Meningen verschillen duidelijk... vind het een van de minste albums van Madonna. Liep ze vroeger nog voor, nu springt ze op de al een tijdje razende Timbaland&Neptunes-trein.
Sommige nummers zouden zo door Nelly Furtado ingezongen kunnen worden (verbaast me dat ze geen guest-appearance maakt op dit album, aangezien Justin wel voorbij komt).
- Candy Shop is een opwarmertje wat op mij af en toe rommelig overkomt
- 4 Minutes is meer een Timbaland-showcase krijg ik 't idee, beat is lekker maar Madonna is meer een soort achtergrondzangeresje lijkt 't. Tompetgebeuren mag af en toe ook wel es wegvallen, wordt irritant.
- Give It 2 Me is na een paar keer luisteren wel lekker. De break is een beetje vaag, grappig dat Pharrell de panningknop heeft gevonden, maar doe dat niet midden in een nummer
Wat mij betreft toch wel een van de highlights
- Heartbeat heeft wel wat, maar 'see my booty get down'... zie ik liever die van Nelly Furtado
- Miles Away: beetje erg zoete tekst en wel erg makkelijk gerijm, blijft wel hangen helaas
- She's Not Me: funky retrotrack inclusief 'ring my bell'-belletjes, nu nog een videoclip met een rollerdisco erbij. Alleen halverwege gebeuren er rare dingen... eerste een lelijke break, dan lijkt 't weer even op het goede spoor te komen maar dan deelt ze de microfoon krijgen we nog een vage break en daarna wordt het geheel een zootje. Jammer... eerste helft is een highlight, hoop op een goede radio edit
- Incredible: lekker eigentijds nummer en da's meteen het probleem: het is geen Madonna-track, iedereen zou 't kunnen inzingen (hoewel, misschien wat te druk voor Nelly, niet sexueel genoeg voor Britney, niet quirky genoeg voor Gwen)
- Beat Goes On: nog een lekkere retrofeeltrack. Heb niet veel met Kanye West, maar hij zit niet in de weg
- Dance 2night: sja, was ondertussen met een vriend aan 't msnen over dit album en toen was 't nummer alweer bijna voorbij - geen slechte punten, anders dan dat het ene oor in, andere oor uit was dus.
- Spanish Lesson: lijkt meer N.E.R.D. featuring Madonna. Altijd leuk natuurlijk wat andere talen er tussendoor, maar dit had nou niet gehoeven, niveau is vrij laag.
- Devil Wouldn't Recognize You doet me denken aan iets, maar kan er even niet op komen, maar was niet veel goeds
In ieder geval vrij chaotisch iets weer.
- Voices: ik weet niet welke kant 't op zou moeten gaan, doet 't vast leuk als subwoofertest.
Ondanks de highlights wat mij betreft een teleurstelling van de artiest wiens nieuwe werk je vaak pas echt waardeert als 't album al een jaar uit is. Bij haar verwacht je de volgende trend, niet de huidige.
Wat mij betreft heeft dit album er geen toekomstige klassiekers op staan (oei, krijg ik dit ooit nog terug te zien als Give It 2 Me in 2010 nog wat wint oid?
)
Pharrell maakt coole dingen en Timbaland is een hele goede producer, maar niet voor Madonna... alleen als dit album vier jaar geleden was uitgekomen. Eigenlijk is een deel van het album het retrostijltje dat ze met Jump enzo al in gang heeft gezet.
Sommigen zeggen dat dit komt omdat dit nog even het laatste album voor Warner is wat even snel gemaakt moest worden... laten we 't hopen.
Just my 2 cents
Er zijn artiesten die behoren tot het genre 'altijd goed'. Madonna mag je min of meer wel koningin van deze groep noemen. Stijliconen zijn er niet veel in onze wereld, maar dat Madonna er één is kan nauwelijks ontkend worden. Met elke nieuwe cd is het weer een verrassing welke uitstraling zij zichzelf nu weer heeft aangemeten. En zo was het onlangs in spanning afwachten wat de tendens zou worden op haar nieuwste, inmiddels elfde, studio-album: Hard Candy. Gehuld in een zoete, roze cover brengt Madonna zo vlak voor haar vijftigste verjaardag weer een album van kwaliteit op de markt. En dat roze 'snoepjes-imago'? Het slaat simpelweg op Madonna's liefde voor snoep en niet op de muziek die op het album te vinden is. Dit even voor de duidelijkheid.
Reacties op dit bericht
.
