CD: Billy Corgan - The Future Embrace

Muziek • Geschreven door Noud de Greef (gr8w8) op 05-08-2005 @ 00:01
print 
Ik ben van die generatie die op een feest genoeg had aan een twee tot drie CD's. Het debuut van Rage Against The Machine en iets van The Smashing Pumpkins in de CD-speler, kisten aan, kratje bier, wat vrouwen en je had elke avond de tijd van je leven. In latere jaren kwam daar natuurlijk nog wel wat uitbreiding in door de Grunge. Met onder andere de meest overschatte band van de jaren '90: Nirvana. Tegenwoordig zelfs wat brave luisterCDtjes, maar meest gedraaid bleven lange tijd toch de Smashing Pumpkins. De live-optredens waren vrijwel altijd waardeloos, maar de onaards snerpende stem van Billy Corgan blijft je altijd bij. You either love 'm or hate 'm. Het latere werk van de Smashing Pumpkins werd eigenlijk alleen maar zwakker (Wie luistert er nog ooit naar Adore & Machina?) en aan de met veel bombarie gepresenteerde band Zwan wil ik geen woorden vuil maken.


The Smashing Pumpkins

Nu is Billy terug met zijn eerste echte solo album, alhoewel eigenlijk al het werk wel te betitelen valt als solo. Niet alleen door zijn karakteristieke stemgeluid of even Marsiaanse uitstraling, alswel zijn eigenschap om de instrumenten uit de handen van zijn bandleden te plukken en stukken zelf in te spelen. Voor mij de pittige taak dit album proberen los te zien van het eerdere werk. Na de eerste luisterbeurt van The Future Embrace leek dit in elk geval niet te lukken, maar na een tijdje vielen er wel een paar mooie nummers op te ontdekken, zoals het iets stevigere Mina Loy (M.O.H.), ietsiepietsie met de moderne NIN sound A100 of de huidige single met een echte eighties sound Walking Shade. Eighties sound? Yups. Muziek uit een keyboard met wat sterk vervormde gitaar op de achtergrond en een koele drum. Als dan ook nog The Cure's Robert Smith meedoet op de Beegees cover To Love Somebody...


Billy C.

Billy is duidelijk wat wijzer en ouder. De nummers klinken duidelijk meer pop dan de stevige rock van weleer. De keyboards en drumcomputers zijn gewoon te aanwezig. Wat er mist kan ik juist duiden door de achtergrondinformatie: Billy's stem hoort gewoon gedragen te worden door een ouderwetse wall of sound, wat ook op de latere SP platen ontbrak. Enkele nummers zijn wel te harden, maar het merendeel is toch te makkelijk, te kil, te poppy. Al met al niet eens een echt slecht album, maar het klopt gewoon niet. Dat lijkt hijzelf ook te realiseren, getuige zijn opmerkingen over een reünie. Een zin als "Aanrader voor de echte die-hard Corgan fans!" zegt genoeg. De rest was al na Mellon Collie afgehaakt en zal hier ook weinig plezier aan beleven. Voor de nieuwkomer zal het niet veel anders zijn.



Label: Warner Music Releasedatum: 17 juni 2005 Waardering:


Must See/Buy/Do
Aanrader
Redelijk
Tsjaa...
STAY AWAY!!!!



Lees ook:

» 23/05 CD: Cold Specks - I Predict A Graceful Expulsion0
» 21/05 CD: King Creosote & Jon Hopkins - Diamond Mine Jubilee Edition6
» 18/05 CD: North Atlantic Oscillation - Fog Electric1
» 18/05 CD: Golden Earring - Tits 'N Ass7


delen | eKudos nujij

2263 views / 32 reacties
Reacties op dit bericht
32  van 32 reacties op deze pagina. Pagina  1
userIcon
Goeie recensie

Ik heb deze cd een paar weken terug al gedownload, maar ik zal 'em niet gauw aanschaffen (zelfs niet voor zèg vijf euri), want ik vraag me werkelijk af waar Billy mee bezig is !!??? Dit lijkt in niks op wat hij ooit schreef voor de SP (en dan zie ik zelfs het zijspoor "Zwan" ff door de vingers). Er is gewoon geen doorkomen aan en het lijkt wel of 'ie eerst de "zang" heeft opgenomen en daarna wat keyboard gejengel er onder heeft gezet. De muziek "pakt" iig niet!

