieke situatie in de VS de afgelopen jaren was een goed aangrijpingspunt voor John Legend en The Roots om enkele soulvolle (protest)liederen in een nieuw jasje te steken. Het album Wake Up! is de uitkomst van deze samenwerking en liet een zeer sterke indruk achter. Het grootste gedeelte van de nummers kan in deze tijdsgeest nog prima mee, waardoor de plaat ook niet outdated maar gewoonweg updated klinkt: Soul 2.0. Nu is het met zo'n samenwerking maar afwachten of het ook ooit live ten gehore gebracht kan worden. Het gaat wel om artiesten die hun tourschema's op elkaar moeten aanpassen namelijk. Toch is dat enigszins gelukt en na Londen was Amsterdam de gelukkige waar The Roots en John Legend samen het podium beklommen.

De meeste meidengroepen doen het bij mij niet heel goed qua muziek. Veelal zijn het bij elkaar gescoute popbandjes die er allereerst zo goed mogelijk uit moeten zien en ook nog een beetje moeten kunnen zingen. En dan zingen ze grotendeels de voor hen geschreven liederen waar ze zelf geen noot aan meegeschreven hebben. Er zijn momenteel maar weinig goede vrouwelijke indie/rockbands op deze aardkloot en de aanwas is al helemaal niet groot. Maar er is een kwartet dames dat een behoorlijk indrukwekkend debuutplaatje heeft uitgebracht. Emily Kokal (vocalen/gitaar), Theresa Wayman (vocalen/gitaar), Jenny Lee Lindberg (basgitaar/vocalen) en Stella Mozgawa (drums/keyboard) vormen de huidige bezetting. Warpaint heten ze tezamen en hun plaat The Fool wordt momenteel op handen gedragen. Het gezelschap uit Los Angeles sloeg dit jaar bij SXSW al in als een bom en ook de uitgebrachte EP (Exquisite Corps) was een collector's item geworden.

Bij zijn eerste plaat had hij de schijn nog mee. Tijdens de korte en donkere winterdagen kwam het debuut van James Blunt uit, vol gevoeligheid, ondersteuning en medelijden. Ondanks de draak van het lied 'You're Beautiful' (onlangs uitgeroepen tot meest irritante lied ooit) bevatte deze plaat best een paar mooie singer-songwriter momenten. 'Wisemen' is bijvoorbeeld nog steeds een nummer dat ik niet snel weg zal zappen. Toch heeft de Engelse beroepsmilitair zijn eigen ruiten ingegooid de laatste jaren. Niet alleen nam het aantal mensen toe dat zijn fijngeknepen, zeurderige stem (inclusief falsetto-uithalen) niet meer kon horen, zijn tweede plaat was een flinke knieval. Ook de arrogante uitspraken van de Engelsman deden het niet goed voor de publieke opinie. Verkondigen dat je zelf een Derde Wereldoorlog hebt voorkomen gaat wat ver in de grootheidswaanzin bijvoorbeeld. In Nederland hebben we hier helemaal een broertje dood aan en laten zo iemand liever even links liggen.

Joost Oskamp was een aantal jaren geleden de enthousiaste bassist in de Utrechtse rockformatie Taxi To The Ocean. Een erg leuke band die met het self-titled debuut een sterke plaat afleverde. De band was echter geen lang leven beschoren. Krullenbol Oskamp stond er ineens alleen voor, afgezet door de taxi voor die uitgestrekte oceaan. Zijn band was uiteengevallen, zijn relatie ook en hij maakte geen makkelijke tijd mee. Oskamp trok na een zware tijd echter de stoute schoenen aan en ging met een stapel liederen geïnspireerd door misère naar de andere kant van die oceaan. Naar Los Angeles om precies te zijn, een plek waar hoop gloorde. Het eindresultaat mag er wezen en kreeg de toepasselijke titel Transatlantic Hope. Ook zijn artiestennaam heeft een Amerikaanse twist gekregen, Joost is nu Joast.

Reislustige mensen die hun reis liever zelf plannen hebben tegenwoordig een vrij ruime keuze aan reisgidsen voorhanden. De bekendste, meest populaire en meest uitgebreide zijn dan toch wel de Lonely Planet, Footprint en de Rough Guide. Die laatste probeert het de Nederlandse reiziger wat makkelijker te maken en brengt dit jaar een gedeelte van het assortiment in het Nederlands uit. In de laatste ronde waren daar bijvoorbeeld Rough Guides van Zuid-Afrika, Vietnam, Marokko en Kenia. FOK! kreeg een exemplaar van de laatste om eens onder de loep te nemen.

Bij een naam als Grizzly Adams denk je aan een alternatieve indieband uit British Columbia of één van de Amerikaanse staten waar grote ruige gebergtes het beeld bepalen. Met een albumtitel als Hombre Grande zit je alweer een aantal staten zuidelijker, tegen de Mexicaanse grens aan, of in elk geval op een locatie waar de rode, diepe canyons zich uitstrekken door het landschap. Een zoektocht op het wereldwijde web laat echter zien dat we het allemaal niet zo ver hoeven te zoeken. Grizzly Adams blijkt een Utrechtse band te zijn, een doorstart van Boy Ler, en wordt gevormd door Daniel Papen, Martijn Loos en Guido Bastiaanse.

Prince in Gelredome - Party Hearty

Hoe bewijs je een jarenlange fan, die twijfelt of hij er wel goed aan heeft gedaan om een kaartje voor je concert te kopen, dat hij de juiste keuze heeft gemaakt. Door nog beter te zijn dan je al was. Dat was Prince afgelopen donderdag in het Gelredome in Arnhem. Acht jaar en een handvol dagen geleden was de laatste keer dat Prince optrad in Nederland. In de tussentijd is hij nog wel een aantal keer in de buurt geweest. In 2007 bijvoorbeeld stond hij 21 dagen, en bijna 21 aftershows, lang in de O2 Arena in Londen. En deze zomer en najaar heeft hij een aantal shows in omliggende landen gedaan, veelal festivals. Maar Nederland sloeg hij daarbij over. Dat heeft hij gisteren meer dan goedgemaakt.

Werken op je verjaardag is meestal geen pretje, tenzij er een feestje voor je georganiseerd wordt. Er wordt een zaal gehuurd, er komen honderden mensen op af, je bent het middelpunt van de belangstelling en de drank is gratis. Je moet alleen al die mensen die op zijn komen draven entertainen. Stuart Staples draait er zijn hand niet voor om. De zanger van de Tindersticks trad afgelopen zondag op zijn verjaardag op in het Utrechtse Tivoli, samen met zijn 6 kompanen die hem muzikaal bijstaan tijdens de tour.

Redux betekent in het Latijn zoiets als "teruggebracht" en deze titel kan wellicht geïnterpreteerd worden met 'de wens is de vader van de gedachte'. Placebo heeft in de afgelopen jaren in een wervelwind geleefd en vanaf de release van Battle For The Sun (halverwege 2009) tot en met september 2010 intensief getourd over de gehele wereld. Het werd wel eens tijd voor het trio om huiswaarts te keren en iets rustiger aan te doen. Het feit dat de band zijn concerten in oktober moest afzeggen en frontman Brian Molko op doktersadvies moest uitrusten zegt al genoeg.

Syd Barrett heeft een vrij treurig leven als artiest beleefd, terwijl er zoveel meer in zat. In Pink Floyd was hij de drijvende kracht achter het psychedelische geluid van de band. Maar zijn mentale gezondheid was niet optimaal te noemen en hierdoor werd hij uiteindelijk ook uit de band gezet. Een paar jaar later liet hij kort even iets van zich horen met twee solo-platen. Nu probeert men de bekendheid van de in 2006 overleden pionier in leven te houden met 'An Introduction To Syd Barrett'.

I Am Kloot zit in de lift, en al helemaal in hun thuisland Engeland. De band uit Manchester ontving dit jaar voor hun nieuwe plaat Sky At Night een Mercury Award nominatie. Zoiets zet je op de kaart blijkbaar, want gisteren waren er in het Utrechtse Tivoli zelf fans uit Manchester over komen vliegen om het optreden te zien. De Mercury nominatie zorgt er in Engeland namelijk voor dat shows binnen no time zijn uitverkocht of dat tickets voor hoge prijzen doorverkocht worden. Het loont dan zelfs de moeite om naar Nederland af te reizen. Maar ook hier is de band steeds populairder aan het worden, want ook Tivoli was helemaal uitverkocht.

Nou nou, 15 tracks op de nieuwe Linkin Park, dat is een hoop denk je in eerste instantie. En het intro klinkt lekker duister en veelbelovend. Eerst een engelenstem, daarna een monotone stem die op David Lynch-achtige wijze zijn verhaal vertelt, gestut door instrumentale en grauwe eenvoud. Je kijkt echter op je cd-speler en je bent blijkbaar al bij track 3 beland. Zo gaat het hard met de 15 nummers, als korte nummers op deze manier in elkaar overlopen. Maar goed, dan is het daarna tijd voor een flink stukje rockende cross-over zou je zeggen. Linkin Park à la beginjaren? Veel geschreeuw, vette beats en messcherpe lagen? Nee, denken Chester Bennington en kornuiten...

De energetische waarde van de debuutplaat van Goose, Bring It On, is als muzikale kernfusie. Godskolere, wat een beuk-, hak-, schreeuw-, race-, feest- en springfestijn is dat! De schijf verdwijnt hier nog heel regelmatig in de cd-speler na een vermoeiende week werk, als er nog uitgegaan moet worden. Zo'n after-dinner-dip moment na een vrijdagmiddagborrel en avondeten is zo verholpen met een kwartiertje Goose op vol volume. Beproefd recept en het werkt nog steeds, vandaar ook dat ik deze Zuiderburen eigenlijk alleen maar associeerde met exotherme beuk-electro.

