De drang en de heimwee naar het verleden wordt langzaamaan duidelijk in de muziekindustrie. De grote terugkeer van vinyl is aanstaande, er wordt weer waarde gehecht aan inlays en coverart. Ook springen er her en der verspreid over Engeland Dusty Springfield-kloons uit de vochtige aarde en wordt er meer en meer gebruik gemaakt van georkestreerde pop van weleer. De voormannen van de Arctic Monkeys en The Rascals voelden deze drang uit hun eigen hersenkrochten naar boven stomen. Alex Turner en Miles Kane sloegen de handen ineen en produceerden één van de meest verrassende albums die je van twee 22-jarige heren kan verwachten.

De boezemvrienden Turner en Kane delen een voorliefde voor sixties-pop waarin georkestreerde composities de ruimte vullen. Dit ontdekten de twee van elkaar na gezamenlijk rond getoerd te hebben. Turner speelde met ideeën in zijn hoofd die niet bij de Monkeys pasten en ook Kane zette stukken muziek in elkaar waarvan de bestemming niet bij zijn band lag. Een sneeuwbaleffect-samenwerking zag het licht en al snel werd ergens in de serene velden van Frankrijk, samen met James Ford (Simian Mobile Disco) als drummer, een dozijn zielbalsemende tracks opgenomen. De kleine Black Box studio was perfect voor het trio. Weg van alles, vol rust en inspiratie. In de kamertjes van het gebouw wisselden Turner en Kane de gitaren en bas af. Vanaf het begin was er besloten om het geheel door te voeren naar een Scott Walker, vroege Bowie en David Axelrot-geluid. De toevoeging van strijkers en orkestrale composities maken de nummers helemaal af.
Onder de noemer
The Last Shadow Puppets opereren de twee met een chirurgische precisie, maar wel bij een operatie waar alle instrumenten gebruikt mogen worden. Wie de leadsingle en titeltrack
'The Age Of The Understatement' al heeft beluisterd zal dit niet kunnen ontkennen. Een James Bond-theme met een hedendaagse coating, stralend, bombastisch en meeslepend. Turner bleek bij de Monkeys al een genie te zijn, maar ook hier voel je de invloeden van hem bij bijna elke noot. Toch moeten we Miles Kane zeker niet uitvlakken. De bloedstollende composities zijn als echte samenwerking ontstaan en de symbiose in de zangkunsten zijn voortreffelijk uitgevoerd. Naadloos wisselen ze elkaar af of vullen ze elkaar aan met samenzang. Hun accenten geven net dat beetje extra "indie" die de composities nodig hebben om niet "over the top" te klinken. Gelukkig is daar in de productie ook rekening mee gehouden en zijn de orkestrale toevoegingen nergens te overheersend.

Het bombastische van de titeltrack wordt afgewisseld met meer ingetogen, maar nog altijd roerende geluiden, van bijvoorbeeld 'Standing Next To Me' en 'My Mistakes Were Made For You'. Dreigende klanken borrelen naar boven in 'Calm Like You' en 'Separate And Ever Deadly'. Het twaalftal nummers vormt een soundtrack van een spannende thriller die nog gemaakt moet worden. Spanning, sensatie, actie, reactie, rust en bezinning. Alsof het duo zich al decennia lang in de muziekindustrie heeft voortbewogen. The Last Shadow Puppets zorgen voor alles en leveren composities af die onafgebroken het kippenvel hoog op je arm laten staan. Briljante plaat!
Label: Domino Recording
Datum: 21 April 2008
Waardering: 



Lees ook:
»
23/05 CD: Cold Specks - I Predict A Graceful Expulsion0
»
21/05 CD: King Creosote & Jon Hopkins - Diamond Mine Jubilee Edition6
»
18/05 CD: North Atlantic Oscillation - Fog Electric1
»
18/05 CD: Golden Earring - Tits 'N Ass7
|
inderdaad echt een briljant album!
Helemaal waar, alles wat je schrijft:)
Idd lekker cd.. Scott Walker zal er trots op zijn
gave cd
BRILJANT!
5 sterren en terecht!
Er is een ware retro muziekhype aan de gang. Panic at the Disco met hevige Beatles invloeden, Green Day die de Beach boys laten herleven (als Foxboro Hot Tubs), Jamie Lidell met de Motownsound maar vergeet ook niet Raconteurs en MGMT etc.
quote:Op maandag 21 april 2008 @ 15:30 schreef HariZ het volgende:
BRILJANT!
5 sterren en terecht!
Eens met deze recensie.
quote:Op maandag 21 april 2008 @ 18:31 schreef chansadres het volgende:
Panic at the Disco met hevige Beatles invloeden
Geweldig album <3
Al is 34 minuten jammer genoeg wel een beetje kort =(
quote:Op maandag 21 april 2008 @ 19:52 schreef TC03 het volgende:[..]
Inderdaad een geweldige cd. Moest er soms ook van huilen!
Dit soort muziek ligt mij niet zo. Arctic Monkeys dan weer wel.
Beter dan AM dat wel.
Erg lekkere plaat idd, al kunnen de AM's mij meer bekoren.
5 sterren?? Sinds wanneer gaat dit systeem tot de 10??
Hij staat op de luisterpaal waar je hem dus in zijn geheel kan beluisteren. Het klinkt wel lekker maar eerlijk is eerlijk - over vier jaar moet je moeite doen om dit album en deze band te herinneren.
.. en het klinkt echt alsof je een James Bond film aan het luisteren bent
't Album -hoewel briljant- doet me wel erg terug denken aan de 'nieuwe lulligheid' van de Easy Tune hype die een jaartje of 10-15 terug de radio, cd-bakken en muziek podia vulden.
Heerlijk
Het album is briljant door de muzikaliteit, maar hitgevoelig lijkt het me niet. De nummers zijn "op zichzelf" niet briljant. Beetje het probleem wat elk supergroup sideprojectje heeft, teveel muzikaliteit maar geen spanning. Vorig jaar kwam er nog een minstens zo briljant album uit van "the good, the bad & the queen" wat nu niemand meer kent