De uit Groningen afkomstige Reimer Eising is Kettel. Sinds 2001 heeft hij een constante output aan releases geleverd. Zijn laatste album, Myam James Part I, is volgens hemzelf zijn beste release tot nu toe. Dit album is met prettig gestoorde teksten en artwork omgeven. Er is duidelijk met veel plezier aandacht besteed aan de marketing rond deze release.
De eerste track, 'The Wombat', begint wat standaard met een niet zo bijzondere elektrobeat die we wel vaker vinden binnen dit genre. Ook de druipende en gefilterde synth voegt niet veel toe. De compositie van het nummer is degelijk, maar nergens echt verrassend. 'Dolend' zet de trend voort die met het eerste nummer is ingezet. Eigenlijk zijn deze twee nummers uitwisselbaar. Hierna volgt echter 'Kroost Kids'. Een wat langzamer nummer dat muzikaal bijzonder goed in elkaar steekt. Natuurlijk is er weer een plaatsje voor de gefilterde en distorted synth, maar hier vinden we ook ruimte voor een stukje opbouw. Het geheel klinkt als een troubadour uit de middeleeuwen die staat te spelen in een grote gotische kathedraal, waarbij hij wordt ondersteund door een zacht zingend kerkkoor en een grote inboorling op de pauken. Het is een erg gevarieerd nummer en met afstand de beste track op het hele album.
Halverwege het album vinden we 'Ende'. Deze beatloze compositie klinkt als een reis door een tunnel met aan het einde een helder wit licht. Het voelt goed; warm. De zorgen die je nog had worden weggefluisterd. Na 3.45 minuten is er niets meer om je zorgen over te maken en kun je het witte licht omarmen. Hierna glijdt het album weg in wat meer standaard IDM, maar dan minder origineel dan de eerste twee nummers. De laatste twee tracks zijn remixes van 'My Dogan', een nummer waarvan het origineel niet op dit album te vinden is, en 'Church'. Deze remixes kunnen niet tippen aan het werk van Kettel zelf. Het zijn leuke extraatjes op een kort album. De titel doet vermoeden dat we ook een deel II kunnen verwachten, meer materiaal zit waarschijnlijk in de pijplijn.
Dit album staat vol met IDM en elektronica en dat maakt dat niet iedereen zich zal kunnen vinden in deze release. Bovendien is het geen bijzonder goed album. Degelijk, dat is zeker, maar niet bepaald vernieuwend. En dat is jammer, want Kettel heeft wel het talent om revolutionaire muziek te maken. Dit album is er een van de vele in de rij IDM releases. Als je een fan van het genre bent dan is dit album het beluisteren waard.
Tracklist:
01. Wombat 02. Dolend 03. Kroost Kids 04. Shimamoto 05. Church 06. Ende 07. Palle`s Popsong 08. Fishfred 09. Twinkle Twinkle 10. My Dogan (Tranceparents Remix by Phoenecia) 11. Church (Remix by Secede)
Cool, nieuwe Kettel! Vorige album Whisper Me Wishes was ook vet: een soort kruising tussen klassieke muziek en idm, maar minder chaotisch als dat (onuitspreekbare) Venetian Snares album.
Zit er nu naar te luisteren en het doet allemaal nogal ouderwets aan. Alsof de nummers begin jaren '90 zijn gemaakt. Het laat zich nog het beste vergelijken met nummers zoals Blue Calx en Donkey Rhubarb van Aphex Twin en wat nummers van Luke Vibert en Boards of Canada. Verder ben ik het wel eens met de recensent; de nummers liggen lekker in het gehoor, zijn melodieus maar lijken te veel op elkaar, waardoor niets er echt uitspringt. Bovendien ben je aan het einde alweer vergeten hoe de eerste nummers ook al weer klonken. Af en toe lijkt het verdacht veel elevator muzak. Een lekker album om op te zetten als je bezoek hebt, want het is prima achtergrondmuziek. ik zeg ook *** sterren.
Reacties op dit bericht