Als grote SP fan zal ik deze cd iedereen afraden!

Maarja, Hoop doet Leven zeggen ze, en Billy Corgan wil naar verluidt The Smashing Pumpkins weer bij mekaar brengen, dus wie weet, komt er ooit nog een album gelijk (of beter) aan Mellon Collie
userIcon
Ik vind het in ieder geval wel een lekkere cd
Sommige nummers al best wel vaak geluisterd
Dat waren wel vooral de nummers die hier genoemd werden..
Maar de rest vind ik ook zeer ok
Ben ook naar het solo concert geweest en dat vond ik ook erg tof
Maarja daar was ook niet echt iedereen het mee eens
userIcon
Waarom verbaasd het me niks? Na the Smashing Pumpkins heb ik ook niets fatsoenlijks meer gehoord van em. Neem nou dat Swan. Live gezien op Pinkpop 2003, ronduit ruk...

Billy, ouwe gabber, waar ben je mee bezig joh?!?
userIcon
quote:
Het debuut van Rage Against The Machine en iets van The Smashing Pumpkins in de CD-speler, kisten aan, kratje bier, wat vrouwen en je had elke avond de tijd van je leven. In latere jaren kwam daar natuurlijk nog wel wat uitbreiding in door de Grunge met onder andere de meest overschatte band van de jaren '90 Nirvana
zegge, hoe kom je erbij dat grunge later kwam dan RATM en the Smashing Pumpkins? Nirvana stond al op nr 1 nog voordat RATM doorbrak, en de Pumpkins waren toen ook pas in opkomst.
quote:
Op vrijdag 5 augustus 2005 08:40 schreef Dr.Adder het volgende:
Maarja, Hoop doet Leven zeggen ze, en Billy Corgan wil naar verluidt The Smashing Pumpkins weer bij mekaar brengen, dus wie weet, komt er ooit nog een album gelijk (of beter) aan Mellon Collie
Mellon Collie and the Infinite Sadness en Siamese Dream blijven gewoon de platen.

Waar een band zoals Paradise Lost blijf groeien (met zijn sterkere en zwakkere albums, maar nooit echt teleurstellend, mits je niet een figuur bent wat alleen maar grunts kan waardereen) is Billy echt onderuit gegaan met Adore en Machina. Jammer.
he Tokus...The Smashing Pumpkins bestonden al een tijdje toen Nirvana bekend werd hoor...
userIcon
Doe mij toch maar gewoon de oude Smashing Pumpkins hoor... Van mij mogen ze nog wel ff bij elkaar komen daar had Billy het laatst nog over.. Ben benieuwd
userIcon
quote:
Op vrijdag 5 augustus 2005 10:50 schreef asmodai het volgende:

[..]

Mellon Collie and the Infinite Sadness en Siamese Dream blijven gewoon de platen.

Waar een band zoals Paradise Lost blijf groeien (met zijn sterkere en zwakkere albums, maar nooit echt teleurstellend, mits je niet een figuur bent wat alleen maar grunts kan waardereen) is Billy echt onderuit gegaan met Adore en Machina. Jammer.
Persoonlijk vind ik het (debut)album "Gish" beter dan Siamese Dream. Maar je hebt gelijk, de latere albums zijn idd heel wat minder (maar gelukkig nog niet zo slecht als deze cd !).

Het is moeilijk voor een band om jarenlang "op niveau" te blijven, of zelfs beter te worden. Imo lukt dat er maar een paar (i.e. Pearl Jam en Dream Theater en voor de Funk afdeling: Jamiroquai). Bij veel bands is het muzikaal gezien helaas meer van hetzelfde.
userIcon
Zo goed als Siamese Dream zal het toch nooit meer worden

Mellon Collie had een aantal fantastische nummers erop staan, maar het album als geheel was toch al weer beduidend minder dan SD. Daarna is het alleen maar bergafwaarts gegaan, met als 'hoog' dieptepunt Zwan; wat een baggermuziek was dat zeg...

