De Palestijnse - en stiekem ook een beetje onze - inzending voor de Oscar voor beste buitenlandse film 2005,
Paradise Now, was er één omgeven met meer dan genoeg controverse. Het is grof gezegd een standaard liefdesverhaaltje tussen twee mannen en een vrouw met wat moeilijkheden. Op zichzelf niets bijzonders. In deze film zijn de moeilijkheden echter veroorzaakt door het enige echte wespennest van deze tijd: De Israëlische bezetting van de Palestijnse gebieden. Het gaat over de zelfmoordaanslagen gericht tegen de bezettende macht. Daarmee is meteen de enige stellingname van de film duidelijk. De bezetting is fout en moet verdwijnen.
Twee jeugdvrienden Saïd en Khaled worden door een terroristische organisatie geselecteerd voor het plegen van een aanslag op een bus in Tel Aviv. De kijker ziet wat er in ongeveer twee dagen met hen gebeurd. Hij volgt ze in de wandelgangen en krijgt een blik op hun gedachten. Hoe de twee leefden van het zetten van een bak koffie tot de enorme twijfel met het trekkoordje van de bom in de hand. Zowel het simpele leven van de twee mannen in Nablus op de Westerlijke Jordaanoever tot en met de minuten voor een mogelijke explosie wordt secuur in beeld gebracht.
Juist deze combinatie zorgt voor een sterke dramatiek en spanning, zoals ook in
Omagh, over de zware bomaanslag door de Real IRA in het plaatsje Omagh, en
Elephant, geinspireerd op de gebeurtenissen rond het drama in Columbine.
Gelukkig laat regisseur Hany Abu-Assad een waardeoordeel over de zelfmoordaanslagen verder in het midden, zodat het geen zwaar moralistisch betweterig filmpje is geworden. Er worden zelfs meer dan genoeg argumenten tégen deze aanslagen aangehaald, ondanks alle geruchten dat de film wel erg pro-Palestijns zou zijn. Sommige argumenten zijn blijkbaar heel overtuigend. Té overtuigend. Een gesprekje van twee minuten in een auto met Suha, een mensenrechtenactiviste die tegen geweld is, is afdoende om een van de twee zelfmoordcommando's om te praten. De karakters van de palestijnse terroristen die de twee mannen Saïd en Khaled voorbereiden op alles wat komen gaat - en wat niet meer komen gaat - zijn daarintegen leeg en missen echte diepgang in hun tekst.
Een gemiste kans, maar de echte fout komt door de enkele momenten van humor. Natuurlijk kunnen er momenten van galgenhumor komen, maar de scène waarin het testament op video wordt opgenomen en tot twee maal toe de camera dienst weigert, breekt de spanning in de film totaal in tweeën. Zonder pardon weer met beide billen thuis op de bank en niet met volle gedachten bij het aangeboden dilemma. Zouden de Israëliërs zich terugtrekken als de aanslagen stoppen? Is er geen andere manier om hiervoor te strijden dan een wanhoopsdaad als deze? Is zo'n zelfmoordaanslag wel een wanhoopsdaad? Paradise Now biedt de kijker genoeg informatie om de eigen grijze massa er eens over te laten kraken. Het zou zonde zijn om hier geen gehoor aan te geven. Speel zelf ook eens de advocaat van de duivel.
Label: A-film
Releasedatum: 6 april 2006
Kijkwijzer: 
Waardering: 
Must See/Buy/Do
Aanrader
Redelijk
Tsjaa...
STAY AWAY!!!!
Lees ook:
»
25/05 DVD: Dolfje Weerwolfje6
»
24/05 DVD: Zombibi19
»
17/05 DVD: Mission: Impossible - Ghost Protocol7
»
25/04 DVD: The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 118
|
Mooi filmpje!
Geeft goede kijk op de situatie daar en denkwijzes e.d
Wel een objectieve kijk, maar neemt niet weg dat het een goed filmpje is
Ik vond juist dat stuk met het testament en de camera die weigert juist leuk. Het doorbreekt even de serieuze toon van de film en laat zien dat er ook wel iets fout kan gaan.
Het is niet echt een film die je nog een keer zou moeten zien, althans, misschien na een hele tijd. Ik vond hem zeer indrukwekkend. En de humor, helemaal top!
Deze ga ik binnenkort zeker eens bekijken.
Ik vond de scene met het testament juist geen afbreuk doen aan het verhaal. Los van de enigszins humoristische noot, geeft het ook de absurditeit van die situatie aan en is naar mijn mening ook een onderdeel van de vertwijfeling die speelt bij de hoofdpersonages. Het kunnen kopen van dergelijke videobanden komt later zelfs nog terug in de film en daar ontstaat ook discussie over.
Het enige echte punt waar ik over twijfel is het punt waarop die auto terug rijdt en Said achterblijft op de parkeerplek.
Lijkt me wel interessant.
ik had zelf het idee dat de weigerende camera opzet was van de recruteerders van de zelfmoordaanslagplegers, zodat het als een soort mantra zou werken, hoe vaker je iets zegt hoe meer je het gelooft.
ik vind jou verklaring beter klinken, maar bovenstaande kwam tijdens de film als eerst in me op.
Hele aparte film. Goed geacteerd...maar had nét iets meer verwacht
Reacties op dit bericht
