Binnen het animatiegenre zijn we de laatste jaren behoorlijk verwend geraakt met films uit de stal van Dreamworks en Pixar. Het is dan ook gewaagd als je als producent probeert om hier iets tegenover te stellen. De Japanse Hayao Miyazaki gaat deze uitdaging aan met zijn nieuwste film: Ponyo on the cliff by the sea. Niets computergeweld, niets overmatige special effects, maar puur handtekenwerk. Dat is het signatuur van Miyazaki. Kan Ponyo de strijd aan?
Het verhaal Ponyo (wat zoveel betekent als 'zeemeermin' in het Japans) is een schattig goudvisje dat op de bodem van de zee leeft, het rijk waar Fujimoto -haar vader- heerst. Fujimoto, ooit mens, heeft zich afgekeerd van de mensheid, die hij maar als vervuilend beschouwt (wat ook duidelijk uit de openingsscène blijkt wanneer de vissersnetten vol rotzooi op worden gehaald). Ponyo weet echter uit deze onderwaterwereld te ontsnappen en belandt aan wal, in de handen van de vijfjarige kleuter Sosuke. Tussen de twee ontstaat een mooie vriendschap en Ponyo heeft de vurige wens in een echt meisje te veranderen. Haar vader wil haar echter terug in de zee hebben en een strijd ontvouwt zich, en niet alleen eentje met haar vader, maar ook met de wereld en diens toekomst.
Handgetekend De eerste beelden van de film laten al direct zien waarom deze anders is dan het huidige animatiegeweld van studio's als Pixar en Dreamworks. Toch heeft Disney wel lef om deze anime toch uit te brengen, zeker als je daarmee de concurrentie met één van je eigen producten aangaat. Je moet als kijker echter proberen los te komen van al die nieuwerwetse technieken in de animatiefilms van vandaag de dag en open-minded kijken naar Ponyo on the cliff by the sea. Zie er een sprookje in dat vooral bij peuters en de allerjongste kleuters goed zal vallen. Voor deze groep zijn films als Shrek en Ice Age toch vaak net iets te heftig. Met Ponyo krijgen zijn hun eigen bioscoopfilm.
De film is geheel opgebouwd uit handgetekende beelden, dat is mooi terug te zien. Het doet een beetje denken aan de tekenfilms uit de jaren tachtig, vooral de grote ogen van de karakters, die waren toen ook heel populair. Als kijker, ook als volwassene, krijg je een warm gevoel bij het figuurtje Ponyo, je wilt gaan moederen over haar, haar behoeden voor de grote, boze wereld. De kleintjes zullen in haar vooral een lief meisje zien dat avonturen beleefd. Zo is er dus voor twee doelgroepen een verhaal in de film verwerkt.
Flets en pastel Ponyo on the cliff by the sea oogt wat flets, dit komt vooral door de vele pasteltinten die gebruikt zijn in de tekeningen. Niet de harde en scherpe kleuren van bijvoorbeeld Madagascar. Het ziet er hierdoor allemaal erg lieflijk uit, wat zeker voor de doelgroep een pré is. Miyazaki heeft ook nog een onderliggende boodschap in de film gestopt (die de kleintjes wellicht ontgaat!): hij stelt de relatie tussen mens en natuur aan de kaak. Hoe vervuilend zijn wij als mensheid bezig, hoe gaan wij met onze natuur om? Miyazaki probeert dit aan de hand van korte scènes over te brengen. Je moet ervoor openstaan, maar als je dat doet, komt de boodschap wel binnen, en niet op een opdringerige manier.
De film zal het bioscoopgeweld van Ice Age 3 niet kunnen winnen, maar voor de allerkleinsten is het zeker een aanrader. Neem als ouder in de komende vakantie gewoon even een woensdagmiddag vrij en ga met je koter naar de bios om daar Ponyo on the cliff by the sea te bekijken. Als je ziet dat je peuter zich vermaakt, ben je als ouder toch ook al tevreden, of niet? Geen hoogvlieger (maar een laagzwemmer!), maar een mooie doorsnee drie sterren zijn hier wel op zijn plaats.
Noot: Ponyo on the cliff by the sea is in de bioscoop niet met de Engelse stemmen uit de trailer te zien, maar in de originele Japanse versie (niet aan te raden voor de allerkleinsten natuurlijk) of in de Nederlandse versie met stemmen van Valentijn Sohier, Lydia Algera en Frans Limburg.