Godzijdank hebben zij dat ene albumg emaakt, kan ik me daar aan blijven vasthouden dat het misschien ooit nog goed komt

-edit- prima review trouwens -edit-
userIcon
quote:
Op vrijdag 5 augustus 2005 10:14 schreef Tokus het volgende:

[..]

zegge, hoe kom je erbij dat grunge later kwam dan RATM en the Smashing Pumpkins? Nirvana stond al op nr 1 nog voordat RATM doorbrak, en de Pumpkins waren toen ook pas in opkomst.
Dat is precies wat ik ook wilde weten. Het was juist Smells Like Teen Spirit waardoor al het andere mogelijk werd.
userIcon
Ik heb Smashing Pumpkins en Nirvana hun eerste optreden in Nederland zien geven op hetzelfde festival: Ein Abend in Wien. Ex aeqo dus.

ik ben kennelijk de enige die de review soms slecht leesbaar vind. Bah... een tangconstructie..... Nevermind (om maar in stijl te blijven)
userIcon
quote:
Op vrijdag 5 augustus 2005 10:52 schreef cleany2 het volgende:
he Tokus...The Smashing Pumpkins bestonden al een tijdje toen Nirvana bekend werd hoor...
beweer ik dan iets anders? Ook pas nadat Nirvana was doorgebroken kwamen nummers als Today en Disarm van de Pumpkins, waarmee ze bekender werden, en pas bij Mellon Collie braken ze echt goed door.

Nirvana bestond trouwens ook al "een tijdje" voordat ze doorbraken. Hun debuutalbum kwam zo'n 2 jaar voor dat van de Pumpkins.
userIcon
ik vind de cd van Zwan juist wel ontzettend goed... of ik verder op jouw mening af moet gaan weet ik dus nog net zo niet
userIcon
Ik ben het geheel eens met de review en de eerste reactie. Een grote teleurstelling, kan ik wel zeggen. Ik hoop dat The Smashing Pumpkins weer bij elkaar komen, zoals Corgan eerder dit jaar aankondigde.
man Bosbeetle (Public Relations) 05-08-2005 @ 15:57 fotoboek no homepage
userIcon
quote:
Op vrijdag 5 augustus 2005 12:16 schreef Dinosaur_Sr het volgende:
op hetzelfde festival: Ein Abend in Wien. Ex aeqo dus.
dat waren DE festivals .. toen was ik nog te jong maar ik heb wel ooit optredens ervan gehoord op 747 AM
userIcon
Tja, Grunge is alleen een labeltje. SP bestonden allang en de ware muziekliefhebber luisterde al naar Green River en Mother Love Bone, voordat de Nirvana-hype begon.
Siameese dreams komt uit 1993, Nevermind uit 1991.



Ik ben meer een Smashing Pumkins fan dan een Nirvana fan tbh.
Ooit nog naar het de laatste toer van SP geweest. Was in ahoy dacht ik Hij voelde zich wel erg "jezus" hoor...
userIcon
Uhuh, en Gish uit '91, als ik het goed heb.

Ach, zoveel boeit het niet toch?
userIcon
quote:
Op vrijdag 5 augustus 2005 18:23 schreef gr8w8 het volgende:
Uhuh, en Gish uit '91, als ik het goed heb.

Ach, zoveel boeit het niet toch?
Pcies, ik was er net voor naar m'n cd rek gelopen
userIcon
quote:
Op vrijdag 5 augustus 2005 18:23 schreef gr8w8 het volgende:
Uhuh, en Gish uit '91, als ik het goed heb.
als je zo gaat beginnen: Bleach stamt uit 1989. Maar dat was niet Nirvana's doorbraak, net als dat Gish dat niet was voor de Smashing Pumpkins.
userIcon
quote:
Op vrijdag 5 augustus 2005 12:16 schreef Dinosaur_Sr het volgende:
ik ben kennelijk de enige die de review soms slecht leesbaar vind. Bah... een tangconstructie..... Nevermind (om maar in stijl te blijven)
Nee hoor, ik ben het met je eens.

