Een martial-arts film met een westerse release heeft meer dan eens wat te maken met Bruce Lee. Zo ook IP MAN. In de dik anderhalf uur durende film komt de kungfugoeroe dan weliswaar geen moment inbeeld, nog staat zijn naam uitdrukkelijk op de kaft van het hoesje. Waarom? De film draait, zoals de titel al suggereert, om IP Man (Donnie Yen). En laat dit nu net een van de meesters van Bruce Lee zijn. Het is natuurlijk de vraag of dit ook goed uitpakt.

Het verhaal is in ieder geval vrij aardig. IP Man speelt zich af in de jaren dertig, wanneer ook China geconfronteerd wordt met de oorlog. De Japanners vallen het land binnen, met alle gevolgen van dien. Ook het dorpje Fuoshan, de woonplaats van de vechtmeester, krijgt te maken met het buitenlandse geweld. En hoewel IP Man eigenlijk niets liever wil dan een rustig bestaan leiden – om deze reden neemt hij bijvoorbeeld ook geen leerlingen aan, wordt hij gedwongen een gevecht met een Japanse generaal aan te gaan. Wat volgt is een strijd uit rechtvaardigheid, eergevoel en actie. Veel actie.

 IP Man draait overduidelijk om de gevechten. De dialogen zijn dan wel vrij aardig en het verhaal weet tot het einde te boeien, dit is niet de reden waarom je de film gaat kijken. Door de soms wel erg overdreven gezichtsmimiek en absurde uitspraken is het geen episch geheel. Maar dit soort dingen zijn inherent aan het genre en stoort het op geen moment. Sterker nog, IP Man kan op dit vlak makkelijk mee met soortgelijke films. De uitwerking is over het algemeen namelijk uitstekend. De personages kennen stuk voor stuk een interessant achtergrond en zijn emotievol neergezet, iets wat je maar sporadisch ziet in een martial-arts film. Hetzelfde geldt voor de setting, die op een erg sterke manier is uitgewerkt.

                           

Hebben we het over de essentie –de gevechten en alles wat daarbij komt kijken, dan ontstijgt IP Man moeiteloos het gros van haar genregenoten. De choreografie is bijvoorbeeld ontzettend sterk, waardoor de confrontaties je verrassen door hun frisse opzet en mede hierdoor zeker de moeite waard zijn om meerdere malen te bekijken. Ook de regie verdient een compliment. Op audiovisueel vlak is het werkelijk een plaatje. Er is ontzettend veel oog voor detail, zonder dat het ook maar op enig moment geforceerd aanvoelt. Een kleine kanttekening is dat de taalopties beperkt blijven tot Kantonnees en Duits. Een mogelijkheid om de film ook in het Engels te kunnen zien, was meer dan welkom geweest.

 Dit wordt meer dan goedgemaakt door de overdaad aan interessante extraatjes. Zeker omdat het voor westerse begrippen een vrij niche genre is, is het tof om eens een blik achter de schermen te krijgen. Want waar letten regisseurs nu eigenlijk op als ze een film als IP Man maken? Op welke manier wordt geprobeerd om aanvalstechnieken zo realistisch mogelijk in een film te verwerken? Bovendien is er een klein uur aan interviews toegevoegd, die verrassend genoeg echt de moeite waard zijn.

 Al met al kunnen we dan ook gerust stellen dat Amazia er goed aan heeft gedaan om IP Man ook in Nederland uit toegeven. Ondanks het enorme cultuurverschil is de film namelijk zeker aan te raden, wat kleine kanttekeningen daargelaten. De 3,5 sterren zijn dan ook wel op z'n plaats!

Lees ook:

delen |