Het gaat lekker met de Canadese muziek de laatste jaren. Het land moet het niet meer hebben van de Nickelback-klanken, maar de alternatieve muziek viert hoogtijdagen. En nu is er weer een leuk bandje om in de gaten houden. SUUNS is de naam sindskort, want een juridische strijd heeft uitgewezen dat het voormalige Zeroes hun naam moest veranderen. SUUNS it is dan, al komt hun oude band naam nog wel terug in de titel van hun debuutplaat: Zeroes QC. Het kwartet uit Montreal kregen op deze plaat hulp van Jace Lasek (The Besnard Lakes) die de productie voor zijn rekening nam en wat het eindproduct dus nog een tikje meer Canadees maakt.

Odd Blood van Yeasayer behoort mijns inziens toch wel bij de mooiste platen van het jaar. De electronische ommeslag van het psychedelisch georiënteerde debuut was een meesterzet van de band. Het is wel een plaat die in een live-setting moeilijker neer te zetten is dan het eerdere werk. Om dezelfde sfeer te creëren moet alles goed uit de verf komen. Goed geluid, een geslaagde overdracht, bezieling, een passende lichtshow en een publiek dat opgaat in de muziek.

Wolf People is een Britse kwartet dat ook wel als tijdmachine door het leven kan. Bij het draaien van hun muziek wordt je namelijk stante pede terug geslingerd naar eind jaren zestig en de jaren zeventig. Een tijd waar je gedurende de gehele speeltijd van Steeple in verblijft. Steeples is het eerste officiële en volwaardige album van de band, aangezien de uitgave Tidings (van eerder dit jaar) een compilatie van singles was. De plaat is voor het grootste gedeelte opgenomen in een omgebouwde kippenschuur van een landhuis in Wales waar de heren zich terug getrokken hadden voor de opnames. De rest van de opnames vond plaats na reguliere werkuren in de slaapkamer van zanger Jack Sharp.

De planken van Tivoli de Oudegracht stonden helemaal volgebouwd met apparatuur. Twee grote tafels met een overdaad aan snoeren, panelen, toetsen, een klokkenspel en een allegaartje aan electronica bezetten de middensectie. Rechts voorin in de hoek was de percussie gepropt, de lead-bassist/gitarist had een paar vierkante meter bewegingsruimte en de gitariste moest het met een kleine ruimte op de linkerflank doen. De band was voor en achter ingesloten door een mechanische constructie met lichtbakken en koorden. Vlak voordat de band rond 21.30 opkwam kwam er beweging in die constructie en uiteindelijk werd er een soort gordijn van verticale lamellen gevormd voor en achter de band. Het licht was gedimd en duistere intromuziek galmde door het volledig uitverkochte Tivoli.

'Falling, Catching' laat de plaat beginnen als een nieuwe Yann Tiersen soundtrack voor Amélie. Subtiele piano-aanslagen die een muziekdoossfeertje creëren. Meteen daarna start één van de hoogtepunten van het debuutalbum Philharmonic van Agnes Obel. 'Riverside' rolt een deken van pracht voor je uit die een winterse sfeer neerzet, een sfeer waarin Tori Amos, Ane Brun. Emiliana Torrini en Joanna Newson niet zouden misstaan. Je stelt je een uitgestrekt landschap van dichtbeboste heuvels voor, waarin de sneeuw langzaam naar beneden valt en Agnes met een piano in een eenzaam houten hutje zit te spelen. De coverart en uitstraling van het begeleidende boekje geven je hierin gelijk. 'Just So' is wellicht het 'bekendste' nummer van dit prachtige en ingetogen debuut, het nummer werd namelijk gebruikt voor een T-Mobile reclame over mobiel internet (http://www.youtube.com/watch?v=5nY7wMASlUs). Een kabbelend gitaartje, een speelse piano en de balsemende stem van Obel maken het tot een intiem genot. Ze nam het nummer in haar eigen slaapkamer en het beschrijft de situatie van het niet naar buiten willen die dag, gewoon lekker knus binnen blijven in je eigen huis.

Het allerlaatste concert van Roy Orbison is vanaf nu verkrijgbaar als officiële persing onder de originele noemer The Last Concert. Een paar jaar terug was het via iTunes nog even beschikbaar toen twintig jaar na dato de dood van The Big O werd herdacht, maar de download verdween al snel uit de digitale schappen. 4 december 1988 was de dag waarop Orbison zijn laatste noten live speelde, zijn band bedankte en zijn publiek bedankte. Hij was dat jaar bezig met een comeback. 'In Dreams' werd gebruikt in de film Blue Velvet, was op de weg terug met nieuw materiaal met de supergroep The Traveling Wilburys (met George Harrison, Bob Dylan, Tom Petty en Jeff Lynne) en hij kreeg een plekje in de Rock and Roll Hall of Fame.

Halverwege de jaren zeventig was David Bowie lichamelijk en geestelijk niet in al te beste doen; hij was ernstig verslaafd aan cocaïne, overleefde op een dieet van melk en paprika's en zat in een persoonlijke crisis. Achteraf gaf Bowie aan dat dit wel eens de ergste periode in zijn leven kon zijn geweest, gevuld met paranoia, angst en verslaving die alles vervaagde. Toch wist Bowie er een dijk van een plaat uit te persen in die tijd: Station To Station wordt zelfs een klassieker en gezien als de overgangsfase van zijn rock, funk &soul naar elektro- en experimentele pop fase die onder andere resulteerde in de Berlin Trilogy met Brian Eno. De plaat leverde weer een alter-ego op, zijn laatste: The Thin White Duke. Een karakter dat zich vol overgave en emotie uitte, maar zelf leeg van binnen was en niks voelde.

Veel bands komen na 15 jaar muziek maken met een 'Best of' plaat, ééntje die hen vaak ook nog eens opgedrongen wordt door een platencontract. Niet dat dat altijd vervelend uitpakt, maar het kan afbreuk doen aan de intenties en sfeer die een band wil neerzetten. Neem de 'Best of' van Radiohead enkele jaren terug, prachtige muziek maar bij die band hoort geen commerciële verzamelaar. Zo is het ook bij Mogwai, een post-rock ensemble met behoorlijke staat van dienst en prachtige albums die het moeten hebben van sfeerscheppingen, overgangen en een uitgesponnen brei van muziek. Dat kan je niet met recht samenvatten in een aaneenschakeling van singles. Toch bezorgt Mogwai je met de uitgave van Special Moves een soort van historisch overzicht van de band voor, en wel op de enige manier die recht doet aan hetgeen Mogwai produceert, een live-album. Eindelijk zullen velen misschien zeggen na zes studio-albums en een flinke stapel EP's.

Madrugada was geen band die echt doorgebroken is, maar meer tussen bekend en onbekend in hing, alhoewel de alternatieve rockformatie in Noorwegen en in ons land toch redelijk wat bekendheid vergaarde. Helaas moeten we een verleden tijd gebruiken aangezien de band eigenlijk niet meer bestaat. Juli 2007 werd gitarist en liedjessmit Robert Burås dood in zijn woning gevonden, hij werd 31 jaar. De band bracht in 2008 het laatste self-titled album uit en zo stierf met Burås ook de band. Zonde want Madrugada was een uitermate talentvolle groep die pracht en kracht met elkaar kon bundelen.

Droeve klanken drijven je huiskamer binnen als je Paupers Field opzet, een melancholisch gitaardeuntje en slepende pedal steel sleuren je mee de herfst in en de mistroostige vocalen van Dylan LeBlanc laten de regen uit de hemel vallen, al vraagt hij nog wel even of je je wel goed voelt in 'Low'. 'If Time Was For Wasting' klinkt al niet veel frivoler, maar laat door de banjo, piano en de nodige county/americana klanken nog een hoopvol toontje weerklinken. In 'If The Creek Don't Rise' wordt de muziek van zijn excessen gestript en wordt een een bijna blanco canvas gepresenteerd. Serene en droeve klanken dragen het nummer, niet alleen van LeBlanc zelf, maar ook door de gastvocalen van niemand minder dan Emmylou Harris.

Origineel was het wel van Aeroplane, je luistersessie van de albumrelease van We Can't Fly in een vliegtuig houden en dan niet opstijgen. Wellicht was het omdat Vito De Luca het nu zonder co-piloot moet doen? Stephen Fasano maakt namelijk geen deel meer uit van het voormalige producersduo omdat hij een andere weg insloeg. De Luca moet het dus in zijn eentje doen, maar dat lijkt hem in eerste instantie prima af te gaan.

Martina Topley Bird vergaarde haar eerste faam in de samenwerking met Tricky. De herinnering aan bijvoorbeeld haar zangkunsten in het manische 'Black Steel' zullen misschien nog in je achterhoofd bivakkeren. Niet alleen muzikaal was het een gewaagd duo waar de intensiteit vanaf spatte, ook relationeel kwamen de twee samen. Totdat het fout ging in 1995, ze is Tricky daarna wel trouw gebleven en heeft nog jaren met hem samengewerkt, totdat het later ook muzikaal fout ging tussen de twee. 1998 was het moment dat ze serieus aan haar solo-carrière begon te werken.

"Nu Wolfmother niet meer is, neemt Black Mountain het vaandel van Led Zep-a-likes over. Snedige bluesrock in epische proporties die je meenemen naar de jaren zeventig!" Met die woorden stopte ik Black Mountain in mijn muzikale jaarlijstje van 2008. Het album In The Future was een prachtplaat die je meteen een paar decennia terug in de tijd slingerde.