Verder vind ik het een goede CD die ik nog graag draai. En tja, om het nou te gaan vergelijken met ander werk van een andere band... ik weet niet of dat nou veel zoden aan de dijk zet.
userIcon
quote:
Op vrijdag 5 augustus 2005 22:44 schreef Tokus het volgende:

[..]

als je zo gaat beginnen: Bleach stamt uit 1989. Maar dat was niet Nirvana's doorbraak, net als dat Gish dat niet was voor de Smashing Pumpkins.
Ja er zit een flinke dosis popgeschiedenisvervalsing in deze recensie. Zonder Nirvana wellicht geen RATM en The Smashing pumpkins hebben natuurlijk ook goede optredens gekend (vaak genoeg uitgezonden op MTV).

verder vind Ik Zwan best ok, maar ben ik ook wel overtuigd dat Corgan na 1995 zijn magie tot het maken van echte klassieke albums kwijt is.
quote:
Op vrijdag 5 augustus 2005 16:17 schreef gr8w8 het volgende:
Tja, Grunge is alleen een labeltje. SP bestonden allang en de ware muziekliefhebber luisterde al naar Green River en Mother Love Bone, voordat de Nirvana-hype begon.
Awww. Mother Love Bone!



*krijgt ook gelijk weer zin in Temple of the Dog*
quote:
Op vrijdag 5 augustus 2005 11:56 schreef Dr.Adder het volgende:
Het is moeilijk voor een band om jarenlang "op niveau" te blijven, of zelfs beter te worden. Imo lukt dat er maar een paar (i.e. Pearl Jam en Dream Theater en voor de Funk afdeling: Jamiroquai). Bij veel bands is het muzikaal gezien helaas meer van hetzelfde.
Dream Theater groeit zeker sterk.

Blijf ook nog steeds geïnteresseerd in Ayreon's projecten. Maar Jamiroquai. Respect voor die gasten. Die blijven echt grenzen verlegen, maar tegelijkertijd ongelofelijk trouw aan waar ze qua muziek voor staan. Je moet gewoon wel dansen met die muziek.

*gooit nu maar weer Boy Sets Fire op*

Iemand overigens Snelwar/Manring/Zonder's At War With Self geluisterd?
userIcon
quote:
Op zaterdag 6 augustus 2005 14:14 schreef asmodai het volgende:

[..]

Dream Theater groeit zeker sterk.

Blijf ook nog steeds geïnteresseerd in Ayreon's projecten. Maar Jamiroquai. Respect voor die gasten. Die blijven echt grenzen verlegen, maar tegelijkertijd ongelofelijk trouw aan waar ze qua muziek voor staan. Je moet gewoon wel dansen met die muziek.

*gooit nu maar weer Boy Sets Fire op*

Iemand overigens Snelwar/Manring/Zonder's At War With Self geluisterd?
Bøysetsfire ... mmhoakay dàn, jij hebt smaak !!

Maar luister dan ook eens naar het werk van "Buckcherry" , "Alter Bridge" of de band "Ra", het zal je zekers goed bevallen denk ik.

Dream Theater's "Train of thought" is echt zwaar goed ! Het solo album van James LaBrie "Elements of peruasion" is bijna net zo goed !

En, ja ach ... voor Jamiroquai heb ik al jaren een zwak, tis welliswaar geen Rock of Metal maar die muziek is gewoonweg brilliant !
userIcon
quote:
Op zaterdag 6 augustus 2005 14:11 schreef asmodai het volgende:

[..]

Awww. Mother Love Bone!



*krijgt ook gelijk weer zin in Temple of the Dog*

* rent naar CD-rek. Malfunkshun vond ik trouwens weer helemaal niks. :')
userIcon
quote:
Op zaterdag 6 augustus 2005 17:44 schreef Dr.Adder het volgende:
En, ja ach ... voor Jamiroquai heb ik al jaren een zwak, tis welliswaar geen Rock of Metal maar die muziek is gewoonweg brilliant !
Ik snap dat gezwaai met lof voor Jamiroquai niet zo. Ach ja 't is een grappig kereltje met leuke hoedjes in zijn kledingkast, maar vanaf album twee is het, op dat Godzilla-nummer na misschien, allemaal behoorlijk braaf Stevie Wonder- en Earth Wind & Fire-geïmiteer.

On Topic: Ik vind de muziek van Nirvana alsmede die van de Pumpkins tot op de dag van vandaag zwaar overschat.
userIcon
quote:
Op maandag 8 augustus 2005 12:45 schreef Werner_Koekoeksklok het volgende:

[..]

