zou het trauma van de slachtoffers ook verjaard zijn??

Is niet zo gek, lijkt me. Die slachtoffers hebben inmiddels al heel lang een vrouw en een gezin en willen dit niet ineens nu pas gaan vertellen. Kan me voorstellen dat dat voelt als oude koeien en dat ze hun gezin daar niet mee op willen zadelen. Triest maar waar...

Ik heb zelf een misbruik verleden en zou ook geen aangifte doen. Waarom zou ik het risico nemen mezelf te kijken te zetten voor iets wat breeduit in de media terug te vinden is. Mensen staan er niet bij stil, maar als slachtoffer word je door dit soort media aandacht dagelijks geconfronteerd met je verleden. Daarom kijk ik geen nieuws en amper tv meer.

En verder is het natuurlijk allang verjaard en wil je niet onnodig het verleden boven halen. Al is dat wel een teken dat er nog weinig verwerkt is denk ik.

quote:

Op dinsdag 7 september 2010 @ 08:37 schreef Snakerig het volgende:
[..]


Dat zou recht tegen mijn gevoel voor recht in gaan.

Ja, bij mij ook. Maar als iemand het zo diep weg heeft gestopt, of het tegenovergestelde: het al helemaal heeft verwerkt, door therapie oid, dan kan ik me voorstellen dat hij er geen zin meer in heeft. Ook ten opzichte van zijn gezin dus..

quote:

Op dinsdag 7 september 2010 @ 08:29 schreef vaginabeheerder het volgende:
zou het trauma van de slachtoffers ook verjaard zijn??

Nee zij, de slacgtoffers, zijn bedreigd met als je uit de kerk klapt kom je in de hel, ben je aan de duivel overgeleverd.
Zo vermoede ik.

Ik ben als klein jongetje ook, zoals dat nu heet, misbruikt. Dat heeft me verward maar ook gevormd tot wie ik nu ben - en ik ben best redelijk geslaagd in het leven (huisje, boompje, kindje) en ben ook best gelukkig.

Waren de problemen die ik heb ondervonden inderdaad terug te leiden tot die ervaringen? Ik durf dat niet met zekerheid te stellen. Menig therapeut zou dat wel kunnen (en zich daarmee van een flinke klus verzekerend) maar een goede therapeut zal mijn mening beamen.
Was mijn ervaring zodanig dat ik via een aangifte zou moeten proberen te voorkomen dat anderen ook die ervaring zouden meemaken en dat de betreffende persoon/personen in de problemen zou komen? Ook daar heb ik mijn twijfels bij. Ik voel geen wrok, geen rancune. Ik weet eigenlijk zelfs niet eens zeker of ik die ervaring liever niet had gehad.

Kortom, ik zal nooit aangifte doen.

Iedere aangifte is er al 1 teveel.
1 voorval is een schrijnend geval, 10 voorvallen = een statistisch gegeven.