Abattoir BluesDe sterke, energieke opener van 'Abatoir Blues', 'Get Ready For Love' (punk-gospel zoals het bedoeld is) omarmt je met een glimlach en neemt je weer mee naar een vreemde wereld in Cave's hoofd. Waar over wuivende maïsvelden donkere gedachten waaien. Waar bomen leven en de doden verzoeken om op te staan. Waar er geen weg uit de malaise lijkt te bestaan, maar waar dit evenmin als een probleem wordt ervaren. De vreemde wereld waarin we allemaal leven tegenwoordig. Waar 'Messiah Ward' op prachtige wijze de hele wereld in eeuwige duisternis schetst, wordt met 'There She Goes, My Beautiful World' bombastisch bezongen hoe iemands persoonlijke wereld ineens in elkaar kan storten. Compleet met positief gospel achtergrondkoortje. Natuurlijk.
'Nature Boy', de eerste single van het album, sprankelt een beetje hoop in de wereld's duisterheid, hoewel de track zelf te recht-toe-recht-aan is om echt te boeien. Cave's fascinatie voor 'sparrows' (mussen) is overigens ook bij dit album latent aanwezig, en ze worden dan ook vaak opgeroepen om hun metaforische plicht te vervullen. Bij de titeltrack is de wereld allang gestopt, maar gaat iedereen verder:
"The sky is on fire, the dead are heaped across the land. I went to bed last night and my moral code got jammed. I woke up this morning with a Frappucino in my hand." Zelfs de sparrows zijn er nog. Na de afsluiter 'Fable Of The Brown Ape' ontwaak je om te ontdekken dat het allemaal niet veel beter is dan het je zojuist is voorgespiegeld. Maar je bent tevreden.
The Lyre of OrpheusThe Lyre of Orpheus (cd2) is rustiger en minder bombastisch dan de eerste cd. En daar kun je een probleem van maken. Een dubbel-cd Cave ineens is voor velen sowieso te veel van het goede; zijn stem is te beperkt om een publiek langer dan 8 nummers te boeien. Maar 'Orpheus' an sich is veel lastiger te behappen dan 'Abattoir Blues', wanneer je er goed voor gaat zitten. De teksten zijn even prachtig, muzikaal is het allemaal sterk in orde. De dynamiek is echter te ver zoek om het meer te maken dan een goede plaat voor erbij, op de achtergrond - los van cd1 is hij niet sterk genoeg.
Album resumeWaar 'Abattoir Blues' een interessante, dynamische mengeling laat zien van tekstuele diepgang, akoestische gitaren en overstuurde synth-noise, gegoten in sterke doch beproefde composities en akkoorden, laat 'The Lyre of Orpheus' je een beetje hangen in een heerlijke sluimerfase, waar je even in wilt blijven
snoozen maar waar je - voordat je te laat komt op je werk - uit opstaat. Want de wereld gaat wel door natuurlijk.
Lees ook:
»
23/05 CD: Cold Specks - I Predict A Graceful Expulsion0
»
21/05 CD: King Creosote & Jon Hopkins - Diamond Mine Jubilee Edition6
»
18/05 CD: North Atlantic Oscillation - Fog Electric1
»
18/05 CD: Golden Earring - Tits 'N Ass7
|
Ben het in grote lijnen wel eens met de recensie, al ben ik denk ik iets enthousiaster. Zeker na het matte Nocturama vind ik dit twee bescheiden meestwerkjes.
Overigens is het luisteren van de twee cd´s achter elkaar voor veel mensen inderdaad te veel van het goede, maar het is dan ook geen dubbel-album, maar het zijn gewoon twee cd´s die tegelijk uitgebracht zijn. Tenminste, zo heeft Cave het zelf altijd gebracht.. Het is dus ook niet persé de bedoeling om het allemaal achter elkaar te luisteren.
Mijn favoriet blijft overigens And No More Shall We Part. .
Ik ben het geheel eens met mijn collega die boven mij reageert!
En daar wil ik graag 'The boatman's call' aan toevoegen
Nocturama was niet matter als deze CD's
Ik vind het trouwens jammer dat het een dubbelalbum is geworden, met een of twee liedjes te laten vallen kon hij er gemakkelijk één CD van gemaakt hebben.
Nu, een CD van Nick Cave is nooit een miskoop, er staan een aantal pareltjes op, maar het boeit me net iets minder als de vorige CD's.
En je hebt gelijk, abbatoir Blues is de beste van de twee.
toch fijne cd'tjes weer hoor. Er zit wel wat verschil in de nummers onderling. Ben benieuwd of het ook goed live overkomt in Amsterdam volgende maand.
Maar zeker de moeite waard.
Erg jammer dat je de uiterst interessante 2e CD, The Lyre Of Orpheus, er zo bekaaid vanaf laat komen in je recensie. En There She Goes My Beautiful World gaat overigens gewoon over een writer's block en bevat zelfs veel humor, zeker voor Cave begrippen.
Op zich niet slecht geschreven, maar in een album als dit zit zoveel meer voor een recensie, dat ik het jammer vind dat je er zo weinig uitgehaald hebt.
quote:Op dinsdag 19 oktober 2004 14:50 schreef methodmich het volgende:
Erg jammer dat je de uiterst interessante 2e CD, The Lyre Of Orpheus, er zo bekaaid vanaf laat komen in je recensie. En There She Goes My Beautiful World gaat overigens gewoon over een writer's block en bevat zelfs veel humor, zeker voor Cave begrippen.
Op zich niet slecht geschreven, maar in een album als dit zit zoveel meer voor een recensie, dat ik het jammer vind dat je er zo weinig uitgehaald hebt.
Agreed. Wat mij betreft is Orpheus dan ook de betere plaat, als er toch zonodig vergeleken moet worden.
Vreemd dat het uitstekende en zeer populaire "No More Shall We Part" niet in deze recensie erkend wordt.
quote:Op maandag 18 oktober 2004 15:42 schreef placebeau het volgende:
Nocturama was niet matter als deze CD's
Ik vind het trouwens jammer dat het een dubbelalbum is geworden, met een of twee liedjes te laten vallen kon hij er gemakkelijk één CD van gemaakt hebben.
Nu, een CD van Nick Cave is nooit een miskoop, er staan een aantal pareltjes op, maar het boeit me net iets minder als de vorige CD's.
En je hebt gelijk, abbatoir Blues is de beste van de twee.
Zo zie je maar weer hoe smaken kunnen verschillen.
Ik vond Nocturama met name tekstueel gezien soms niet mooi en te soft. Daar kon een 15 minuten durend nummer als Babe I'm On Fire weinig aan veranderen. Op deze cd's is de balans donkere nummers/melancholiek/hopeloze romantiek weer veel beter. Ik heb meerdere Nick Cave fans in mijn omgeving en die waren allemaal niet heel erg te spreken over Nocturama, dus hierin sta ik niet alleen. Maar smaken verschillen en als jij Nocturama een goede plaat vond, dan kan uiteraard.
Ik vind van de twee cd's The Lyre Of Orpheus overigens de betere plaat, dus misschien dat we andere accenten in het werk van Cave als 'het beste' bestempelen.
Ik zou beginnende fans eerder The Good Son aanraden dan Murder Ballads.
Reacties op dit bericht