Na In The Future nam zanger Stephen McBean even de tijd voor zijn andere band Pink Mountaintops en zangeres Amber Webber leende haar capaciteiten voor een album van Lightning Dust. Na dit intermezzo van de vocale sectie van de band was er weer tijd voor een nieuwe plaat van Black Mountain. Hun derde langspeelschijf, onder de noemer Wilderness Heart, ligt nu in de winkels en bouwt verder op de fundering die het Canadese vijftal met hun eerdere werk heeft opgezet.

U.S. Christmas is geen Amerikaanse verzamelplaat die al vooruit loopt op de donkere dagen in december. De band is iets bekender onder de noemer USX, maar in Nederland zal de naam weinig bellen doen rinkelen. In 2009 stonden ze nog op het Roadburn Festival te Tilburg en eind september wordt hun nieuwe plaat uitgebracht, Run Think In The Night. Het zevenkoppige gezelschap zit sinds enkele jaren onder de pet van Neurot Recordings, dat opgericht is door enkele leden van Neurosis waarmee USX ook tourde.

Het drietal Barbara London, John Upton en Jim Stone hielp al meer dan 1.000.000 fotografieliefhebbers met hun serie boeken over fotografie. Het boek Photography wordt op vele universiteiten gebruikt als lesmateriaal. De schrijvers zijn dan ook niet de minsten in het vak. Jim Stone studeerde bijvoorbeeld aan MIT en zijn foto's hebben onder andere aan de muren gehangen van het Museum of Modern Art (MoMa), Boston’s Museum of Fine Arts, het Smithsonian American Art Museum en het Los Angeles County Museum of Art, een aantal van de beroemdste musea in Amerika dus.

De jaren tachtig en negentig zijn weer helemaal terug! Zo zag je onder andere (en jammer genoeg) oerlelijke beenwarmers en drollenvangers terug in de 'mode' komen en Rick Astley weer op een podium staan. Gelukkig zijn er ook betere zaken uit vervlogen tijden die weer terugkomen. Niet alleen de muzikale invloeden uit die tijd komen weer boven drijven, een enkele band lijkt weer helemaal rechtop te gaan staan en de muzikale carrière weer nieuw leven in te willen blazen. En dan heb ik het niet over Rick Astley, maar over Orchestral Manoeuvres in the Dark (OMD). In de jaren tachtig bracht de band synth-pop van het eerste uur ten gehore, de meesten zullen de betoverende klanken van 'Joan of Arc (Maid Of Orleans)' of het blikkerige geluid van 'Locomotion' nog wel kennen.

Het voorprogramma was een geschikte keuze, gezien de podiumpresentatie dinsdag jongstleden op het Utrechtse poppodium Ekko. Op de planken als supportact stond namelijk Solo (Michiel Flamman) met onder andere wat nieuw materiaal in zijn set. Even later schuifelde de hoofdact van de avond helemaal alleen naar voren. In een rood geblokt houthakkershemd verscheen Damien Jurado solo met akoestische gitaar op het intiem belichte podium. Enkele peertjes en gedempte podiumlampen brachten licht in de duisternis. Iets dat wel past bij de muziek die de man uit Seattle verzorgt. Hij is de laatste jaren namelijk vooral bekend geworden door zijn kale en melancholische luisterliedjes.

Er zijn van die momenten waarop soulvolle soundscapes een heerlijke toevoeging zijn aan je dagdeel. Een fijne afterparty-cd voor na het clubben, een plaatje voor bij de koffie en je krantje in de ochtend of een deuntje voor als je in een warm bad ligt te weken. Voor dat soort momenten lijkt Electric Wire Hustle hun gelijknamige album te hebben gemaakt, tenminste het past precies.

Rolling Stone noemde Deer Tick vorig jaar nog de Country-Rock doorbraak van het jaar nadat de cd Born On Flag Day in Amerika was uitgekomen. Nu is er een nieuw album, The Black Dirt Sessions, en wordt de band afgebrand met een 5 op een schaal van 10. Ook Pitchfork is niet echt blij te noemen. Heeft de groep uit Rhode Island een muzikale inzinking gehad? Zijn ze van alt-country-rock naar commerciële R&B gegaan?

Muzikaal gezien staat Haarlem ineens weer op kaart in 2010. Zeker na een succesvol optreden op Sziget en op Lowlands van het producersduo Baskerville. De India-tent op Lowlands was nauwelijks groot genoeg voor het optreden dat de heren daar gaven en ook op Sziget ging blijkbaar het publiek helemaal los. Velen zouden dat graag thuis of ergens anders nog een keertje lichtjes over willen doen; voor hen en voor andere liefhebbers van elektro+ is er het debuutalbum van Baskerville: Disco Biscuits.

Op Lowlands was het een zeer aangename verrassing, het optreden dat Tame Impala gaf op het kleine Charlie podium. Met nog ongeveer twintig minuten te gaan gaf de band aan hun laatste nummer in te zetten, wat even verwarring bracht bij het publiek. De band had besloten doodleuk af te sluiten met een psychedelische trip van twintig minuten en speelde met gemak de tijd vol.

Op Last.fm worden ze gescrobbled als de Kaiser Chiefs, maar dat is toch echt niet correct. Chief is op bijna geen enkele wijze met de Britse spring-rock te vergelijken. Goed, het zijn beide bands en ze maken muziek, maar daar houdt het ook wel op. Chief is een Amerikaans kwartet dat bestaat uit Evan Koga (zang/gitaar), Danny en Michael Fujikawa (zang/gitaar en drums respectievelijk) en Mike Moonves (basgitaar). Nadat de heren hun studie in New York hadden afgerond zijn ze huiswaarts gekeerd richting de west-kust van de VS. Toeval of niet, maar Californië past een stuk beter bij hun geluid dan de oostkust.

De titel Time for Annihilation...On The Record and On The Road geeft het al aan, het zevende 'studio-album' van Papa Roach is een mix van live en nieuw materiaal. Het is de eerste maal dat de band een liveregistratie in albumvorm uitbrengt en helemaal lijken ze er niet voor te willen gaan, getuige de vijf nieuwe tracks die het livemateriaal vooraf gaan op de plaat. Frontman Jacoby Shaddix denkt er anders over. "This is a look back at our career through the live songs, and it's also a statement that we're here to stay. For us, Time for Annihilation...On The Record and On The Road is the perfect connection between the road and the studio. In addition to capturing our show, we crafted new material that takes fans on a ride."

A CAMPINGFLIGHT TO LOWLANDS PARADISE now boarding...

Een handjevol lieftallige dames en enkele heren staan tussen de kunstige objecten en muziektenten van Lowlands, verkleed als crew van luchtvaartmaatschappij Air Lowlands. Geheel in stijl met donkerblauwe stewardessenpakjes en pilotenpetten: Welcome to Air Lowlands, a campingflight to Lowlands paradise.

Lowlands is een muzikale reis die 55.000 liefhebbers in Biddinghuizen elk jaar weer maken. Op donderdag komen de eerste enthousiastelingen al vroeg inchecken bij de balies van vliegveld Lowlands. Bij de douane geldt gelukkig een maximum van 8 liter drank per persoon in plaats van de gebruikelijke 100 ml restricties. Eenmaal door de douane heen wordt er naarstig gezocht naar de juiste plek om met je vrienden neer te strijken. Voor sommigen is dat pal naast de 24-uurs tent, anderen gaan voor meer nachtrust op de hogere campingnummers en laatkomers zijn genoodzaakt hun tent tussen de bomen, half in een sloot of aan het looppad neer te zetten. Maar bijna iedereen is op vrijdagmiddag klaar voor hun eigen muzikale vlucht van 3 dagen muziek, feest en cultuur.

Een autobiografische titel is het wel, Born On Flag Day. John McCauley, zanger, gitarist en geestelijk vader van country-rock band Deer Tick is namelijk op 14 juni jarig. Ook de naam van de band komt uit de belevenissen van McCauley, die namelijk een teek opliep toen hij al liftend door Amerika trok, het is maar dat je het weet. Met zijn tweede plaat strijkt nu dan ook eindelijk in de Lage Landen neer. De plaat kwam namelijk in 2009 al in Amerika uit en vijf jaar eerder liet hij al van zich horen met het debuut War Elephant. Het debuut was al niet onverdienstelijk, maar Born On Flag Day werd door Rolling Stone vorig jaar al uitgeroepen tot country-rock doorbraak van het jaar. Misschien dat de naam daarom al bij meerdere een belletje doet rinkelen, maar voor degenen die de stijl en stem van McCauley en kornuiten nog niet kennen is de plaat nu ook in de Nederlandse schappen te verkrijgen.

"Beter dan het origineel" is een veel voorkomende sms bij de ochtendshow van Giel Beelen op 3FM. Het gaat dan om het commentaar op een programma-onderdeel dat sinds halverwege 2009 vaste prik is bij Giel, de Mega Top 50 Covers. Een bezoekende band wordt gevraagd om ook even een nummer te coveren dat dan in de top 50 staat. Die worden dan vervolgens naar de krappe gang naast de studio gestuurd om hun ding te doen. En dat pakt soms briljant uit en soms helaas wat minder.

Cloud 9 kwam al eens met een lounge top 100 in 2008. Wellicht dat je deze cd niet heel vaak meer oppakt omdat je de tracks al kent en je zit te wachten op een nieuw lading. Nu, als het lounge is dat je wilt, nou dan kan je het krijgen. Cloud 9 geeft je in 2010 in één keer weer 100 lounge tracks, per cd helemaal aan elkaar gemixt en van allerlei pluimage.