Label:Walt Disney Releasedatum: 23 juli 2009 Kijkwijzer: Waardering Film:
Noot: Ponyo on the cliff by the sea is in de bioscoop niet met de Engelse stemmen uit de trailer te zien, maar in de originele Japanse versie (niet aan te raden voor de allerkleinsten natuurlijk) of in de Nederlandse versie met stemmen van Valentijn Sohier, Lydia Algera en Frans Limburg.
de pathe bioscopen gaan de nederlandse versie vertonen, de japanse, originele versie, wordt als het goed is vertoond in de filmhuizen
Op woensdag 22 juli 2009 @ 09:29 schreef Telecaster het volgende: Een erg schattige film. Ook geschikt voor volwassenen die het contact met hun jonge zelf nog niet verloren zijn!
Zeker! Maar lees ik er nou compleet overheen of wordt Studio Ghibli nu helemaal niet genoemd in deze review??? Wederom een heerlijke toevoeging aan de prachtige reeks films die deze studio ons al eerder bracht.
Binnen het animatiegenre zijn we de laatste jaren behoorlijk verwend geraakt met films uit de stal van Dreamworks en Pixar. Het is dan ook gewaagd als je als producent probeert om hier iets tegenover te stellen. De Japanse Hayao Miyazaki gaat deze uitdaging aan met zijn nieuwste film: Ponyo on the cliff by the sea.
Ik geloof niet dat Miyazaki enig uitdaging BEHOEFT aan te gaan: hij was namelijk al een gevestigde orde op het gebied van animatie, ver voor Dreamworks en Pixar überhaupt bestonden.
Heb zelf Ponyo een jaar geleden in de bioscoop van Singapore gezien. Vind je review van de film wel goed, maar vind dat je toch te weinig krediet geeft aan Hayao Miyazaki.
Hayao Miyazaki is een veteraan op animatie gebied, die met zijn Studio Ghibli al een groot aantal animatie films heeft geproduceerd, die stuk voor stuk meesterwerkjes zijn. (In Nederland is een van zijn voorgaande films "Spirited Away" wellicht bekend). Zowel qua animatie als qua verhaal zijn de tekenfilms vaak complexer dan de gemidelde Disney film.
Hayao Miyazaki zelf is al redelijk op leeftijd (68) en heeft zijn pensioen al vaak aangekondigd, iedere keer komt hij toch weer met een nieuwe film. Iemand die nog animeert uit liefde voor het vak.
Hayao Miyazaki staat erop dat zijn tekenaars zijn films hoofdzakelijk met de hand tekenen omdat "De kracht van de japanse tekenaars in het penceel zit, en niet in een computer". Hij kan zich dat nog veroorloven omdat zijn films zeker in Azie veel geld opleveren. (Zelfs de hele oude films zijn vandaag de dag in Azie nog makkelijk te krijgen)
Veel terugkerende elementen in Hayao Miyazaki's films zijn: - Complexe machines in groot detail getekend - Sterke maar niet dramerige boodschap om het mileu te beschermen - personages die vaak langzaam van vorm veranderen (Ponyo is geen uitzondering) - Vliegtuigen die veel vernielen (heeft met Hayao Miyazaki jeugd te maken) - Mensen die in oorlogen vechten, veranderen langzaam in monsters
Anyway, Ponyo is in vergelijking tot Hayao Miyazaki's eerdere films gericht op een kleiner publiek, maar desondanks erg de moeite waard. Ik heb me uitstekend vermaakt een jaar geleden, en zit eigenlijk te wachten op de DVD.
Leuk geschreven, maar ik vind het vergelijk met de computeranimatiefilms niet echt passend. Wat ik graag wil weten is hoe deze film is vergeleken met de klassiekers van Miyazaki (Princess Mononoke, Howl's Moving Castle, Spirited Away).
En wat betreft de boodschap, iedere Miyazaki film heeft een dergelijke boodschap, dus dat is ook geen nieuws.
Ik vind dat Ghibli de laatste jaren een beetje teveel op de fantasy-toer gaat: ook weer met deze film. Ze hebben een aantal prachtige "serieuze" anime's gemaakt, maar het lijkt er niet op dat ze dat binnenkort weer gaan doen.
