Na het uit elkaar vallen van Westlife besloot Brian om solo te gaan. Hij had namelijk al aardig wat ervaring opgedaan met Westlife, zo noem ik bijvoorbeeld 12 Engelse nummer één noteringen en een verkoop van 30 miljoen albums. Irish Son is zijn eerste solo-album. De ene helft van dit album is in samenwerking met Guy Chambers geschreven en de andere helft met Paul Barry en producer Mark Taylor.
Als je aan Brian vraagt hoe je het best zijn album kan omschrijven dan antwoordt hij: "Largely autobiographical. Every song is a true story". En als je erg goed naar de teksten luistert van de nummers op dit album dan lijkt het af en toe inderdaad alsof je naar een verhaal zit te luisteren. Het album begint met het nummer
Irish Son. Dit nummer vertelt het verhaal van een jongen die opgroeit in Dublin en alles wat daarbij komt kijken. Dit zou een nummer kunnen zijn wat nu met de kerst aardig vaak gedraaid zou kunnen worden op de radiostations. Niet om het verhaal in het nummer, meer om de melodie die er omheen hangt. Na "iris son" komt de huidige single van deze CD:
Real To Me. Degenen de de videoclip bij deze single hebben gezien kunnen uit dat verhaal opmaken dat het gaat over het hectische leven als een popster, en wat je dan allemaal wel niet gaat missen.
Demons is eigenlijk een nummer wat gaat over zijn ergste nachtmerries, het zo ver weg zijn terwijl het eigenlijk toch dichtbij is.
He's No Hero gaat over een alcoholische vader. Dit nummer is geschreven vanuit de ogen van een kind. "Daddy couldn't save himself. No one ever cared to help, and he looked at me". Zelf vind ik dit een van de mooiste nummers van het album. De tekst is redelijk diep en de melodie eronder maakt het gewoon droevig. Het enige uptempo nummer op dit album is
Walking Disaster. Nou, Brian hoe voel jij je na een tournee? "The world is spinning round then I fell off and never hit the ground. It turned me upside down, my heart fell out now i'm a walking disaster." Dit nummer moet je echt zo hard opzetten als je zelf even niet lekker in je vel zit, even flink meezingen en je hebt zo een beter humeur. Ook heeft Brian even stil gestaan bij het zinloos geweld van tegenwoordig. Hij heeft er een nummer over geschreven,
Walking Into Walls staat bijna aan het einde van het album.
ConclusieZelf heb ik het album een paar keer moeten luisteren. In eerste instantie was ik er niet zo heel erg weg van, vond het vooral een kopie van wat hij met Westlife deed. Na een paar keer dit album geluisterd te hebben, en dan heb ik het echt over goed luisteren, kwam ik er achter dat de verhalen achter de nummers heel erg mooi zijn. Elk nummer vertelt een klein waargebeurd verhaal. Nummers zoals "He's No Hero" en "Walking Disaster" zijn mijn persoonlijke favorieten van dit album. Het album is voornamelijk erg rustig met een enkel uptempo nummer zoals "Real To Me" en "Walking Disaster". Dat betekent niet dat het erg eentonig is geworden. Na een paar keer luisteren van dit album ben ik er eigenlijk wel zeker van dat Brian zijn eigen stijl heeft neergezet in het maken van zijn nummers. Ik geef dit album dan ook een
7.
Lees ook:
»
23/05 CD: Cold Specks - I Predict A Graceful Expulsion0
»
21/05 CD: King Creosote & Jon Hopkins - Diamond Mine Jubilee Edition6
»
18/05 CD: North Atlantic Oscillation - Fog Electric1
»
18/05 CD: Golden Earring - Tits 'N Ass7
|
Reacties op dit bericht
^O^ Walking Disaster is imo een goede "opkikker" 