"The immense success of the Dutch beach club Bloomingdale and their many fabulous events with international artists has finally gone global! This collection of summer anthems showcases the sound of the Netherlands 'Small Ibiza'." kopt er op de website van het Londense Defected Records. Bloomingdale brengt al een aantal jaren succesvolle zomerse verzamelaars uit die de sfeer van het Nederlandse 'Ibiza', zoals de club zichzelf noemt, moet weergeven. Maar dit jaar pakken ze het iets groter aan, Bloomingdale gaat namelijk internationaal. Defected zorgt ervoor dat Bloomingdale 2010 dit jaar overal ter wereld te koop is. Voor de vaste resident DJ Ricky Rivaro ook een mooie bekroning op al zijn mixen voor de Nederlandse beachclub.

Beachclub Vroeger in Bloemendaal aan Zee is een heerlijke locatie voor liefhebbers van zon, zee, strand en aanverwanten. Je kunt er een hapje eten in de brasserie of een avond/nachtje uit je bol gaan in hun club. In totaal kan het 5500 mensen huisvesten en met feesten zoals Nope = Dope, Sexy on the Beach en andere evenementen kan het dan ook goed vol stromen. Het draait bij deze activiteiten naast de locatie, de gerechten en drankjes uiteraard ook om de muziek en sfeer.

The Avengers (oftewel De Wrekers in Nederland) zijn zo Engels als je het maar kunt voorstellen. De bolhoed, het nette pak en de paraplu van John Steed zullen velen zich nog wel herinneren uit de TV-serie die stamt uit de jaren zestig. Tijdens de laatste jaren van de show was Tara King Steed's partner in 'crime'. Eén van de afleveringen uit dit tijdperk heette 'A Curious Case Of Countless Clues'. Nu moeten een aantal heren uit Noord-Holland wel onder de indruk geraakt zijn van de serie en wellicht ook deze aflevering. Het kwartet dat namelijk de band STEED vormt heeft niet alleen het hoofdpersonage gekozen voor hun naam, maar ze komen ook nog eens met een plaat uit die A Curious Case Of Countless Clues heet.

Kijk, dat zijn de ultieme omstandigheden voor een nieuwe start en muzikaal vernuft: Conor J. O'Brien zoop zichzelf een stuk in de kraag nadat hij en zijn voormalige band er genoeg van hadden. Met de kater nog nadreunend in zijn kop schreef hij een dag later een nummer voor de act die later Villagers gedoopt zou worden. In juni kwam het debuut uit, Becoming a Jackal.

Vandaveer houdt nogal van het teken '&'. Op zijn debuutalbum Grace & Speed prijkte het teken al in de titel. In de titeltrack komt het nog eens terug en ook de track 'parasites & ghosts' helpt mee. De nieuwe plaat heet Divide & Conquer, en ook hier bevatten de titeltrack en een ander nummer het universele teken voor 'en'. Op de website van de band, onder het kopje Bio&Media kunnen we lezen waar Vandaveer vandaan komt en wat het tot dusver heeft uitgespookt. Over Divide & Conquer zeggen ze: "Touches upon similar themes found in its elder sibling, winding timeworn themes of love & death, malice & goodwill, sin & perseverance into (mostly) four-minute vignettes." Nog meer &-tjes.

Het liedje 'Furr' was in 2008 één van mijn favoriete nummers. Folk zoals folk moet zijn: samenzang, riedelende gitaartjes, lekker melodietje, een prachtig verhaal en een mondharmonica voor de extra emotie. Heerlijk! De makers van het nummer waren Blitzen Trapper, een sextet uit Portland, Oregon. Het bleek een band te zijn die al sinds 2000 bestond en uiteindelijk is opgepikt door Sub Pop. Het leverde ze wereldwijde faam op, kritieken waren lovend en wat wil je ook als je zulke nummers kunt maken. Helaas stond er niet nog zo'n folktopper als 'Furr' op de plaat. 'Black River Killer' kwam in de buurt, maar het overgrote deel van de plaat heeft meer raakvlakken met jaren zeventig en psychedelische rock. De heren bedienen zich van stijlen die laveren vanaf de jaren zestig tot en met de jaren tachtig. Dit kan leiden tot een incoherente verzameling van stijlen en dat was bij Furr iets dat me uiteindelijk tegen ging staan. Het zestal kwam dit jaar met een nieuwe plaat, Destroyer of the Void. Is dat weer zo'n manusje van alles?

Als je een kat met een aantal touwtjes laat spelen, zul je al snel zien dat er zich een knot ontwikkelt waarin alle touwtjes in elkaar verwikkeld zijn en niet meer los te halen zijn. Zo is het soms ook in de muziek, laat enkele jonge muzikanten spelen met invloeden en klanken en je krijgt een sound die vastgeknoopt zit tussen al deze invloeden. The Morning Benders, een kwartet uit Berkeley (Californië), lijkt aardig met invloeden gespeeld te hebben, niet alleen op hun debuutplaat Talking Through Tin Cans, maar ook bij de opvolger Big Echo.

De vijfde plaat van I Am Kloot, het trio uit Manchester, kent een aantal déjà vu's, maar laat daarnaast ook een andere kant van de band zien. Wie bekend is met de groep weet dat het drietal de afgelopen vier platen lang gloreerden met kale groeibriljantjes. Liederen waarvan je spontaan naar de fles greep, een lokale kroeg opzocht, of met een peuk in je mond de diepe duisternis van de nacht instaarde. Muziek om je zonden bij te overdenken, en steun te vinden in de stem van John Bramwell.

Twee dagen geleden had ik het in de review van Danger Mouse and Sparklehorse nog even over supergroepen. Welnu, dit is er wat mij betreft één, in elk geval qua namen: The Dead Weather. Jack White (The White Stripes, The Raconteurs) vergezelt zich van Alison Mosshart (The Kills), Dean Fertita (Queens of the Stone Age) en Jack Lawrence (The Raconteurs, The Greenhornes). En bijna alles wat Jack White tot nu toe aanraakte werd omgetoverd in goud, of in elk geval een heleboel dollars. Is er hier weer sprake van een geniale zet of slaat hij met de tweede (Sea of Cowards) van deze samenscholing de plank volledig mis?

Ondanks dat het 2010 is, gaat Tijs Verwest er een streep onder zetten tot en met 2008. Tijs Verwest staat bij het publiek stukken beter bekend als Tiësto en met die streep eronder bedoel ik het recente verzamelalbum Magikal Journey. Op dit album laat hij tien jaar van zijn kunnen passeren. Een Hit Collection overzicht van 1998-2008. De laatste plaat Kaleidoscope valt er dus nog even buiten. Misschien wel goed ook, want voor een decennium aan Tiësto is al een dubbel-cd nodig.

Je hebt supergroepen en je hebt een supercast. De eerste voegt bandleden van bekende bands bij elkaar en de tweede maakt gebruik van gerenommeerde artiesten bij eigen tracks. Een voorbeeld van dat laatste komt vaker voor als ode aan een bekende muzikant, maar ook een album als Version van Mark Ronson valt hieronder. Maar we hebben een nieuwe plaat waarop de samenwerkingen niet van de lucht zijn. Recentelijk zijn Danger Mouse en Sparklehorse niet alleen een hernieuwde samenwerking aangegaan, maar hebben ook nog eens een arsenaal aan bekende muzikanten opgetrommeld voor hun project: Dark Night Of The Soul.

Het duurde even, maar uiteindelijk is de tweede plaat van Joshua Radin dan ook in Nederland uitgebracht. In zijn thuisland Amerika kwam de schijf al in 2008 uit, en behaalde successen door onder andere airplay via grote series als Greys Anatomy, Bones, Scrubs, One Tree Hill en American Idol. Niet de kleinste commerciële links dus. Nederland gaat er nu ook aan geloven, want ook hier wordt de singer-songwriter steeds populairder. Op Radio 1, 2 en 3FM hoor je zijn leadsingle 'I'd Rather Be With You' minstens vijf keer per dag voorbij komen. En ook de komende singles van zijn plaat Simple Times zullen aardig wat te beluisteren zijn.

In een Amerikaanse Chevy scheur je over de brede en vaak eenzame snelwegen, die in staten zoals Montana mijlenver alleen maar rechtdoor gaan, tot aan de horizon. Kleine naamloze nederzettingen, vaak met slechts enkele huizen, een kroeg en twee kerken, zoeven aan je voorbij. Een paar honderd kilometer gaat dit zo door en er is weinig om naar uit te kijken op zo'n interstate. Echter een audio-installatie kan het moment toch tot iets moois maken. Zo was de tweede plaat van The Gaslight Anthem net uit, The '59 Sound. Een plaat die een lange rit helemaal kan opluisteren en waar je 'the American way' in voelt resoneren.

In de schappen van boekenwinkels en kiosken liggen vaak stapels fotografie-tijdschriften om uit te kiezen, wat al aangeeft dat veel mensen zich voor deze vorm van expressie enthousiast maken en er meer over willen weten. Digitaal Photo is één van die bladen en geeft aan de hand van zijn naam al weg dat het een combinatie is van een Engelse en een Nederlandse achtergrond. Handleidingen en andere interessante artikelen uit het Engelse Digital Photographer vullen naast Nederlandse praktijkvoorbeelden, interviews en reportages het glossy tijdschrift.