Ondanks dat ga ik Ponyo trouwens zeker bekijken, maar dan waarschijnlijk op DVD of Blu-ray.
Deze film is dus niet geschikt voor de allerkleinsten onder ons. Ik zag in een bomvol cinekid hoe kinderen aan het huilen waren omdat ze het eng vonden. Verder duurt het zo lang voordat dit in de bioscoop komt, dat de officiele DVD van Ponyo gewoon in Japan te koop is. Eind dit jaar komt er een 9 dvd set, met een making of en natuurlijk een Blu-ray. Wel balen dat hij alleen maar in het nederlands is. Haalt een hoop van de magie eraf.
Op woensdag 22 juli 2009 @ 10:41 schreef beantherio het volgende: Ze hebben een aantal prachtige "serieuze" anime's gemaakt, maar het lijkt er niet op dat ze dat binnenkort weer gaan doen.
En dan doel je op...Porco Rosso, My Neigbors the Yamada's?
Jammer dat Pathe alleen de Nederlandse versie draait, toch maar eens over nadenken om hiervoor het filmhuis te bezoeken. Heb al veel Ghibli's gezien, maar nog geen een in de bios.
Op woensdag 22 juli 2009 @ 11:54 schreef Like-a-Bunny het volgende:
[..] En dan doel je op...Porco Rosso, My Neigbors the Yamada's?
Als je een serieuze Ghibli wil zien: Grave of the Fireflies.
Plan echter geen gezellige dingen nadien...
quote:
Op woensdag 22 juli 2009 @ 10:57 schreef DjZiggy het volgende: Verder duurt het zo lang voordat dit in de bioscoop komt, dat de officiele DVD van Ponyo gewoon in Japan te koop is.
3 sterren is echt te weinig voor deze film. Deze film is bijna net zo goed als Miyazaki's eerdere My Neighbor Totoro. Ook zo'n film die ogenschijnlijk enkel voor de kleintjes bedoeld is maar door zijn charme ook zeer goed te behappen is voor volwassenen.
De film heeft een magie die ik heel erg mis bij de Pixars en de Disneys. Waar daar de grappen en de emoties vooral 'gemaakt' aanvoelen, komen ze bij deze film wel authentiek over. Je merkt gewoon dat de film met heel veel liefde is gemaakt.
Overigens bizar dat ie nu pas in het westen uitkomt. Ik heb de DVD(met Engelse ondertiteling) hier al bijna 2 weken liggen.
Deze manier van animatie heeft wat mij betreft nooit z'n charme verloren, vooral op het gebied van emoties en gezichtsuitdrukkingen ben je veel flexibeler. Goed voorbeeld (hoe het niet moet bij 3D animatie) hiervan vind ik appleseed, de 3d omgevingen zien er allemaal fantastisch uit maar op bovengenoemde punten schiet de film zwaar terkort. De meest geslaagde 3d animatie film die deze dingen wel goed weet te combineren is imo Ratatouille.
Ben zeker van plan om deze film te gaan kijken ooit.
Vond het weer een leuke film. Hij lijkt inderdaad een beetje op My Neighbour Totoro qua sfeer. Het eindliedje is echt geniaal. Ik had een grote glimlach op mijn gezicht voor vrijwel de hele film. Dat terwijl ik echt niet vies ben van de hardere films. Vond het zeker niet de beste Miyazaki maar wel weer een stuk beter dan de voor mij teleurstellende Howls Moving Castle.
Op donderdag 23 juli 2009 @ 10:13 schreef OneMe het volgende: Ik had een grote glimlach op mijn gezicht voor vrijwel de hele film.
Dat dus. Ik ben dan ook groot fan van de films van Ghibli en Miyazaki. Overigens gaat hij helemaal de stijd niet aan met Pixar, Fox of Dreamworks. Een beetje jammer dat die allemaal in hetzelfde artikel genoemd worden, dat is echt appels en peren...
Dit is juist helemaal niet (perse) een film voor de allerkleinsten. De film is juist zo mooi voor oudere mensen omdat zij tijdens de film zichzelf weer even kunnen verplaatsen in hun jeugdige wereld, maar wel met het verstand en overzicht van een volwassene.
Reacties op dit bericht
Heb 'm een jaar geleden ofzo al in 't Japans gezien (dubs zijn evil), hele lieve film. 3 sterren is veel te weinig inderdaad.
