Een release die zeker niet onopgemerkt voorbij mag gaan, is de nieuwe cd van Within Temptation. Onze trots op het gebied van symfonische metal/rock is nog steeds een van best verkopende Nederlandse artiesten in het buitenland. Met het verschijnen van The Unforgiving valt dus een enorme eer hoog te houden.

Je kunt niet anders zeggen dan dat de verwachtingen hooggespannen waren. Na een live-album en een mooi akoestisch uitstapje, heeft het vier jaar geduurd eer dit nieuwe volwaardig studioalbum verscheen. En eigenlijk kun je nu al van een succes spreken. De plaat verkoopt zowel nationaal als internationaal goed en de pers is lovend. En zelfs ondergetekende, de grootste scepticus op het gebied van female fronted symfonic metal, kan niet anders concluderen dan dat dit een prima schijf is. Het is een album dat blijft boeien omdat er veel spanning in de nummers zit. Het zal grotendeels te maken hebben met het feit dat we hier met een conceptalbum van doen hebben.
Het idee van het album is gebaseerd op een strip van tekenaar Romano Molenaar (o.a. Witchblade en X-Men) en is min of meer in opdracht van de band geschreven door Steven O'Connell (BloodRayne). Het is een duister fantasieverhaal met tal van vreemde wezens. The Unforgiving is het eerste deel uit een verder nog te verschijnen reeks, die je in ieder geval via de eigen site van Within Temptation kunt aanschaffen. Het verhaal wordt verteld door het personage Mother Maiden. Zij is te horen op het intro van deze cd, 'Why Not Me'. Bij het verhaal horen ook drie korte fimpjes, de eerste hiervan is hieronder te zien.
Natuurlijk, zijn er herkenbare ingrediënten op deze cd te horen, het bombastische, de melancholie, en de catchy poppy zanglijnen, maar er zit veel meer spanning in de songs. Zo wordt op 'In The Middle Of The Night' het tempo heerlijk opgeschroefd, krijgen we powerriffs te horen, en kent het nummer een imponerend slotstuk. Het daaropvolgende 'Faster' zullen de meeste inmiddels wel kennen, een prima single, die de grootste hit 'Ice Queen' naar de kroon weet te steken. Na een sfeervolle ballad 'Fire and Ice' is het de beurt aan het geweldige, 'Iron'. Vooral het gitaarwerk met aanstekelijke twinpartijen vormt op dit nummer een eerbetoon aan Iron Maiden, en hoe!

Na een meer vertrouwd nummer als 'Where Is The Edge', krijgen we met 'Sinéad' een uitstapje naar de elektro pop. En dat valt zeker niet verkeerd uit, want de herkenbaarheid van de band gaat niet verloren. Met 'Lost' en 'Murder' komen we als vanouds terug in idyllische sferen, net als met de afsluiter. Daarvoor zit het dreigende 'A Demon's Fate' wat een prima staaltje up-tempo symfonische metal is. Halverwege wordt het nummer verder opgestuwd door de heerlijke dubbele bas. Wat dat betreft is het drumwerk op deze cd toch wel prima in orde. De nog vrij onbekende Zweedse sessiedrummer, Nicka Hellenberg, is hier overigens voor verantwoordelijk. Stephen van Heastregt, drummer sedert 2002, legde vorig jaar de stokken neer na de theatertour. Inmiddels is Mike Coolen als nieuwe vaste drummer aangesteld.
Met The Unforgiving heeft Within Temptation een ijzersterke plaat aan hun discografie toegevoegd. De band klinkt geïnspireerder en creatiever dan ooit. Deze koers bewandelend, ligt er nog veel in het verschiet voor wat betreft hun carrière.
| Type | Muziek |
|---|---|
| Genre | symfonische rock/metal |
| Speelduur | 53:42 |
| Waardering | |
| User-waardering | |
| Aantal stemmen | 4 |
quote:Dit dusOp woensdag 25 mei 2011 @ 11:38 schreef 1001001 het volgende:
Tot en met Mother Earth was ik groot fan van Within Temptation. Daarna kregen ze helaas een TMF award en werd er louter TMF vriendelijke commerciele rotzooi uitgebracht. Ook live vind ik de band uitermate teleurstellend.
Ik hoop dat ze met deze CD het een en ander goed maken.
Momenteel prefereer ik Epica mijlenver boven Within Temtation.