Surfer Blood is een bandnaam die stiekem al veel verraadt over de stijl en herkomst van de groep. West Palm Beach in Florida is hun standplaats, een plek waar surfen op zijn zachtst gezegd geen uitzondering is. Met de albumtitel Astro Coast wordt nogmaals een linkje richting hoge golven gelegd. Zou de muziek dan ook meteen in de surfhoek vallen? Olijke Beach Boys klanken wellicht? Of iets totaal tegenovergesteld? De bandnaam bestaat namelijk ook nog half uit de term "Blood". Dit kan op donkere klanken duiden, zeker in combinatie met de albumhoes waarop een bloederige bek van een witte haai te zien is. 

Eén van mijn favoriete labels is Sub Pop Records uit Seattle. Vroeger sleepten ze Nirvana en Soundgarden binnen en in het huidige muziekklimaat tekenden artiesten als Fleet Foxes, Damien Jurado, Low, Iron and Wine, Retribution Gospel Choir en Blitzen Trapper bij ze. Artiesten waar ik in elk geval erg blij van werd de laatste jaren. Van hetzelfde label viel onlangs een nieuwe plaat op de mat. Wolf Parade - Expo 86. Zou dit weer zo'n band zijn die muzikale endorfinen stimuleert?

Na een goed ontvangen debuutplaat in juli 2009 is het Amerikaanse zestal van Sleepy Sun nu alweer terug met hun opvolger. Ze houden van korte titels zo lijkt het. Na het debuut Embrace is daar nu Fever. Niet alleen een korte albumtitel, maar ook de gehele tracklisting bestaat slechts uit zestien woorden. Met meer dan veertig minuten is de schijf redelijk gevuld, maar wel een beetje aan de korte kant binnen het genre waarin de band opereert: psychedelische rock. Daarvan mogen nummers frequent tussen de vijf en tien minuten duren. Sleepy Sun houdt het bij kortere uitspattingen, maar dat wil niet zeggen dat de kwaliteit ook minder is.

Zo blij als een kind was ik toen ik in 2008 de muziek van Damien Jurado leerde kennen! Zijn vorige plaat Caught In The Trees was een wonderschone openbaring. Een plaat die ik grijs gedraaid heb en in de top drie van mijn beste platen in 2008 kwam, nipt achter Port O'Brien en Amanda Palmer. De one-liner die in mijn jaarlijstje achter de naam Jurado kopte was: "Een singer-songwriter die al jaren aan de weg timmert en met dit juweeltje een verpletterende indruk achterliet. Een songsmid die melodische, puntige, pakkende en fijnzinnige folkrockliederen smeedt". Mijn vreugde was dan ook groot toen er recentelijk een nieuw album van de goede man verscheen, Saint Bartlett. Zou het weer zo'n fijne, intieme plaat worden?

Nog nooit van gehoord, maar na een paar tracks op MySpace was de interesse gewekt. Lorn schijnt een nieuweling 'in de stal' van Flying Lotus/Brainfeeder te zijn. Daar had ik dan wel ooit van gehoord, maar om nu te zeggen dat het is blijven hangen, nee, je kan niet alles beluisteren en onthouden. Maar vanaf nu zal ik deze namen in elk geval niet meer vergeten. Het belangrijkste principe van Brainfeeder zijn die beats die zich in je hersenen en ziel nestelen of voeden. Beats van allerlei verschillende stijlen kunnen het uitgangspunt zijn, als het maar in de (vernieuwende) stijl van Brainfeeder past.

De Doves hebben een geschiedenis van twaalf jaar achter de rug en hebben vier hoogwaardige albums afgeleverd. Na al die jaren mag er dan best een verzamelaar samengesteld worden waar zelfs de fans nog iets aan hebben. En zo geschiedde.

De mussen vallen nog niet van het dak, maar de temperatuur is de laatste tijd in elk geval zomers te noemen en het zonnetje komt geregeld op volle sterkte door. Korte jurkjes, witbier en volle terrassen te over. Kortom, het is geen herfst. Maar als je de nieuwste cd van The Bear That Wasn't in je cd-speler stopt, verlang je kort toch even naar grijze stapelwolken, kletterende regen tegen het raam, gure wind en lege natte straten. And So It Is Morning Dew is namelijk een herfstplaat pur sang.

Het noodlottige auto-ongeluk van bassist Chi Cheng in 2008 liet hem in een coma achter en deed de band besluiten om het bijna afgeronde album Eros in de kast te laten liggen. Er werd ingezet op een geheel nieuwe plaat waarvoor Quicksand bassist Sergio Vega werd gevraagd de honneurs waar te nemen. Geen Eros, maar Diamond Eyes is dus de zesde plaat van de succesvolle Amerikaanse rockers.

Ryan Corrigan is een aparte man en is beter bekend onder zijn artiestennaam Hawksley Workman. Het is een manusje-van-alles en een zeer productieve artiest. De Canadese singer-songwriter brengt dit jaar zijn elfde langspeler uit, Milk/Meat. Zijn elfde plaat al vanaf 1999, dat is er dus gemiddeld elk jaar ééntje. Er zijn niet veel artiesten die dat halen. Daarnaast produceerde hij in de tussentijd ook nog eens meer dan 30 platen voor anderen . Zijn werkwijze is hier wel debet aan, aangezien zijn opnames vliegensvlug voorbij zijn. Over één nummer doet hij niet meer dan een dag qua opnames. Daarnaast speelt hij ook nog eens de meeste instrumenten zelf in. Gitaar, basgitaar, drums, percussie en vocalen neemt hij veelal zelf voor zijn rekening.

Die ene single blijft ze achtervolgen, typ nu Nada Surf in op Google en één van de hoogst gerankte voorstellen is "Popular lyrics". Het is bijna veertien jaar geleden dat deze hit uitkwam en totaal anders dan de rest van het oeuvre van de band. De olijke poprock die destijds zelfs  tegen de malheid van Bloodhound Gang aanschurkte is niet de Nada Surf van het laatste decennium. Die Nada Surf laat veelal zacht fluwelen pop doorklinken met een flinke dosis melancholie erin. Met het laatste album Lucky, ondanks sommige mooie momenten, bleek het voor velen zelfs iets te zacht en te braaf.

Het John Butler Trio zag ik voor het eerst in Byron Bay, Australië. Het festival waarop de heren speelde heette Splendour in the Grass. Het was 25 graden in de kustplaats waar surfers samenscholen om de hoge golven te pakken. Zowel het gras op de grond als het 'grass' voor rookdoeleinden waren ruimschoots aanwezig op de velden en het kan dus gezegd worden dat de sfeer uitermate zonnig, zomers en relaxt was. Als je het John Butler Trio nog niet mocht kennen, kan ik je vertellen dat de muziek perfect is voor de sfeer die er die dag hing.

In Nederland heb je de Tokkies en de Flodders, in Reetveerdegem, België, heb je de Strobbes. Trailertrash zou men in Amerika zeggen. En eigenlijk is de enige overeenkomst dat het asociale families zijn waarbij meerdere schroefjes missen. De familie Strobbe is een toppunt van tragiek voor de buitenstaander, maar voor de Strobbes lijkt het allemaal wel mee te vallen. Zeker, ze hebben weinig centen, alle broers wonen in bij hun goede moeder, komen in aanraking met de wet, schijten nog in een buitenhuis, zuipen zich een levercirrose in een tijdbestek van enkele maanden en paffen kilo's aan sigaretten weg, maar ze zijn er voor elkaar en leven dag bij dag.

Het dynamisch bereik van een mens is erg groot en nog niet ingehaald door technologie. Hierdoor is onze perceptie van de beelden die we zien scherp, kleurrijk en dynamisch. Het dynamisch bereik van technologische hulpmiddelen ligt een stuk lager en verklaart onder andere waarom beelden nooit zo realistisch overkomen op bijvoorbeeld een LCD-scherm, een fototoestel of een fotoprintje zelf. Goede foto's geven een redelijk beeld van de echte situatie, maar door dat beelden schaduwen als bijna zwart te zien zijn en overbelichte delen als wit verliest een foto veel informatie die je wel met je ogen waarneemt.

"Everything that makes us natural - whether it is Love, Sex or Anger, you name it - has been vilified, has been turned into a mere medium to sell chocolate and toothpaste and video games - or it has been beaten down to become sterile and innocuous, irrelevant. We follow role models that we’ve been sold for cheap. Something’s gotta give. We need to go back to basics - connect as people or be lost in our ego-trip forever. Let the dirt out, the very part that makes us what we are. Get naked, speak.  What is your fuel? What makes you tick, my friend? What is your propane?"

Aldus My Propane in hun voorwoord naar aanleiding van de EP-release Don't Tell Your Dad What We Do Around Here. Vijf Europeanen die blijkbaar genoeg hadden van alles en nog wat en al dit ongenoegen en genoegen in muziek proberen te proppen. My Propane wil muziek creëren die je in je maag voelt en die echt is. Nu bestaat er uiteraard nog genoeg echte muziek, alleen van bijvoorbeeld de overgeproduceerde en commerciële MTV/TMF-meuk mag je je afvragen of muziek of marketing eerst komt.

De meeste mensen kunnen hun glimlach niet onderdrukken tijdens het zien van deze beestjes. Kinderen laten enthousiaste kreten los als ze rechtop gaan staan en de oh's en ah's zijn niet van de lucht als ze met een hele groep tegen elkaar aan leunen in de warmte van de zon. De stokstaartjes (meerkat in het Afrikaans en Engels) bewegen hun flexibele neus en kijken halsreikend om zich heen. De kans is zeer groot dat je ze dit ook wel eens op Animal Planet of Discovery Channel hebt zien doen. De stokstaartjes van Meerkat Manor zijn namelijk één van de hitseries van deze tv-kanalen.

