Als iemand mij zou vragen hoe het zou zijn geweest om in de jaren veertig in Algerije op te groeien dan zou ik moeten antwoorden dat ik geen idee heb. Althans dat was het geval totdat ik Nergens thuis in het huis van mijn vader van Assia Djebar had gelezen.

Fatima-Zohra Imalayen werd op 30 juni 1936 geboren in Cherchell, een klein kustplaatsje in Algerije, niet al te ver van Algiers. Ze ging in haar woonplaats Mouzaïaville naar de lagere school waar haar vader Frans gaf. Later ging ze naar een kostschool in Bilda. In 1955 werd Imalayen de eerste Algerijnse vrouw die geaccepteerd werd op de Parijse topschool École Normale Supérieure.

Ze schrijft haar boeken onder het pseudoniem Assia Djebar. Ze is dit pseudoniem gaan gebruiken omdat ze bang was dat haar vader de boeken niet goed zou keuren. Ze deed dit voor het eerst in de brieven die ze schreef toen ze op de kostschool zat. Op dit moment is ze werkzaam als professor Franse literatuur aan de Universiteit van New York.

In het boek Nergens thuis in het huis van mijn vader beschrijft Imalayen de eerste zeventien jaar van haar leven. Ze beschrijft op een uitstekende en regelmatig zeer gedetailleerde manier hoe en wat ze meemaakte in haar jeugd. Je moet dan denken aan hoe ze door haar vader in de gaten werd gehouden om maar geen stukje huid te laten zien tot en met het dat haar gezin naar Algiers verhuisd en zich helemaal niet meer houdt aan deze regels en wetten.

Dit boek is zeer prettig om te lezen en geeft je een goed beeld in hoe het was om deze ontwikkelingen mee te maken. Hier en daar is het wat verwarrend omdat het niet helemaal perfect chronologisch is, maar dit is geen al te groot probleem. Wat wel leuk is, is dat Imalayen ook beschrijft hoe ze sommige mensen tientallen jaren later weer tegenkwam. Al met al is het een leuk autobiografisch werk dat van mij vier sterren krijgt.

Lees ook:

delen |