Een schande dat een band zoals The Wounded momenteel geen platenlabel heeft.
quote:Ja en net alsof dat puur de enige reden is dat de muziekstijl veranderd. Een band groeit door de jaren heen en zo zal er aan de stijl ook wat veranderen. Als de stijl compleet hetzelfde zou blijven zou er weer gezeurd worden dat het allemaal op elkaar lijkt...Op vrijdag 27 mei 2011 @ 11:11 schreef sanomi78 het volgende:
Waar ik altijd een beetje moe van wordt is mensen die bands of muzikanten commercialiteit verwijten. Volgens mij is er niks mis met geld verdienen met wat je het liefste doet.
Ikzelf kijk liever of ik de muziek lekker vind klinken of niet en bepaal op basis daarvan of ik het wat vind.
quote:Nu is Mother Earth toch al gauw een jaar of 10 geleden. Niet zo gek ook dat de stijl met de jaren veranderd. Dat kan je allicht schuiven op het feit dat ze commercieel succes kregen, maar het is niet uit te sluiten dat er andere factoren hebben meegespeeld.Op zaterdag 28 mei 2011 @ 02:21 schreef MixedEmotions het volgende:
Ik heb er een beetje naar geluisterd maar ik vind W.I. behoorlijk mainstream qua metal... Ze zijn behoorlijk soft geworden in vergelijking met Mother Earth iig...
Viking84 (Redactie Film) 29-05-2011 @ 17:25
quote:Hier sluit ik me gedeeltelijk bij aan. WT was t/m Mother EarthOp woensdag 25 mei 2011 @ 11:38 schreef 1001001 het volgende:
Tot en met Mother Earth was ik groot fan van Within Temptation. Daarna kregen ze helaas een TMF award en werd er louter TMF vriendelijke commerciele rotzooi uitgebracht. Ook live vind ik de band uitermate teleurstellend.
Ik hoop dat ze met deze CD het een en ander goed maken.
Momenteel prefereer ik Epica mijlenver boven Within Temtation.
Een schande dat een band zoals The Wounded momenteel geen platenlabel heeft.
Viking84 (Redactie Film) 29-05-2011 @ 17:26
quote:Mwoah, zo gaat het met veel bands die commercieel succes krijgen. Die passen zich op de eoa manier toch (onbewust?) aan een groot publiek aan. En met veel bands gaat het vroeg of laat fout. Denk bijv aan Bon Jovi. Die zijn sinds It's my life ook niet meer serieus te nemen, terwijl ze toch echt goede albums hebben gemaakt (Slippery when wet, Keep the Faith...)Op zaterdag 28 mei 2011 @ 17:16 schreef vencodark het volgende:
[..]
Nu is Mother Earth toch al gauw een jaar of 10 geleden. Niet zo gek ook dat de stijl met de jaren veranderd. Dat kan je allicht schuiven op het feit dat ze commercieel succes kregen, maar het is niet uit te sluiten dat er andere factoren hebben meegespeeld.
quote:Je bent wel heel naïef als je denkt dat geld niet de grootste invloed is op een band van dat kaliber.Op vrijdag 27 mei 2011 @ 17:43 schreef Catwoman1986 het volgende:
[..]
Ja en net alsof dat puur de enige reden is dat de muziekstijl veranderd. Een band groeit door de jaren heen en zo zal er aan de stijl ook wat veranderen. Als de stijl compleet hetzelfde zou blijven zou er weer gezeurd worden dat het allemaal op elkaar lijkt...
Ik blijf het goede muziek vinden en kan dit album goed waarderen!
quote:Ik kan me vinden in je uitleg, maar Bon Jovi was lang voor It's my life al commercieel natuurlijk.Op zondag 29 mei 2011 @ 17:26 schreef Viking84 het volgende:
[..]
Mwoah, zo gaat het met veel bands die commercieel succes krijgen. Die passen zich op de eoa manier toch (onbewust?) aan een groot publiek aan. En met veel bands gaat het vroeg of laat fout. Denk bijv aan Bon Jovi. Die zijn sinds It's my life ook niet meer serieus te nemen, terwijl ze toch echt goede albums hebben gemaakt (Slippery when wet, Keep the Faith...)
quote:Dat is wel zo, maar het is niet alleen bij Within Temptation zo dat de muziek niet zo krachtig meer is als eerdere albums. Hetzelfde probleem ervaar ik bij Epica, Nightwish, de meeste female fronted metal eigenlijk. Maar ik luister dan ook meer naar black en zo de laatste tijd, kan ook daaraan liggenOp zaterdag 28 mei 2011 @ 17:16 schreef vencodark het volgende:
[..]
Nu is Mother Earth toch al gauw een jaar of 10 geleden. Niet zo gek ook dat de stijl met de jaren veranderd. Dat kan je allicht schuiven op het feit dat ze commercieel succes kregen, maar het is niet uit te sluiten dat er andere factoren hebben meegespeeld.