De titel draagt al meteen een zekere mate van geweldadigheid uit: Awaydays: The Real Hooligans. Alsof andere hooligans een stelletje amateurs zijn (nu zijn het in het echte leven ook de meest sneue figuren met het IQ van een nietmachine natuurlijk, maar daar gaat het niet over hier), vroegere films met vergelijkbaar thema en sfeer niks voorstelden (The Firm, This Is England en Hooligans bijvoorbeeld) en dit dé real deal moet worden. De hoes probeert een sfeer op te roepen van een fullpacked Britse misdaad/actiefilm, maar worden die verwachtingen ook waargemaakt zodra de schijf in de dvd-speler verdwijnt?

Amai amai, Admiral Freebee had me toch een debuut in 2003, een self-titled album dat onderhuids kroop en authentieke rock wasemde door je poriën. Persoonlijk was ik wat teleurgesteld in de twee vervolgplaten die Tom Van Laere uitbracht in de jaren erna. In de persmailing kwam de nieuwe Admiral voorbij en bij het zien van zijn naam dacht ik meteen aan het debuut. Met de hoop dat Van Laere weer zo'n juweeltje uit zijn mouw kon schudden schreef ik de platenmaatschappij aan. Het risico dat het een voortborduursel zou zijn op de laatste twee platen verdrong ik even.

'Geef je oordeel niet meteen weg in de eerste alinea' is een veelgebruikte aanbeveling voor een recensie, maar fuck it: kopen deze plaat van Dirty Sweet zeg ik je! Je mag nog verder lezen als je wilt, maar als je van vuige rock met een dosis blues houdt dan zit je geramd. Zal ik ook maar meteen wat referenties geven dan, hoef je daar ook niet meer naar te zoeken: Led Zeppelin, vroege Kings of Leon, Deep Purple, Rolling Stones, The Black Crowes, Wolfmother en her en der wat southern US rock en vernuftig singer-songwriterschap er doorheen.

Een auto rijdt door de drukke en felverlichte straten van Las Vegas. Vanuit die auto wordt er op nietsvermoedende voorbijgangers geschoten, mensen schrikken zich wezenloos en storten ineen op het trottoir. Uit de auto klinkt gelach, een drive-by shooting van een stel sadisten lijkt het wel. Even later blijkt dat het om heel wat anders gaat. Een groep opgeschoten en rebelse tieners die zin hadden in een lolletje. Highschool scholieren die hard op weg zijn hun leven te vergallen door stommiteiten uit te halen.

De wereld van Putumayo komt al geruime tijd aan bod op FOK! en elke keer komen ze weer anders uit de hoek. Van Afrikaanse klanken tot klezmer, van folk tot spaanse gitaren en van jazz tot rhythm & blues. Die laatste staat centraal op de nieuwste uitgave van Putumayo en grijpt terug op de goude oude stijlen. Stijlen, want er is nogal wat verschoven binnen de term R&B.

Onbewust en misschien ook wel bewust (want dat verdienen ze dan wel weer) ken je ze wel. Angus and Julia Stone, broer en zus uit Sydney, Australië. Onbewust heb je in 2008 vast tientallen keren de reclame van Maandag gezien, maar vooral gehoord. 'Paper Aeroplane' begeleidde die reclame, en is een subliem nummer. Alsof een speeldoos in een perfecte wereld openging, dat betoverende gitaarloopje, de rustgevende vocalen van Angus en het zachte ge-mmm. En dan heeft Julia haar strot nog niet opengetrokken, zij past qua stemgeluid nog beter in een speeldoosje thuis.

Het Castelo de São Jorge in Lissabon is gesitueerd boven op een heuvel in de stad. Het geeft je een 360 graden uitzicht over de Portugese hoofdstad en wordt gekenmerkt door rust en een middeleeuwse sfeer. Verscholen tussen de grote en brede muren zit bijna altijd iemand die zijn kunsten vertoond op een klassieke gitaar. Prachtige klanken van klassieke stukken of zelf geschreven composities galmen door het kasteel. Het is een indrukwekkend gehoor welke klanken een gitaar kan produceren, maar je weet nog niet half wat er met een gitaar mogelijk is totdat je Rodrigo Y Gabriela hebt gezien.

"Als je het exact wilt weten" is de ondertitel van het tijdschrift NWT, Natuurwetenschap & Techniek. Het zal je dus ook niets verbazen dat de exacte wetenschap de voedingsbodem is voor het maandelijkse Nederlandstalige tijdschrift. Natuurkunde, scheikunde en biologie zijn het met name die de vakgebieden leesvoer aanleveren.

Sarah Blasko houdt van dingen die de tand des tijds doorstaan. Ouderwetse kleding, kunst, tweedehands- en antiekwinkeltjes et cetera. Zelf heeft ze ook moeten volharden en doorzetten, zeker internationaal gezien. Tenminste bij mij ging er nog geen belletje rinkelen toen de cd met de naam Sarah Blasko op de deurmat lag. De 33-jarige komt uit Australië, en aangezien het vaak een aantal jaar duurt voordat muziek uit het continent Oceanië over komt waaien kan dat kloppen. Blasko komt uit een religieus gezin waarin ze vaak in de kerk meezong met haar moeder, tegen het einde van haar middelbare school had ze logischerwijs haar twijfels bij het Einde van de wereld-boodschap en de religie. Op 19-jarige leeftijd pakte ze de gitaar erbij en in 1998 werd ze zangeres van de band Acquiesce uit Sydney. Dat leverde een EP-tje op maar verder niet veel. In 2002 besloot ze om het solo te gaan proberen en in 2003 tekende ze bij het label Dew Process. Vanaf haar debuutalbum ging het hard, nominaties van de ARIA Music Awards en goede recensies in Australië. Toen bestond haar geluid nog voornamelijk uit indie meets electronica. Synths en beats doorspekten haar muziek.

Televisie is een indrukwekkend medium. Letterlijk, want de beelden op je netvlies en bijbehorende geluiden (vaak in surround sound) laten indrukken dichtbij komen. De perceptie van 3D en geur-tv zou het medium heel anders maken. Alles zal reëler overkomen en nog intenser aankomen. Met muziek is dat lastiger, omdat allereerst het visuele effect gemist wordt en je toch een vertaalslag in je hersenen moet maken. Soms zijn er echter bands die een gevoel oproepen alsof je in hun muziek leeft. Je ziet de personages voor je, je voelt de pijn of vreugde en er ontrafelen zich hele scenario's in je hoofd.

In de stad Chandigarh in India ligt een prachtig aangelegd park, The Rock Garden. Het park is aangelegd door Nev Chand, een gewone burger die voor de overheid werkte, maar vanaf 1957 in zijn vrije tijd stiekem een tuin volbouwde met prachtige bouwsels en sculpturen. De 'tuin' (toen inmiddels uitgegroeid tot 49.000 m2) werd in 1975 ontdekt en groeide uit tot de trekpleister van de stad. Het frappante aan de tuin is dat hij bijna helemaal uit vuilnis en afvalproducten is gebouwd. Beelden, mozaïeken, wandelpaden et cetera bestaan uit kleine stukken kapot aardewerk, pvc, kralen, oude schakelknoppen of buizen. Een perfect voorbeeld van iets prachtigs van oude en versleten dingen maken.

Na meer dan veertig jaar weer een studio-album van Jimi Hendrix in de schappen, dat is een heugelijk feit. De gitaargod nam op 18 september 1970 in de 27 Club plaats door te stikken in zijn eigen kots, na een gevaarlijke mix slaappillen en wijn ingenomen te hebben. De late jaren zestig waren zijn succesjaren geweest. Een magistraal debuut. Are You Experienced en in 1968 Electric Ladyland. De nieuwe plaat, Valleys of Neptune, bestaat grotendeels uit materiaal dat net na Electric Ladyland is gecreëerd. Een fase waarin Hendrix begon te experimenteren met meerdere instrumenten en andere muzikanten en waarin hij het geluid van zijn eerste twee platen wat liet vieren.

Een Ier die de halve wereld omgezworven heeft , die in Amsterdam woonachtig is en in 2005 de halve finale van de Grote Prijs van Nederland behaalde in de categorie Singer-songwriter. Dat is John Carrie die samen met zijn begeleidingsband Moor Green in 2007 een debuut (Folk Is Not Happy) uitbracht die de finale met gemak had moeten winnen. Dit jaar komt het vervolg: Clearing Air. Weer zo'n plaat die het gros van de deelnemers aan de Grote Prijs makkelijk kan verslaan of een terugval?

De Editors wilden er zelf niet aan, een nieuwe plaat maken die als twee druppels water leek op hun vorige materiaal. Interpol laat al een aantal jaren niks meer van zich horen, maar nu zijn er enkele Zuiderburen die het geluid van de twee bands omarmd en bijna doodgeknuffeld hebben. Het zal het juk van de band worden waarschijnlijk, de vergelijking met bovengenoemde groepen en uiteraard die van Joy Division. De één zal het gooien op plagiaat of simpelweg kopiëren, de ander zat al een tijdje te wachten op materiaal waarin de geest van Interpol in gereïncarneerd is. Awel, dan is er nu voor deze muziekliefhebbers Customs, met hun debuutplaat Enter The Characters.