On Topic: Ik vind de muziek van Nirvana alsmede die van de Pumpkins tot op de dag van vandaag zwaar overschat.
Je kunt het wellicht vinden maar als je kijkt wat deze twee bands voor elkaar hebben gekregen met soms vrij obscure muziek (hardheid en felheid van de alternative rock) dan is de status van deze bands toch echt wel gegrond. Het wel of niet overschat zijn van de band heeft nooit iets te maken met je eigen muziek smaak.
userIcon
quote:
Op maandag 8 augustus 2005 22:26 schreef Toffe_Ellende het volgende:

[..]

Je kunt het wellicht vinden maar als je kijkt wat deze twee bands voor elkaar hebben gekregen met soms vrij obscure muziek (hardheid en felheid van de alternative rock) dan is de status van deze bands toch echt wel gegrond. Het wel of niet overschat zijn van de band heeft nooit iets te maken met je eigen muziek smaak.
Ze zijn alleen ontstaan uit een hele cultuur en verwierven alle faam, terwijl dus de eer misschien nog wel meer naar andere al dan niet doorgebroken artiesten gaat. De seattle scene bestond allang voor Nirvana, SP of PJ er waren en ook voor het labletje grunge werd uitgevonden. Deze discussie is misschien meer iets voor het forum. Wehehehe. Ik zei forum.
userIcon
Ja dat klopt ook en ik cijfer die bands ook niet weg of zo. Voorafgaande een hype zie je altijd al toffe dingen gebeuren in de underground. In het geval van grunge had die eerste golf bands een hele andere opvatting over succes dan toen de eerste bands bij een major begonnen te tekenen. En wie nou het belangrijkste is geweest (Alice in chains omdat die band als eerste veel platen verkocht, Pearl Jam omdat die band opgericht is door bandleden van Green River, Nirvana voor de commerciele doorbraak van alternatieve muziek of Soundgarden omdat die band het eerst tekende bij een major?) doet er niet zoveel toe vind ik. Ook ik vind dat bijv. Screaming Trees en Mudhoney in Europa veel te weinig waardering hebben gekregen.

Overigens denk ik dat Smashing Pumpkins een beetje buiten de boot valt en op eigen kracht (ze stonden trouwens wel erg slim op de singles soundtrack) voor veel succes heeft gezorgd. De vraag blijft natuurlijk: hoe groot zou Smashing Pumpkins zijn geweest zonder het succes van Smells Like Teen Spirit.. een vraag die gesteld kan worden over elke alternative rockband van de jaren negentig denk ik.. maar goed.. dit soort flauwekul past beter op het forum ja
userIcon
quote:
Op maandag 8 augustus 2005 12:45 schreef Werner_Koekoeksklok het volgende:
On Topic: Ik vind de muziek van Nirvana alsmede die van de Pumpkins tot op de dag van vandaag zwaar overschat.
Nirvana misschien wel, maar Smashing Pumpkins vind ik juist toendertijd en nu zwaar onderschat (heb het dan over tot en met 'Melon Collie').

SP heeft nooit zoveel airplay en publiciteit gehad als Nirvana. SP was toch een beetje 'vreemde' muziek voor veel mensen; binnen 1 song hele harde maar ook hele breekbare stukken en de overslaande stem van Corgan is ook niet doorsnee.

Nirvana daarentegen bereikte ook de domme massa.

SP blijft grandioos, ongelofelijk hoe produktief Corgan was in die oude periode. Een dubbel cd helemaal vullen met goede muziek en dan blijft er nog minstens een zelfde aantal afgekeurde nummers over. Check eens de cd-single van Zero (geloof ik) daar staat 1 track op met achter elkaar tig verschillende intro's op van nooit verschenen nummers.
userIcon
ja..idd die medley.. je wordt er akelig van als je bedenkt wat er met die dingen nog gedaan had kunnen worden...
32  van 32 reacties op deze pagina. Pagina  1


Lees ook:

» 23/05 CD: Cold Specks - I Predict A Graceful Expulsion0
» 21/05 CD: King Creosote & Jon Hopkins - Diamond Mine Jubilee Edition6
» 18/05 CD: North Atlantic Oscillation - Fog Electric1
» 18/05 CD: Golden Earring - Tits 'N Ass7


delen | eKudos nujij

Gebruikersnaam 
Wachtwoord
 
online adverteren www.m4n.nl
Video's



True ©1999-2012 FOK! INTERNET SITES  |  gratis nieuws op je site?  |  algemene voorwaarden