quote:Op dinsdag 13 november 2007 @ 21:43 schreef handicapster het volgende:
Stel je voor, nee, dat kunnen veel van jullie zich niet voorstellen, maar ik wel, stel je voor hoe het is als je niet meer voor jezelf kunt zorgen wegens een handicap.
Eens was ik een heel mens, had een relatie, en daarna een andere. Niks aan de hand, alles naar wens. Toen kreeg ik een hersenbloeding, verlamd aan de ene kant, spastisch aan de andere kant, afhangend gezicht en een dicht oog, niks moois meer aan me. Maar bovenalles: mijn onafhankelijkheid kwijt, mijn zelfredzaamheid. Relatie stuk want dat was uit een ander leven.
Ik word geholpen op de wc, onder de douche, in en uit bed, eten wordt voor me neergezet, net als drinken. Zelfstandig naar buiten kan ik niet, ook niet in de Elektrische rolstoel. Al mijn privacy is weg, behalve de erotische. Iedere hulp, man of vrouw, weet hoe ik er overal uitzie, hoeveel ik poep en hoe het ruikt. Alleen de erotische kan mag niet geholpen worden.
Zelfbevrediging is onmogelijk. Ik kan er niet bij.
Mannen vinden me ook niet meer seksueel aantrekkelijk en ze kijken niet meer naar me om. Dat neem ik ze niet kwalijk, als je er zo uit-en afgezakt uitziet is het niet aantrekkelijk. Bovendien ben ik incontinent. En in het liefdesspel kan ik ook niets meer terugdoen, een samenspel is het niet meer.
Maar dat neemt niet weg dat ik verlang naar lichamelijk contact. Net als zoveel mensen, mét of zonder handicap.
Het hoeft geen liefde te zijn, dat is voor dromers. Lichamelijk genot mag dan als lust worden afgedaan, maar het maakt je wel rustig en voldaan. Het bevrijdt je van veel spanningen. Net zoals vele valide mensen kunnen sporten, drinken wanneer ze willen, uit kunnen gaan, wanneer ze maar willen,
zo heb ik die behoeften ook, alleen kán ik niet fietsen, kán ik niet drinken, noch eten wanneer ik maar wil, ik kan niet sporten om mezelf te bevrijden van spanningen, of me gewoon lekker uitleven, zoals eerder.
Een vrijwillige gigolo kan ook in mijn geval een uitkomst zijn, maar zo leuk is het niet om “klaargelegd” te worden door de verzorging; wachten op de verlossing. Dat er een vergoeding tegenover staat kan ik me heel goed voorstellen, want er zijn maar heel weinig mensen die dat uit liefdadigheid kunnen doen. Alleen klinkt mij 92 euro wat hoog als vrijwilligers bijdrage. Daar kan ik me niet in vinden en zou me schamen daar gebruik van te maken vanwege het bedrag, want waar komt dat geld vandaan?
Ik heb dan ook gekozen voor een masseur die ik 1x per maand laat komen tegen betaling. Eigen geld. En dan wordt mijn hele lichaam verwend, beter dan alleen de genitaliën.
Voor ons is het duidelijk: hij doet het voor geld, en ik voel me niet nederig.
Denk niet dat ik het breed heb, maar je maakt keuzes. 30 euro per maand wil ik wel uitgeven voor een totale lichamelijke verwennerij van méér dan een uur.
ik vind dit goed geschreven, ondanks dat je het afstandelijk schrijft, zit er toch emotie in, en dat vind ik mooi. goed dat je de keuze hebt gemaakt om een volledige massage te laten doen. als je je er goed bij kan voelen moet je dat ook gewoon doen. ik kan me goed voorstellen dat je dat doet, en ik vind het ook goed dat er mensen zijn die dat op zich willen nemen. natuurlijk is 92 euro een hoop geld, zeker als je invalide bent, want dan heb je het echt niet breed.