Je hebt van die bands die meteen de uitstraling hebben zichzelf en hun muziek niet al te serieus te nemen. Neem een Blink 182 of Iglu & Hartley. Daarnaast heb je bands die het heel erg proberen maar bij de serieuze muziekfan toch vaak met een scheef oog aangekeken worden omdat de commercialiteit en het puberale imago ervan druipt, ik noem een Fall Out Boy of Panic! at the Disco. Cobra Starship is zo'n band die van beide walletjes lijkt te eten. Serieus nemen kan je ze eigenlijk al niet, getuige de tracktitel 'Pete Wentz is the only reason we're famous'. Pete Wentz is de bassist van Fall Out Boy, wat het circeltje nu al rond maakt. Cobra Starship's zanger en frontman Gabe Saporta was in zijn vorige carrière ook nog eens bassist van de emoband Midtown, wat de muzikale geloofwaardigheid ook niet ten goede komt. Daarnaast zie je de band wel overal in de Hollywood spotlights rondhangen, gevraagd of ongevraagd. Perez Hilton gaf zijn goedkeuring en de bandleden laten zich gezien worden met de bekendere socialites. Het is een samenraapsel van postpunk, emo, glitter en glamour.

"I'll send more stroopwafels" staat er vermeld in de thank you-liners van het album Balloon Over Paris. Dan weet je dat je te doen hebt met een oerhollandse meid die met hulp vanuit het buitenland een plaat heeft gemaakt. Samen met Randy Crafton en Kaleidoscope Sound in New Jersey heeft 'onze' Elske DeWall haar eerste solo-album afgeleverd. Door de pers is ze gedoopt tot het best bewaarde geheim uit Friesland, maar toen ik haar nummer 'A Day Like Today' voor het eerst hoorde was het alsof de Nederlandse Amy MacDonald was opgestaan. 'A Day Like Today' is zo'n perfect pakkend singer-songwriter werkje dat je meesleept en enthousiast maakt en internationaal tevens hoge ogen kan gooien. De Friese invloeden of kenmerken van Ilse DeLange hoor je er hier niet aan af.

Marina is een muzikaal autodidactje. Vanaf haar vijfde begon ze op een piano aan te klooien en voor je het weet ben je één van de grote beloftes uit Engeland voor 2010. Althans als we de verkiezingen van BBC Sound of 2010 mogen geloven, die eerder ook Adele en Lady Gaga als doorbraak voorspelden. De Griekse/Engelse Marina Diamandis zal het dit jaar moeten gaan bewijzen, maar het debuut 'The Family Jewels' van Marina and the Diamonds zet al een grote stap in de goede richting.

Tijdens mijn wereldreis in 2002 speurde ik door de bakken van een cd-handelaar in Bolivia naar wat nieuwe klanken voor de reisweken erna. Aangezien de (vrijwel 99.9% zeker illegale persingen uit Colombia) minder dan een euro per stuk kosten kon je er wel eens een paar tegelijk op de kop tikken. Een Ben Harpertje hier, een Best of Bob Marley daar, beetje jazz of blues erbij en soms ook wat toegankelijke en makkelijke rock. Uit de provisorisch opgehangen speakers in het stalletje schalden destijds de gitaarriffs van het intro van 'Invisible Man'. En voor een eurootje kan je dan wel een gokje wagen en het schijfje meenemen.

Zeven jaar heeft Kobe Bryant ervoor moeten strijden, zeven lange jaren, smachtend naar een 4e NBA Championship Ring. Na het snelle succes in 2000, 2001 en 2002 was het gedaan met de soevereiniteit van de Lakers. Ook voor coach Phil Jackson was het een bijzonder jaar, het kon zijn tiende NBA titel worden mochten de Lakers het jaar als kampioen afsluiten. Het begin was een sterk staaltje goed begin, "halve werk". Tegen Kerstmis 2008 hadden de Lakers het beste 'record' allertijden en werd er in de wedstrijd tegen de Boston Celtics op Kerstdag getoond dat de Lakers terug waren. Het jaar ervoor verloor dit westkust-team van het meest succesvolle oostkust-team in de finale. Nu werden de Celtics verslagen en het vertrouwen was terug, de Lakers waren klaar voor een nieuwe titel.

Je doet je ogen dicht en hoort een reïncarnatie van Janis Joplin, of een liefdeskind van Bob Dylan en Juliette Lewis wellicht? Een strot waar je U tegen zegt, vol passie, emoties, schuurpapier, sloffen sigaretten, flessen whiskey, woedeaanvallen, huilbuien en schreeuwsessies. Alles lijkt samen te komen in het strottenhoofd van Asaf Avidan. De Israelische frontman van Asaf Avidan & the Mojos. Frontman zeg je meteen als je de eerste tracks hebt gehoord? Dit is toch een vrouw die op The Reckoning de longen uit haar lijf schreeuwt en zingt? Dat dacht ik eerst ook, maar het blijkt toch niet zo te zijn.

Twintig jaar in dezelfde samenstelling in het vak, een Grammy op zak (een Zweedse, maar toch), een best-of album uitbrengen, een track in Guitar Hero. Dan moet je toch wel een beetje bekend zijn zou je zeggen. Maar in Nederland zullen er weinig pupillen groter worden, hoofden goedkeurend ja knikken of vuisten de lucht in gaan als je op straat vraagt: "wie zijn de Backyard Babies?"

De meest succesvolle basketbalspeler van de jaren tachtig, zo mag hij wel genoemd worden. Earvin Johnson is de naam, maar hij staat beter bekend als 'Magic'. Terecht ook want hij toverde bewegingen, assists en schoten uit zijn mouwen die respectievelijk de tegenstander gek maakte, een teamgenoot blindelings vond en wedstrijden won. Dit staaltje basketballkunst is nu weer heruitgegeven op DVD in Magic Johnson - Always Showtime

In basketballand is het één van de meest verhitte discussies: wie is de beste speler allertijden? Was het één van de vele Los Angeles Lakers grootheden zoals Wilt Chamberlain, Kareem Abdul Jabbar, Magic Johnson of nu Kobe Bryant? Was het Julius 'Dr.J' Irving, Bill Russell of wellicht Larry Bird van de Boston Celtics? Voor het overgrote deel zullen basketbalfans over de hele wereld die andere grootheid noemen en wat mij betreft zeer terecht. Michael Jordan was de beste ooit. Hij was het die de Chicago Bulls naar de zes NBA kampioenschappen leidde, North Carolina kampioen maakte, tweemaal goud won op de Olympische Spelen, vijf maal NBA MVP (most valuable player) werd en 6 maal NBA Finals MVP en daarnaast nog zoveel records aan diggelen schoot.

Wie wel eens naar Gerard Ekdom op 3FM luistert kent het fenomeen: de barbecueplaat! Een vrolijke, upbeat en swingende track die het gevoel van de lente oproept. Samenvallend met de eerste zonnestralen afgelopen week en die zwartgeblakerde BBQ die je in de hoek zag staan, komt het album van The Baseballs uit, genaamd Strike. De single 'Umbrella' heb je wellicht al eens voorbij horen komen in de ether en geef toe, aanstekelijk en vrolijk klinkt het.

De band Yeasayer uit New York verraste in 2007 met een heerlijk album, All Hour Cymbals. Een ode aan de jaren zeventig leek het wel, volgepropt met invloeden die van heinde en verre vandaan gehaald waren. Zelf beschreven ze hun geluid van "Middle Eastern-psych-snap-gospel" wat zoveel betekent als dat het experimentele pop met progressieve psychedelica vermengt en het aftoeft met wereldmuziek. Alsof dat nog niet genoeg was gaan de heren nu een stapje verder op het tweede wapenfeit: Odd Blood. Kort door de bocht komt het er op neer dat de focus een decennium is verschoven. De psychedelische jaren zeventig hebben plaats gemaakt voor jaren tachtig pop waarin de synthesizers en electronica de vlag dragen.

En nu maar hopen dat de naam geen voorspellende gave heeft. Dat zal waarschijnlijk wel meevallen, de band draait namelijk al even mee. In 2004 begon Year Long Disaster aan hun muzikale avontuur en in 2007 bracht het trio een niet onverdienstelijk self titled debuutalbum uit. Het leverde ze plekken als support act op bij onder meer Foo Fighters, The Cult en Velvet Revolver. Drie jaar later is het de taak om de deur nog wat harder in te trappen en door te breken.

Tot halverwege 1960 deelde België de lakens uit in Congo en bezorgde onze zuiderburen een schat aan rijkdom en mogelijkheden op. De inheemse volkeren profiteerden er nauwelijks van en ook nu, na de financiële strooptocht van Mobutu, lijken de bewoners met lege handen komen te staan. De grond zit nog steeds vol met rijkdom, vooral de provincie Katanga kent groot potentieel. Eén van de rijkste ertsstreken ter wereld is het, maar de bevolking leeft in grote armoede. De Belgische regisseur, Thierry Michel, laat het verhaal van de provincie zien in zijn documentaire Katanga Business. Eerder maakte hij al de docu's Roi Du Zaire en Congo River.

Ik begin er gewoon al naar uit te kijken, albums van Mintzkov. De eerste plaat M For Means and L for Love verscheen nog onder de noemer Mintzkov Luna en was simpelweg briljant. Een nieuwe dEUS leek geboren, maar ze besloten met hun tweede wapenfeit, 360 Degrees, een iets andere richting op te gaan. Electro-invloeden namen het werk van de gitaren soms over en ook dat klonk indrukwekkend. De stem van zanger Philip Bosschaerts lijkt ook dan nog als twee druppels water op die van Tom Barman en dat melancholieke toontje en timbre is o zo lekker. Kan de band de verwachtingen ook met hun derde cd waarmaken? Rising Sun Setting Sun ligt nu in de bakken van de platenboer.

Het kan raar lopen in de muziekwereld. In 2007 belden Nederlandse producers David Schreurs en Jan van Wieringen Caroline van der Leeuw op. Zij hadden met Vince Degiorgio (o.a. N Sync, Atomic Kitten) een liedje geschreven voor een Japanse act en de vraag was of Caro de demo in kon zingen. Er werd niks met het nummer gedaan, dus Caroline mocht zich botvieren op de track. Het werd de doorbraak waar ze eigenlijk nooit echt rekening mee hield.

