Travis werd bij de eerste singles al snel bestempeld als de nieuwe Radiohead. Of dat echt zo was, kan ik me niet meer echt herinneren. Inderdaad, 1996. Travis bestaat inderdaad al zo lang, iets waar ik me ook over verbaasde. Tuurlijk, ik kende de naam wel en ook met name het succesvolle album
The Invisible Band, maar dat ze al zolang bezig waren? Dat rechtvaardigt inderdaad wel een verkapte
Best Of. Ook handig, zo net voor kerst. Een band die al bijna tien jaar bestaat en daarbij nog regelmatig de hitparades bereikt, moet toch wel een redelijk album kunnen vullen.
Het eerste dat opvalt aan dit album is de continuïteit. De nummers zijn niet in volgorde van release op de plaat gezet, maar door elkaar. Oud en nieuw volgt elkaar op. Daarbij valt op dat de band niet super veranderd is in de loop van de tijd. Over een los nummer valt niet zondermeer te zeggen van welk van de eerdere albums het afkomstig is. Een band zonder al te veel ontwikkeling, maar dat klinkt wel erg negatief. Onterecht, want de band heeft een geheel eigen sound, een handtekening die in elk nummer doorklinkt.
De bekendste nummers zijn misschien wel
Sing,
Why Does It Always Rain On Me? (Niet te verwarren met Kane’s nummer
Rain On Me zoals mijn huisgenootje deed),
Driftwood en
Love Will Come Through. Dat is Travis, lekkere vrolijke nummers met een serieuze ondertoon. Rasechte Britpop en gelukkig niet voortijdig gestorven zoals zo vaak gebeurt met bandjes die als de nieuwe Radiohead gehyped worden. Hoe vaak is dat de afgelopen jaren al wel niet gezegd over een band? Zo ook bij
Muse, Coldplay, Starsailor en vele anderen. Let wel, dit zijn namen die dus de hype wel overleefd hebben, maar er zijn er velen die dat niet gelukt is. Zelfs bij
Colour Of Fire kwam die naam voorbij, wat afgaande op de eerdere
review en het
interview op FOK! totaal misplaatst is. Maar ach, het trekt de aandacht he. De vergelijking met Radiohead is op zich dan nog wel te verklaren door te luisteren naar een nummer als
Re-Offender of
Walking In The Sun, waarin de zangstem het nummer wel een beetje op vroege Radiohead doet lijken. Aangezien deze twee nummers nu juist van het laatste album afkomstig zijn, kun je echter vraagtekens zetten bij die vergelijking op grond van het vroegere werk.
Het album is een compleet album. Het drijft niet op een enkele hit, maar het gehele oeuvre is een aangename luisterbeurt. Zo nu en dan vallen er wat nummers exta op, doordat ze je aan andere britpoppers doen herinneren. In
Tied To The 90’s bijvoorbeeld, lijkt het zelfs haast dat de zanger van de
Stereophonics zijn rauwe zangstem wil vertonen. Een nummer uit dezelfde periode genaamd
U16 Girls geeft dezelfde associatie. Beide van het eerste album, waar de band misschien nog niet geheel overtuigd leek van de eigen capaciteiten. Maar zoals ook uit een review van het album
12 Memories blijkt, is er gewoon een zekere ingetogenheid bij deze band aanwezig. Echt gevlamd wordt er niet, wel zijn er rustige luisterliedjes.
Al met al zeker een aanrader. Met name de niet-chronologische volgorde maakt het album een mooi geheel. Niet alleen voor iemand die Travis goed vindt, maar eigenlijk nog niet zoals de ware fan alles al heeft. Ook voor elke muziekliefhebber van Britpop of simpelweg leuke luisterliedjes, al zien sommigen de termen Britpop en muziekliefhebber nog steeds als onverenigbaar. Onterecht. Echte singer-songwriter muziek kun je het ook weer niet noemen, maar op menige soundtrack van een willekeurige romantische komedie zou het niet misstaan. Dat laatste klinkt misschien wat negatief, maar het geeft wel duidelijk de sfeer van deze verzamelaar weer.
Travis heeft ook een eigen
topic op het forum en natuurlijk een eigen
site.
Lees ook:
»
23/05 CD: Cold Specks - I Predict A Graceful Expulsion0
»
21/05 CD: King Creosote & Jon Hopkins - Diamond Mine Jubilee Edition6
»
18/05 CD: North Atlantic Oscillation - Fog Electric1
»
18/05 CD: Golden Earring - Tits 'N Ass7
|
Reacties op dit bericht