Dit jaar zal Elvis een grote concurrent erbij krijgen wanneer het gaat om gestorven artiesten die nog steeds bergen geld in het laatje brengen. Michael Jackson zal in 2009 en 2010 de status van best verkopende dode artiest wel gaan overnemen. Maar Elvis doet het toch niet slecht als lijk (of zou hij nog leven?), maar liefst 38 miljoen dollar bracht hij op afgelopen jaar! Om de concurrentie met de King of Pop aan te gaan komt er dit jaar van de King of Rock and Roll een dikke verzamelaar uit die zijn 75e verjaardag moet vieren, Elvis 75.

Op de ene schouder een engeltje en op de andere een duivel. Zou dit bij Alan Sparhawk ook zo zijn? Van de band Low ken je hem en zijn muse Mimi Parker wellicht als religieus man-vrouw combo en kreeg je al vlagen van die schouders mee. Ook in de documentaire You May Need a Murderer komt de dualiteit aan bod. Zijn drugsverslaving valt niet te rijmen met zijn Mormoonse geloof. Muzikale tweestrijd lijkt ook in het hoofd van Alan Sparhawk voor te komen en wellicht ook in de krochten van bassist Steve Garrington. Beiden laten Mimi Parker even thuis en vormen tezamen met Eric Pollard de groep Retribution Gospel Choir. Hierin wordt de slow-core die Low produceert achtergelaten en lijkt het duiveltje op Sparhawk's schouder het overgenomen te hebben.

Tegenwoordig is het vaak een televisieconcept: met een groep een huis betrekken, camera's erop en hopen dat de pleuris uitbreekt, seks een grote rol speelt of er onthullende uitspraken worden gedaan. Van Big Brothers, Real Worlds tot aan Gouden Kooien. Veelal is er geen cultureel erfgoed aan te ontlenen. Maar zonder camera's, producers en botsende persoonlijkheden kan een gezamenlijk onderkomen zorgen voor een goede voedingsbodem. Voor het vijftal van Local Natives was dit laatste het geval. De heren betrokken in Orange County, Californië een huis dat Gorilla Manor gedoopt werd.

Transkei, in Kwazulu Natal aan de zuidoostelijke kust van Zuid-Afrika. Elke winter wordt het hier een slachtveld en vreetfestijn, enorme scholen vis worden achtervolgd door de grotere roofdieren en vissen. Het ecosysteem is hier nog niet substantieel aangetast en giganstische hoeveelheden dieren komen hier tezamen. De koude stromingen vanuit het zuiden drijven de vissen naar het noorden, richting de kust van Zuid Afrika.

De grote witte rand op de rotsen bij Lake Powell geven een grote aanwijzing hoe het staat met de watervoorziening van de Colaroda rivier in Zuidwest Amerika. Het geheel aan flora en fauna is veranderd door het plaatsen van de Powell Dam.

Grand Canyon Adventure, River at Risk geeft je een kijkje in de problematiek van de watercrisis die de komende eeuwen en op sommige plekken decennia al invloed gaat hebben. Als sprekende metafoor voor de crisis wordt de Colorado rivier bekeken en gedocumenteerd door verschillende personen. Antropoloog Wade Davis schrijft een boek over de Colarodo en vaart samen met Robert Kennedy Jr. en zijn dochters de rivier af, dwars door de Grand Canyon.

De uitgestorven sfeer in een stadje dat haast als ghosttown bestempeld kan worden is om droevig van te worden. Het lokale motel El Monaco Resort in Bethel kampt met grote financiële problemen. De staat van het establissement is erbarmelijk en de service en sfeer is wellicht nog erger. Het wordt gerund door de nukkige ouders van Elliot Tiber, die bij moeten springen om hun hoofden boven water te houden. Hij regelt tijdens een gemeentebijeenkomst een vergunning voor een muziek- en cultuurfestival, een gouden greep blijkt later. Toeval wil dat het stadje Wallkill het festival niet door wil laten gaan en de organisatie zoekt met spoed een geschikte alternatieve lokatie. 1+1 = 2 denkt Elliot en haalt de organisatie naar Bethel. Hun eigen grond is helaas niet geschikt, maar de bevriende buurtbewoner Max Yasgur heeft wel een paar hectarte grasveld tot zijn beschikking. Dit betekent dat binnen enkele weken het spookstadje zal worden overspoeld met honderdduizenden hippies en en andere muziekliefhebbers. Iets waar een groot gedeelte van Bethel niet op zit te wachten, maar wat wel de redding kan zijn voor motel El Monaco Resort.

Zou de Britpop weer terugkomen binnenkort en zou één van de medeplichtigen een Ierse band zijn? The Brother Movement uit Dublin is namelijk wellicht een voorteken van een revival in deze stroming. En als het allemaal zo klinkt als op het self titled album van deze band zou een groot pubiek dat helemaal niet erg vinden.

In 2008 begon het allemaal een beetje te lopen voor Simon Binkenborn en zijn band Symon. De single 'Superstitious' kreeg her en der waardering en vervolgens werd de band de winnaar van een 3FM Serious Talent Award met dit nummer. En nu komt in februari zijn album 1+1=3 uit. Een titel waarmee hij wil laten zien dat niet alles zo simpel in elkaar steekt en het leven niet zo logisch hoeft te zijn. Neem een relatie, daar is 1+1 niet 2, naast twee mensen komt er passie, liefde, jaloezie en ruzie bij kijken. Met 3 laat je de dingen open aldus Simon.

Soms kom je een plaat tegen en dat moet je toch even delen met anderen. Het album Lucifer My Love van Tom Musca is er zo één. De plaat kwam vorig jaar oktober al uit, maar van die release heb ik destijds helaas niets meegekregen. Tijdens de eerste dagen van dit jaar viel mijn oor op de plaat en het enthousiasme was getriggered.

Het leven van een popfotograaf gaat niet over rozen. Zeker, men denkt dat het licht van de grote schijnwerpers op de artiesten ook de zwoegende popfotograaf enigszins nog belicht. Maar het is vaak bikkelen voor je bestaan, zeker als het je reguliere baan is. Allereerst worden er eisen gesteld, soms slechts enkele maar in toenemende mate steeds meer en tot op het belachelijke af. Zonder flits fotograferen, à la. Dat scheidt het kaf al van het koren omdat je veelal alleen met een lichtgevoelige lens een mooie kiek kan schieten. Daarnaast moet je in staat zijn om binnen slechts drie nummers (of soms zelfs minder) een boeiende plaat of reportage te maken. De eerste drie nummers in 99% van de gevallen, wanneer artiesten nog niet in een zone zitten, nog niet in extase zijn of zeiknat van het zweet op een podium rollen. En dan komt het lastigste: het management of de artiesten zelf. Foto's inleveren jij, rechten afstaan, handtekening zetten en alleen plaatsen wat wij goed vinden (ik noem een Anouk). In kleinere zalen zonder fotopit sta je met je oor tegen een loeiende monitortoren gedrukt om de juiste compositie te pakken, voor de actie meng je je in een moshpit waarin ellebogen in je dure lens vliegen en het bier je camera in lekt.

Zou het frustrerend zijn of wel fijn; al meer dan 20 jaar bestaan en nooit echt heel groot worden? Wel groot genoeg om te blijven bestaan daarentegen, je fans bijna altijd plezierig te stemmen, niet altijd herkend worden op straat, doen waar je zin in hebt en goed in bent. Motorpsycho is een band waar dit wellicht voor geldt. In de late jaren tachtig ging de band van metalachtige sculpturen naar de heftige mix van indie, metal, rock en wat grunge. Een later opstapje bracht ze richting het geluid dat het drietal de laatste jaren produceert, eveneens een mix van stijlen, maar nog diepgelaagder, psychedelischer en mysterieuzer.

Mocht het zo zijn dat je je gehoor half kwijt bent geraakt na al het vuurwerkgeweld de afgelopen week (er zijn altijd wel van die tokkies die vuurwerk naar andere mensen gooien bijvoorbeeld), dan is er een ideaal plaatje op de markt. A Place To Bury Strangers houdt van hard namelijk, zeer hard wel te verstaan. De band is niet voor niets omgedoopt tot "de luidste band van New York" door verschillende critici.

In San Francisco staat een museum dat vol staat met oude munt geopereerde arcade games. Van mechanisme poppen tot aan video arcades. Een plek waar elk apparaat zijn eigen identiteit en geschiedenis heeft, vandaar dat een groep muzikanten uit Portland ook koos voor dezelfde naam. Ze maken graag nummers met elk hun eigen ziel, aldus Sean Ogilvie, die samen met Micah Rabwin de drijvende kracht is achter de band.

OK, het zijn geen 21 shows achter elkaar van Prince of een stuk of 50 die de King of Pop gepland had, maar Kings of Leon zijn inmiddels wel zo ver en groot dat ze de O2 Arena in Londen drie avonden achter elkaar kunnen uitverkopen. Geen slechte prestatie en vooral de laatste twee albums hebben debet aan dit resultaat. Only By The Night werd een groots commercieel succes waarvan Because of the Times de grondlegger was. De familiaire band was in ons land ook al menigmaal te bewonderen in popzalen of festivals en lieten meestal een prima indruk achter. Het zijn visueel gezien geen spectaculaire shows, maar frontman Caleb Followill heeft zich wel weten te ontwikkelen qua interactie of uitstraling naar het publiek. Nog steeds is er slechts een ijle connectie tussen band en publiek maar de sfeer die de band inmiddels weet neer te zetten is er één van saamhorigheid.